Review: Sigma ROX 11.1 EVO fietscomputer

Review: Sigma ROX 11.1 EVO fietscomputer

Hij is kleiner dan verwacht. Die constatering is niet altijd positief, maar deze keer blijkt van wel. De Sigma ROX 11.1 EVO is de nieuwste fietscomputer van Sigma mét navigatie. De versie die wij hebben komt inclusief hartslