Bikepark review: Green Hill Bikepark (Sauerland)

Bikepark review: Green Hill Bikepark

Plots was het daar! Een nieuwsbericht over Green Hill Bikepark. Een nieuw bikepark in Sauerland, vlakbij Bikepark Winterberg en Bikepark Willingen. Geopend in juli 2022 en direct met een professionele site en oogverblindende video van Thomas Vanderham en Wade Simmons. En dat die Canadese legends overduidelijk enthousiast zijn over dit bikepark is niet voor niks. Want om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Green Hill Bikepark is er zéker één voor de big boys. Daarom hier de Review Green Hill Bikepark

Piste bully drop in downhill park Greenhill

14 trails!

Maar wat vinden wij ervan? Gewapend met een online aangekocht e-ticket schuifelen we langs de lange rij voor de lift. Dat ticket moeten we natuurlijk nog even verzilveren voor de daadwerkelijke liftpas. De lift zijn twee sleepliften parallel aan elkaar. En omdat die vrij steil omhoog gaan is het niet volledig ontspannen in de lift (ong. 200 hoogtemeters). Beide handen aan je stuur, dus geen tijd om je lunch te eten!

 

Bovenaan werpen we een blik op de trailmap: maar liefst 14 trails! Dat zijn overigens niet 14 top-to-bottom trails, maar verschillende trails geven keuzemogelijkheden en splitsingen halverwege. Zo komt de blauwe (Jonas & Pablo) en rode (Timeshift) trail rechts (op de trailmap gezien) in het bikepark uit bij een viertal keuzes aan rode lijnen met (gap)jumps.

 

En die kleurcodering zorgt gelijk voor wat verwarring bij ons. De genoemde blauwe trail (Jonas & Pablo) begint met een drop van 1,5 meter dwars door de iconische houten wand met logo van het bikepark. Oké er is ook een bypass-optie hier omheen. Al snel ontdekken we na de eerste bochten van deze trail de rode lijn. Dit is een redelijk natuurlijke trail die daarna weer richting een houten brug met drop gaat, vervolgens wat gapjumps en rechtdoor met flink wat snelheid naar een stepdown richting grote tables. Het is ons duidelijk: dit bikepark is voor de springers onder ons.

Drop-in bike park Green Hill bovenaan de trail

De ene nog groter dan de ander

Dán gaan we grenzen verleggen! De gapjumps rollen we langs en bekijken we eerst even, maar drops vliegen we (we = Nico & Bram) blind over. Dat kan vast wel! WHOA!!! Zo springen we ineens onze grootste drop ooit. Het zal een aantal meter zijn. We leven! En we knallen door op adrenaline. Nu gaan we ook voor die beeldbepalende drop over de pistebully, die we beneden al zagen liggen. Hier eindigt de zwarte “Groomer” trail. Genoemd naar deze laatste trailfeature. Maar op de foto’s zagen we al meerdere megajumps liggen op deze lijn. Die laten we vandaag maar links liggen.

 

De lange wachtrijen voor de lift, vallen uiteindelijk best wel mee qua daadwerkelijke wachttijd. Vanaf de parkeerplaats tot de lift is hooguit 15 minuten wachten op deze drukke zondag. Wel zijn we aanvankelijk een beetje teleurgesteld dat het alleen een jump-bikepark is. We vinden typische downhill-afdalingen met natuurlijke secties het vetste. En daarom rijden we de de rode “Canadian Tuxedo” trail het vaakst. Die is tof en vrij natuurlijk. Én hij eindigt in een rechte lijn naar de vier grote tablejumps (“Thin Air trail”) onderin het park, waar we inmiddels wel wat airtime durven te pakken en goed landen.

 

Opeens zien we hier bij een splitsing een natuurlijke superloamy trail uitkomen. En dat is zowaar de zwarte lijn die we al die tijd links hadden laten liggen! Het is inmiddels gaan regenen en de bikeparky trails worden steeds gladder, met dezelfde ondergrond als je in Bikepark Winterberg en Bikepark Willingen bent gewend. Hop, de lift in. Naar de zwarte “Groomer” trail! Wat vet! Steil, superloamy en veel wortels. En zelfs nóg een aftakking in een tweede zwarte trail die precies zo is. De megadrop en megakicker sturen we even omheen en komt nog lang niet in ons op om te doen. Maar de drop over de pistebully pakken we wel. Het vertrouwen is lekker opgebouwd, en de landing zo zacht als boter. Fantastisch!

Hoe verhoudt dit bikepark zich tot Winterberg en Willingen?

  • Er liggen meer trails dan Willingen. Maar met alle lijnkeuzes op de downhill-lijn en de mooie lange enduro-trail daar is dat niet per se een tekortkoming van Willingen. Wél zijn de jumps in Green Hill Bikepark wat beter geshaped en kun je daar lekker aan je skills werken.
  • Winterberg blijft wat ons betreft het meest veelzijdige bikepark, maar vaak ook het drukste. Met dit derde bikepark in Schmallenberg zal die drukte misschien wel wat verdeeld worden. En dagtickets voor Green Hill Bikepark kunnen ook “sold out” raken, zien we op de site. Dus ze managen de drukte net wat beter is ons vermoeden.

Advies: zéker heen gaan! Alles is heel doordacht aangelegd en iconische features (pistebully, megagrote logo-borden, houten bruggen) geven het echt een Canada-gevoel. Niet gek, want blijkbaar zijn de trails aangelegd door een trailbouwer uit Whistler.


Het trail park rond Fichtelberg in Duitsland

Mountainbike Trail park Fichtelberg

De overgang is abrupt. Van de glooiende Nederlandse heuvels met hier en daar een kuil, worteltje en los zand, naar het ruwe gebergte van het Duitse Fichtelgebergte met de 1024 meter hoge Ochsenkopf. Op en rond deze berg zijn grote, rond afgesleten rotsblokken als pepernoten uitgestrooid en liggen boomwortels als opgezwollen aderen op het pad: een mountainbike walhalla in Oost-Beieren.

Een vakkundige opbouw over talloze uitdagende tracks

We maken kennis met Marten, Morin en Hielke, drie gepassioneerde instructeurs van mountainbike-adventures die ons in het sfeervolle hotel Bullheadhouse in Warmensteinach ontvangen. Peter Hanke is de markante eigenaar van het hotel. Als mountainbiker en liefhebber is de flamboyante Duitser de ideale gastheer.

De eerste ochtend begeleiden de drie instructeurs ons via een vakkundige opbouw over talloze uitdagende tracks. De mountainbikeroutes zijn een mix van aangelegde trails en natuurlijke paden. Ze komen uit in een prachtig bikepark, dat weer eindigt in de tuin, naast ons hotel. Hier bevindt zich ook het liftstation. Hoe luxe wil je het hebben.

Spelen in het park pakken we de lift

Op de eerste ochtend verdelen Marten, Morin en Hielke zich in drie groepen over een flowlijn met kombochten en over technisch parcoursen met diverse obstakels. Een uitstekende manier om je coördinatie op te warmen. Via nuttige tips en trucs rollen we nog makkelijker en ontspannener de ideale lijn. Geheel volgens de rode draad van het weekend, waarin de verbetering van je rijtechnische vaardigheden centraal staan.

Na twee uurtjes spelen in het park pakken we de lift. Daar zien we onder ons de trails lopen waar we later overheen zullen rijden. Ze lijken behoorlijk heftig, maar gelukkig blijken de drie musketiers de omgeving op hun duimpje te kennen. Hierdoor zijn we verzekerd van een veilige opbouw.

Voor volhouders is geen weg onbegaanbaar’

Het eerste pad na de lift is niet steil, maar wel asymmetrisch en chaotisch met stronken en keien. Alsof het pad snel op maandagochtend is geboetseerd. ‘Nulla tenaci invia est via’, was het adagium van de Romeinse strijders: ‘voor volhouders is geen weg onbegaanbaar’. We worden geattendeerd om lijnen te zien en op een juiste wijze actief te bewegen, waardoor je de stenen absorbeert in plaats van er tegenaan rijdt. Na de eerste afdaling klimmen we een stukje naar een uitgekozen trail. Het is een uitdagend maar veilig vervolg. En warempel, na een ochtend gaat stuiteren over in ‘aaien’. We dokkeren als een veertje over de keien. Het terras onderaan de berg komt daarna juist op tijd. Want ‘wie te weinig tankt, is rap gezien’, is een bekende Vlaamse waarschuwing. Vloeibare genotsmiddelen als koffie en cola vinden gretig aftrek. Inclusief Schwarzwalderkirchtorte mit vollfette Zahne als het lunchpakket nog niet voldoende is.

Northshore in Fichtelberg

‘s Middags van hetzelfde laken een nog fraaier pak. We schrikken van de hoge en soms diepe northshore, maar de instructeurs leiden ons er tussendoor en over vele likkebaardende lekkere flowtrails en tafels. Het Sjakie in de chocoladefabriek-gevoel. Totdat we bij een diep natuurlijke drop uitkomen. Een enorm rotsblok dat je weliswaar kunt afrollen, maar vooralsnog een echte ‘mindkiller’ is. Je kijkt een diep gat in terwijl je de remmen geleidelijk los moet laten om te blijven rollen. Met de juiste voorbeelden en aanwijzingen lukt het iedereen. De vreugdegilletjes van de meiden én mannen gieren door het dal.

Wurst, Schinken und Gefugel

Op zaterdag maken we een dagtocht. Met de lift naar boven en dan afzakken richting Fichtelsee. Nou ja, afzakken. Zo nu en dan moeten we steil omhoog rijden. Rijden? ‘Kruipen’ dekt meer de lading. Halverwege bereiken we het grote terras aan de Fichtelsee, een toeristische hotspot. Mannen in polo’s en korte broek aan Wurst, Schinken und Gefugel, vrouwen met grote zonnebrillen nippend aan witte wijn.

Masterclass in drops rijden

Het is een tocht met alles erop en eraan. De trails zijn puur natuur, dan weer singletrack maar ook brede deelpaden met wandelaars, die soms bewonderd applaudisseren. Met als slot de down-hill tot in het bike-park. We eindigen de dag met een masterclass drops. Er zijn drie steigers van diverse hoogtes. Iedereen verlegt zijn eigen grenzen. Het regent high fives en eindigt traditioneel op het terras, want de derde helft is bij mountainbike-adventures net zo belangrijk.

Een grensverleggend niveau

Op zondag maken we een combinatie van de voorgaande dagen en nemen we lekker vaak de lift om zoveel mogelijk verschillende trails te verkennen. De omgeving is een ware speeltuin voor bikers en er lijkt geen einde aan te komen. De grippy bochten rijden we steeds strakker. Met op het eind een clinic tafelspringen. Alles gericht naar ieders vermogen tot een grensverleggend niveau. Behoorlijk uitgeknepen van alle fysieke en mentale overwinningen, rollen we het hotel binnen. Na de uitvinding van het wiel, lijkt vandaag die van de douchekop de belangrijkste. We zakken vervolgens diep onderuit op het terras voor een Apfelstrudel, een Weizen en laten ons verwennen met een Bullhead Burger. Alles in een gezellige, ongedwongen sfeer. Het leven om het mountainbiken heen is volgens Marten, Morin en Hielke immers net zo belangrijk als het mountainbiken zelf!

Zelf ook trailtjes killen in Fichtelberg? Check Mountainbike-adventures.nl


Bikepark: Beerfelden Duitsland

Bikepark: Beerfelden Duitsland

Ongeveer 60km ten oosten van Mannheim ligt het Beerfelden bikepark een klein bikepark die zeker de moeite waard is om te bezoeken. Er zijn 7 lijnen te rijden op verschillende niveau’s, met een anker liftje wordt je netjes boven afgezet bij de start van de verschillende lijnen. Een kleine kiosk is er ook voor een kleine versnapering.

Het seizoen in het Beerfelden bikepark wordt geopend met het Girl Bike Weekend in Maart en het seizoen wordt afgesloten met het jaarlijkse Freeride week en de DH race in het eerste weekend van Oktober.

In het hoog seizoen is het bikepark geopend van donderdag tot en met zondag. Ook zijn er enkele Kona bikes te huur en de nodige bescherming. Tijdens je roadtrip door Duitsland moet je deze niet links laten liggen.


uitzicht over de trails in bike park winterberk

Bikepark Winterberg vs. Bikepark Willingen

In Sauerland, op 2,5 uur rijden vanaf de grens, liggen de dichtstbijzijnde wintersportgebieden met liftnetwerk: Winterberg en Willingen. Maar de sneeuwval was dramatisch de afgelopen winter. Qua bezoekers komen er misschien zelfs wel meer mountainbikers dan ski’ers.

Wij komen al jaren in Winterberg. Het bikepark evolueert ieder jaar wel iets: van nieuwe North Shores tot aan een verse jumpline. Maar dit jaar bezochten we ook voor het eerst Bikepark Willingen.






Waarom altijd naar Winterberg?

Willingen heeft een net zo goede reputatie als Winterberg. Willingen hostte in 2005 en 2006 zelfs de Worldcup Downhill, en tegenwoordig het BIKE Festival. Winterberg host al jaren het Dirt Masters Festival en de iXS Downhill Cup.

Op een regenachtige maandag rijden we iedere trail van Bikepark Willingen. Van Flow Country Trail naar Flow Trail, naar Freeride en Downhill. Wat opvalt is dat feitelijk de drie eerstgenoemde trails allemaal flowtrails zijn; alleen de tafels zijn steiler en hoger op de (rode) Freeride lijn. Daarbij zitten er optionele North Shore elementen pal naast waarbij je telkens indropt op de normale Freeride lijn. Door de regen zijn deze gesloten. Er is dus geen aparte North Shore-lijn zoals je die bij Winterberg wel hebt.

https://youtu.be/X5C-kPpDSCw

De (zwarte) Downhill lijn van Willingen daarentegen is een tandje heftiger dan de (rode) Commencal Freeride of (zwarte) iXS Downhill lijn van Winterberg. Hier geen bordjes voor een chickenline, maar een hele brede downhill track waarop je kriskras verschillende lijnen kunt rijden. De ene mét 3-meter gap, de ander zonder. Welke heb je genomen? Dat zie je pas als je er overheen rijdt. Ik spring een gapjump iets te kort en rij mijn achterwiel dus aan gort. De hoogte van de drops en lengte van gaps is hier niet misselijk. (Maar je kunt dus overal tussendoor als je andere lijnen rijdt.) In de track zit ook een roadgap die dan weer iets minder hoog is dan de befaamde roadgap van Winterberg.

https://youtu.be/EfRicZC02bQ

Waar gaan we de volgende keer naar toe?

Met wat materiaalpech en schuivertjes zijn we niet aan de Enduro-lijn van Willingen toe gekomen. Deze ligt vlak naast de overige trails, heeft veel wortels én de enige wallride van het bikepark. Maar voor die ene trail gaan we niet per se terug. Wel voor de fun op de flowtrails. Oordeel zelf waar je heen wil:

+ Winterberg

  • Meer diversiteit in trails en een betere opbouw qua level
  • Een overzichtelijkere DH-lijn
  • Nabijgelegen trailcenter met 20km trails

+ Willingen

  • Twee liften tot aan de top
  • Nét iets meer hoogteverschil
  • Hou je van flowtrails met tafels? Dan zit je hier goed.
  Bikepark Winterberg Bikepark Willingen
Aantal liften 2 2
Trailcenter (non-lift assisted) ja nee
Dagpas lift €34,50 €34,00
Flowtrail

ja (2)

Continental Track

Flowcountry

ja (2)

Flowtrail

Flowcountry

Pumptrack ja ja
Enduro

ja

Black Line

ja
Downhill

ja (2)

iXS Downhill

Commencal Freeride

ja

Worldcup

North Shore

ja

North Shore

enkele op de Freeride
Jumpline ja

ja (semi)

Freeride

Slopestyle

ja

Rockshox Slopestyle

nee
Four-cross

nee 

(voormalige Four-cross is nu de Jumpline)

ja




Burscheid Enduro trails

De Enduro trails van Burscheid

Heel even, heel even dacht ik; zal vandaag dan de eerste dag worden dat we geen vette trails vinden? De trailhunt van vandaag is gebaseerd op heel veel ogenschijnlijk korte zwarte afdalingen. We hebben afgesproken op de parkeerplaats Park Platz Schöllerhof die relatief centraal ligt tussen al die trails. Om er weer een soort van route van te maken rijden we eerst noord-oostelijk richting Burscheid om af te kunnen trappen met een inkomertje. In Burscheid worden we door inwoners aangesproken dat hier niks ligt, geen trails.

Sterker nog ze kennen de “app” (zal Trailforks zijn) en benoemen nogmaals: er liggen hier geen trails! Oké, danke und auf Wiedersehen. We kijken elkaar aan en besluiten toch het pad in te rijden. Na niet al te lang stuk doubletrack, zie daar: Trails ;) Toch valt het allemaal wat tegen hier en de twijfel neemt toe, zal dit dan inderdaad de eerste mislukte trailhunt worden?

De zoektocht gaat door!

We geven niet direct op natuurlijk, de middag is nog jong dus we zoeken verder. Met wat omwegen in een erg mooie omgeving zagen we dat we de L101 moesten zien bereiken. Aan de andere kant van de weg zien we meer potentie. Eenmaal aan de andere kant van de weg beland komen we op een fireroad die kaarsrecht door het bos loopt en na een paar honderdmeter zien we ook de eerste trail het bos in duiken! Wat zich nu voor ons openbaart doet onze oude-mannen-ogen weer twinkelen als kleine kinderen in een snoepwinkel! Er kronkelen hier niet 1, niet 2, maar 3 downhill, bikepark-achtige trails naar beneden. Allemaal kombochten, drops en zelfs dubbels! We hebben vandaag ook Ralph van de Looseriders met ons mee, en hij is niet vies van een sprongetje (overigens de enige zonder E-MTB, held!) dus hij kon al helemaal zijn lol op. Enige voorverkenning is voor alle “niet-springers" een must hier. De dubbels zijn niet groot maar toch. Op Trailforks moet je opzoek gaan naar de Murmel, daar vind je alle zwarte. We draaien telkens via de Murmel Easyline weer omhoog om deze afdaling een keer 2 keer te doen, zo hebben we dus nog een reden om terug te komen.

Ook natuurlijke Enduro shizzle hier in Burscheid

Iets verderop aan dezelfde ber flank welke het beste is te bereiken middels dezelfde klim vind je wat meer natuurlijk Enduro trails. Deze trail is steil en technische zeer uitdagend. Onderweg komen we nog wat locals tegen en ze vragen ons of we hem al gereden hebben. Trots zeggen we JA hun reactie vertelde ons genoeg dat ook voor de locals deze trail als hoogstaand bekend staat. Ook hier heb je overigens meerdere keuzes onderweg, het maakt niet uit wat je kiest alles komt beneden uit.

De twee-fietslengtes river jump!

Nog steeds op dezelfde berg nu helemaal aan het einde van de fireroad liggen nog meer trails. De linker optie is brengt je naar een gebied met grote sprongen en zelfs een riverjump. Overal is een b-line te vinden. Wijzelf pakken de “kleine” drops mee en staan te verbazen over wat er allemaal is aangelegd hier. Rijd je hier aan het einde van de fireroad naar rechts dan kom je wederom op een uitdagende Enduro trail met een zeer steil einde. Slechts 2 van ons wagen zich eraan, gelukkig ligt er ook een leuke “chicken” welke voor sommige zelfs al als steil kan worden ervaren. Voldaan rollen we terug naar de auto’s. Niet om te stoppen, maar om bij te tanken! Er ligt hier namelijk nog meer :D

Altenberg Enduro trails

Vanaf onze parkeerplaats rijden we nu verhard de andere kant op richting Altenberg. Daar ligt een mooie kronkelweg welke ook veel gebruikt wordt door motorrijders. Het is makkelijk klimmen en werken vanaf hier de hele flank af. Op de kaart zien we 5 zwarte afdalingen, te beginnen met de Stein DH. Kort krachtig en ook hier weer een zeer steile sectie in de trail! Gevolgd door de Die Wellen en Blitz cirkelen we door. Allemaal gelijksoortige trails met ieder haar eigen charme. Allemaal technisch, de één moeilijker dan de ander.

Na een sterk dichtbegroeid bos komen we dan aan bij de Kochtopf trail. Beneden zien we het einde al, een natte verticale rotsplaats. We klimmen over de gravel road omhoog, onderweg kom je de trail nog een keer tegen waar je kan zien wat ons te wachten staat. Eenmaal boven start de trail wederom met een erg steile sectie met 2 drop offs erin, heftige start…. Ook hier is er een chicken route voorzien, met ieder zijn eigen lijnkeuze rollen we weer naar beneden. Ook deze is weer heel erg gaaf!

In deze regio kun je prima zonder GPS rijden. De L101 en de L310 zijn de 2 wegen vanaf waar je telkens start. Her en der vraagt het wat creativiteit om de trails te vinden. Mocht je toch liever met GPS rijden, dan kan je die hier aanvragen. Parkeerplaats Park Platz Schöllerhof is dus voor dit deelgebied de beste optie om te parkeren.


Rotsen op de trail bij solingen

Zuid Solingen MTB trails

De mountainbiketrails nét onder Solingen (DE)

Dat je bij Solingen (Wuppertal, Duitsland) goed kan mountainbiken wisten we al. Net boven Solingen hebben we deze trails al gevonden. Tijd om nu ook ten zuiden gaan te verkennen. Deze keer rijden we via het westen aan. Klein beetje verbaasd over het amper glooiend landschap en we beginnen ons al lichtelijk zorgen te maken of dit net zo tof word als in het noorden van dit dorp. Gelukkig, wanneer we door het dorp Leichlingen rijden, met wat vakwerkhuisjes, zien we het gewenste landschap opdoemen. We spreken vandaag af op de parkeerplaats Parkplatz 42659, Solingen Duitsland. Dit bleek later ook de beste plek om te parkeren waar ook de locals hun auto's neer ketsen om daar even een run te doen...

De boze muis en tal van anders zwarte trails

Door onderstaande video wisten we al een beetje wat ons te wachten stond, dit kan natuurlijk de beste en mooiste zijn van de regio en op precies die reden besloten we om deze als laatste te doen. "De Boze Muis" komt dan ook uit bij de auto, mooi als afsluiter. Vanaf de parkeerplaats rijden we via een asfaltweg omhoog en banen we onze weg richting het westen. Vanuit daar werken we dan onze weg terug over de trails. Eerste 4 kilometer is dan ook verhard en ja, saai.

https://youtu.be/foSd6Q0-RxU

De blauwe trail discussie... Het lijkt een regio ding te zijn

Vanaf het asfalt tillen we onze bikes over de vangrail om de eerste afsdaling in te zetten. Een "blauwe" trail op Trailforks welke ons naar het einde van de eerste zwarte afdaling leidt. We worden direct geconfronteerd met redelijk steile stukken en tal van rotsplaten. Lekker inkomen zo! Het is vandaag kneiterheet, mijn Specialized Levo SL komt des te meer van pas dan ooit ;) de andere komen aan moet bloodrode koppen, we klimmen nu namelijk door een windstil bos omhoog zodat we kunnen starten aan de - Pliz downhill - de eerste zwarte afdaling van de dag. Zoals we al in het noorden van Solingen hebben ervaren zouden wij alle blauwe trails toch echt rood willen noemen, houd daar rekening mee! De zwarte hier die zijn ook echt zwart :D dus slokkie water en go!

De Pilz downhill is lekker steil met veel rotsen en losse stenen, echt een toppertje. Deze trail biedt je overigens ook de mogelijkheid om via switchbacks wat makkelijkere stukken te pakken. Wellicht goed om in te komen en te wennen aan het gebied. Wij kiezen echter voor de moeilijkere optie, her en der met geknepen billetjes!

Alpen-achtige natuurlijke bikepark trails!

Via een korte tranfers komen we bij de - Wupperhof DH - aan. Nog vol van energie door de vorige afdaling schieten we hier maar gelijk de trail in. WTF!!!! Dit is echt vet, overal kleine kombochten mega wortels, losse stenen en veel rotsen. De Wupperhof DH is Alpenwaardig. Ik wilde filmen vandaag maar voor we het wisten stonden we helemaal beneden uit te hijgen terwijl we maar bleven roepen: DIT WAS VET!!! We beloven ons zelf: Deze doen we nog een keer later op de dag! Omdat ik toch wel alle trails wilde rijden hier in dit gebied rijden we eerst door. Middels de blauwe - Lucas weg - met prachtige uitzichten, grote rotsplaatsen en cliff trails kom je terug bij waar de auto staat. Zoals gezegd, het is warm vandaag. Even naar de camping aan de andere kant van de brug rollen en de bidons bij vullen. De camping is een typisch Duitse met veel seizoensplaatsen. Ze hebben ook normale plekken en: Unser Platz ist ganzjährig geöffnet! ahh oke, mooi hier kunnen we dus ook in de winter terecht :D

Welshman en de Angry mouse trails

De onweersbuien zijn zich inmiddels boven ons aan het opladen. Lichte donder is al te horen en volgens Buienrader krijgen we zo een bak met water over ons heen waar de watertoren hier in de buurt jaloers op zal zijn. We hebben nog even de tijd en besluiten weer via de asfaltweg omhoog te klimmen om de - Welshman - te rijden terug te cirkelen om af te sluiten met de Angry Mouse trail. De Welshman trail is ook weer erg leuk. Veel natuurlijke drop-offs verder lekker rollen en over de losse stenen. De Angry Mouse is wat je er van mag verwachten volgens de video. Veel "te doen" jumps. Enkele kleine gaps welke we overslaan. De trail heeft verder geen steile secties waardoor hij ook wat langer is dan de andere trails. Gezien de tijd, warmte en opladende onweersbui moeten we onze belofte breken met de Wupperhof DH. Prima, dan komen we toch gewoon terug! We tikken de 25 kilometer aan, de combinatie van hitte, klimmen en dikke trails maakt dat de meeste op zijn. Eventueel als aanvulling kan je nog de Witwenmacher en de Mountainroot rijden. Die zie je liggen vanaf de asfalt klim en zijn dus makkelijk te vinden!

Hier kan je de GPX aanvragen

https://youtu.be/SeRJasPWF6k

 


Een Ridge line in Solingen

Solingen Wuppertal trail hemel

De trail hemel tussen Wuppertal en Solingen

De afgelopen jaren hebben we flink wat mooie plekjes in Duitslang leren kennen, allemaal niet al te ver over de grens dus goed te doen op 1 dag. Monschau, Nideggen, Witten, Bad Iburg en Teckelenburg. Allemaal leuke spots om te rijden en een goed alternatief voor de Ardennen.

Wanneer je vanuit Nederland of Belgie aanrijdt naar Wuppertal belooft het weinig goeds. De omgeving ziet er soms een beetje troosteloos uit “schmutzig” om maar zo te noemen… Je rijdt door sterk stedelijk gebied over de inmiddels bijna overal beperkte snelwegen. Het onbeperkt hardrijden -- ist nicht mehr – zoveel helaas. Wanneer je vanaf de 46 komt maak je een rare bocht in Sonnbron en draai je de L74 op. Dat is namelijk de beste plek om te parkeren, de Blitzerparkplatz Burgholz.

De Trails van Wuppertal – Solingen

We noemen het Wuppertal Solingen omdat er in Solingen en onder Solingen nog meer ligt. In Solingen is een soort bikeparkje, daar zijn we vandaag niet eens aan toe gekomen. Tussen Wuppertal en Solingen liggen namelijk al een aantal zwarte trails volgens TrailForks. Ook zouden er een aantal blauwe moeten liggen. Normaal gesproken laten we die blauwe voor wat het is. Onze focus ligt op de zwarte. We starten met de Burgholz DH. Via een omloop onderhoudsweg vinden we gemakkelijk de start van deze trail. Na een 100 meter begint de pret en ook gelijk goed! Grote step-off met flinke wortelpacks en veel losse stenen wisselen elkaar af. Al gelijk vanaf de eerste minuut is het duidelijk, dit is gaaf!

Kleur schijnt vrij te zijn van interpretatie, of iemand is kleurenblind…

Zoals gezegd willen we alleen zwart rijden, toch komen we route technische uit bij een blauwe. De Illuminati Trail, denken we. Gezegd hebbende dat het de afgelopen dagen flink heeft geregend dus de trails zijn nog nat en glad. De Illuminati trail trakteert op zeer steile secties met krappe gladde bochten. Niet iedereen komt er zonder kleerscheuren vanaf, gelukkig kunnen we door. Blauw? Nee zeker niet, rood dan? Nee eigenlijk ook niet. Als we de “gemiddelde”  kleuren beoordeling van TrailForks bekijken dan zou dit in elke andere regio als zwart worden gemarkeerd!

Op jacht naar de overige zwarte trails.

De Sportplatztrail begint lekker relaxed, beetje steentjes, wortels, the usual stuff.  Halverwege splitst de trail. Waar we later achterkomen dat we dit als een chicken kunnen zien. Houd je links aan dan wordt je getrakteerd op een steile sectie met flink wat stenen en rotsen. Ga je rechts dan blijft het allemaal wat milder. Doordat de stenen spekglad zijn rijden we na een korte analyse via rechts. We vervolgen onze route naar Needle & Roots en Shards on the way. Wat ons betreft rode trials ;) maar goed laten we ophouden over de kleurtjes… Het zijn beide leuke trails zonder echt grote verrassingen. Wanneer we  beneden zijn zetten we direct de klim in rechts langs de berg omhoog zodat we uitkomen bij Tapped Out 2. Ik zelf heb de Specialized Levo SL mee, de rest werkt een broodje naar binnen ik zelf vlieg de Tapped Out 2 alvast een keertje naar beneden :D Deze zwarte trail ligt vol met jumps en drops. Eigenlijk allemaal te doen en zeker de moeite om 2x te rijden. Eerste een verkenning, dan een keertje vol gas! Eenmaal weer boven is het gezelschap klaar met het broodje, nu gaan we met ons allen naar beneden en zoals verwacht deze vind iedereen vet!!

Op naar de Lippe’s DH

Aan de andere kant van de L74 ligt de Lippe’s DH. Hier hadden we al wat filmpjes van gezien. Dat moest zeker de moeite waard zijn. Met de ervaring van de eerdere blauwe trail besluiten we eerst nog even de Darkwing Duck Revenge te doen. De Trail heeft een mooie ridgline er in zitten wat Alpen achtige features erin. Erg leuk om te rijden. Op 2/3 is er een keuze moment en aangezien we vanuit hier gezien naar rechts moeten straks kiezen we ook rechts. De uitdaging van deze “blauwe” trial zit hem in de staart. Zeker het einde, een zeer steil stukje met tal van mindfucks erin, dit rijdt niet iedereen. Ook hier is dus nog ruimte voor een revanche!

Dan nu de Lippe’s DH. Ook de Lippe’s DH is Alpen waardig te noemen met best wat lastige technische mooie stukjes erin. Er liggen hier nog wat meer keuze momenten dus deze trail alleen kan je al 3 keer doen. Dikke stenen, rotsen en wortels zorgen voor grote step-off en wederom zitten er best wat steile stukken in. De trails zijn inmiddels wat opgedroogd waardoor alles goed te rijden is. Echt vet, heel vet.

Ik denk dat het veilig is om te zeggen, deze spot komt met gemak in onze top 10 locaties!! Hier de GPX

Check hier Solingen review video:

https://youtu.be/SS-nMc0rMAw

 


Rots plaat vanaf een uitzicht punt in de Eifel

MTB TRAILS IN MONSCHAU EIFEL

Mountainbike in de Eifel

Dat de Eifel mooi is weten de meeste mountainbikers allang. Wat voor een prachtige trails daar liggen is niet bij iedereen bekend… Monschau is zeker geen uitzondering daarin! Het gebied kenmerkt zich door de rotsplaten uitdagende paden voor elk niveau. Prachtige meren, uitzichten over valleien en mooie riviertjes die van alle kanten naar beneden komen. Het gebied word niets voor niets regelmatig als de parel van de Eifel omschreven. Ondanks dat we dit graag als een must visit voor mountainbikers willen omschrijven is het erg belangrijk om te weten dat, zoals op de meeste plekken in de Eifel rijdt je over paden welke voor wandelaars bedoelt zijn. Je mag hier dus niet officieel fietsen, je riskeert hier dus een bekeuring. Vind je dat acceptabel check hier de GPX. Heb je niet de beschikking over een GPS apparaat volg dan 1 van de vele wandel routes in de regio

Voor tips kan je altijd bij ons terecht! info@trail-addicts.com


Check  de video op ons youtube kanaal van de regio Monschau Eifel:


 

 

Didier rijdt over rotsen in Monschau

De Eifel is het oostelijke deel van het middelhoog plateau Eifel-Ardennen. Het ligt ten noorden van de Moezel en ten westen van de Rijn. Het grootste deel ligt in Duitsland, een klein deel ligt in België, in de Oostkantons. Het Duitse deel van Eifel ligt in de deelstaten Noordrijn-Westfalen en Rijnland-Palts. Het hoogste punt is de Hohe Acht met 747 meter.

In het Tertiair was er in de Eifel sterke vulkanische activiteit. Daarnaar verwijst ook de naam Vulkaan-Eifel in het zuidoostelijke deel. De kraters die ontstaan zijn door explosies van vulkanische gassen hebben zich gevuld met grondwater en worden Maare genoemd. De laatste uitbarstingen vonden 10.000 jaar geleden plaats. Onderzoek wijst uit dat dit gebied nog steeds geologisch actief is: het gehele Eifelgebied stijgt 1 à 2 millimeter per jaar. In het verleden kwamen ook al inactieve fases voor van 10.000 à 20.000 jaar, wat suggereert dat toekomstige uitbarstingen nog mogelijk zijn.


2 mountainbikers over een trail in de Eifel

In de Eifel zijn verscheidene ketens te onderscheiden:

Het noordelijkste gedeelte noemt men de Nordeifel, dat in België aansluit op de Hoge Venen;
Ten oosten daarvan vindt men het Ahrgebirge, dit gedeelte bevindt zich benoorden de Ahr in het district Ahrweiler;
Bezuiden de Ahr bevindt zich de Hohe Eifel (of Hocheifel), waarvan de Hohe Acht (747 m) het hoogste punt is, en tevens het hoogste punt van het hele Eifelgebied;
In het westen, tegen de Belgische grens, zijn de heuvels bekend als Schneifel, een onderdeel van het bredere gebied van de Sneeuweifel met toppen die reiken tot 698 meter;
Zuidelijk en oostelijk van de Hohe Eifel ligt de Vulkaan-Eifel, een vulkanisch gebied met veel kratermeren (Maare).
Het zuidelijke gedeelte van de Eifel is minder hoog. Het gebied wordt doorsneden door in zuidelijke richting uitlopende beken en riviertjes. Deze stromen monden in de Moezel. De grootste van deze rivieren is de Kyll; de heuvels rond deze rivier zijn bekend als het Kyllwald;
In het zuiden eindigt de Eifel in de Voreifel.
bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Eifel



Tecklenburg, Duitsland

Rots formaties in het land van Tecklenburg, Duitsland

Tijdens het rondrijden in Bad IBurg kregen we eigenlijk direct de tip om dan ook eens naar Tecklenburg te gaan. Tecklenburg ligt ten westen van Bad Iburg en dat betekend dichterbij Nederland. Vanaf de grens op de A1 betekent dit een kleine 20 minuten minder reistijd naar Tecklenburg Duitsland, die nemen ze je niet maar af 😉

 

 

Lager, dus korter klimmen maar ook korter afdalen

Bij aankomst in de regio zie je gelijk een belangrijk verschil met Bad Iburg. De heuvels zijn beduidend lager, dat is uiteraard lekker voor het klimmen maar dat betekent automatisch ook dat de afdalingen beduidend korter zullen zijn. Die kortere afdalingen vind ik persoonlijk, gevoelsmatig altijd wel een dingetje. Binnen een poep en een scheet sta je weer beneden waardoor je minder een “verzadigd gevoel” krijgt. Goed we gaan het zien…

 

Jump in de trail op de Tecklenburg

 

Travaserende trails met jumps en drops

Normaal gesproken doen we verslag van de afdalingen, dat is nu niet echt op zijn plaats om te doen. In Tecklenburg ben je meer aan het trail rijden door de omgeving. Er zitten veel travaserende trails in, beetje spelen terwijl je op en neer gaat. Ook vind je er de conventionele dubbeltracks omhoog met leuke afdalingen naar beneden hoor. Echter door de kortheid van de afdaling ben je voor je gevoel meer een soort lus aan het rijden. De afdalingen overigens zitten her en der vol met leuke features zoals kleine sprongen die je zelf zo groot kan maken als je zelf wilt 😉 ook zit er een gezonde hoeveelheid drops in. Vaak over natuurlijk features gebouwd zoals omgevallen bomen of boomstronken.

 

Grote rots formaties in Tecklenburg Duitsland

 

Aanrijden, parkeren en gebak

Zelf parkeerden wij bij het Borchterbeck hotel. Een extreem Duits restaurant hotel, niet gek natuurlijk, je bent immers in Duitsland… Uiterst vriendelijk wordt je hier ontvangen en om jou vieze bibs te beschermen tegen de schone alcantara bekleding worden er maagdelijk witte handdoeken geleverd. Kijk dat is nog eens service. Vanaf deze parkaarplaats kan je goed de regio verkennen. De trails liggen links en rechts van het hotel en je kan er dus wel je verdiende taartje naar binnenwerken, of zelfs overnachten, mocht je morgen naar Bad Iburg willen.

 

Technische trail secties in Tecklenburg

Check hier de GPS van onze rit.

 


Messcherpe Stenen - De Eifel

Het is vandaag letterlijk: Stilte voor de storm

De BeNeLux maakt zich op voor de storm, wedstrijden zijn afgelast er wordt aangeraden om alles wat los licht in de tuin op te ruimen, zelfs trampolines moeten het veld ruimen. We noemen haar Ciara, maar vandaag Zaterdag 8 februari 2020 is het strak blauw aan de hemel. De zon schijnt lekker en op deze winterdag is het een behaaglijke 8 tot 12 graden. Helaas kunnen we niet met de eer weglopen dat wij dat geregeld hebben voor deze Trail-Addicts ride in de Eifel, na tal van zeer natte Rides hadden we dit eigenlijk wel verdient!

Bikepark features met jumps en Gaps

In deze regio van de Eifel beginnen we altijd met een afdaling vol met jumps, drops en berms. Echt een mini bikeparkje midden in de natuur. De Eifel hier hadden we al best een tijdje niet meer bezocht, dus het verzoek is: Doe de eerste keer rustig aan, er kan zomaar ergens een gap liggen die nieuw is! Deze afdaling doen we sowieso vaker :D Ondanks dit advies schiet iedereen naar beneden, al rollend wordt er geroepen " hoe hoog??", mijn respons is simpel "te doen!!" en daar gaan ze 1 voor 1 over de drop. Het is lekker rijden met een groep waarvan je nagenoeg alle neuzen kent. Deze jongens kunnen rijden en zijn niet vies van een sprongetje hier en daar.

De canyon! (van 30cm....)

Verder rollend tot bijna naar het dal, rechtsomkeert weer omhoog om door te gaan naar een super vette kleine technische passage, ik noem deze de canyon. Het bevat grote rotsplaten met een spleet er tussen. Niks bijzonders hoor, hier rol je zo overheen, als je een bushalte stoep op kan rijden dan kan je dit ook... Wat er vrijwel direct na komt is andere koek. Een step-off vervolgd met een steile passage met rotsen en een venijnige bocht naar rechts. Niet iedereen legt dit stukje zonder voetje op de grond af. Al weten we zeker, als je deze eenmaal kent, dan pak je de canyon de volgende keer zonder problemen. Kijken waar je heen wilt en blijven rollen is het motto.






De arc van de Eifel

Dit gebied is niet alleen bekend om zijn mooie trails, het is een vulkanisch gebied (niet meer actief ;) ) wat voor mooie schouwspellen zorgt in de rotsen. Halverwege de trail kom je een grote stenen Arc tegen, geboetseerd door moeder natuur. Net voor de arc ligt een mooie uitdagende sectie met smalle trappen en scherpe hoeken. Dit stukje trail vraagt een hoop van je bochten skills en lef, want als je valt val je best diep...

De alom bekende stenen drop met rockgarden

Hoog tijd om een boterhammetje te eten, bij de picknick tafel. Vanaf hier maken we, na nog een korte leuke trail, de oversteek naar de surfersrock, geen idee of die naam algemeen bekend is. Voor de meeste bekend als de stenen drop. Het is een plek met mooi uitzicht over de vallei met een mega lekkere afdaling vol met messcherpe stenen. Voordat je kan beginnen moet (mag...) je een stenen drop doen om zo de afdaling in te rijden, wonder boven wonder rijdt niemand lek op de scherpe stenen die over naar boven steken op de trail. Deze afdaling vind iedereen vet, dat wisten we zeker. Enkele doen de drop en vervolgen onze weg naar beneden.

Beneden geven we de groep de keuze: Een lange traverse met een saaie afdaling, of nog een keer deze rockgarden? Daar werd natuurlijk niet heel lang over nagedacht! We draaien rechtsom om onze weg weer naar boven te vinden. 2de keer betekent vaak nog harder! En ja, ook nu was dat zo. Vol vertouwen vliegen we naar beneden, dit keer zonder al te veel te stoppen. Echt heerlijk dit stuk!

Oke nog 1 keertje dan! De bike park afdaling

Voor de meeste valt er nog wel een klim uit te persen voor we dat welverdiende biertje of colaatje naar binnen kunnen werken. We rijden terug naar waar we begonnen zijn vanochtend om de eerste klim nogmaals te doen. Dit is een lange best steile klim maar gelukkig maakt de afdaling alles goed! Nu kent iedereen de route en ook hier geldt; de 2de keer gaat harder! Volle bak naar beneden dus. Lekkerrrrr! Highfives en op naar het Cafe hier in de buurt. Helaas is dit meestal afgeladen met gepensioneerden die elkaar verassend weinig te vertellen hebben.... Maar goed dat terzijde, wij zijn blij! Wijzelf (Nico, Bram en Rik) rijden huiswaarts, andere blijven nog een nachtje, uitgerust met een GPX van Monschau voor nog een dagje fun :D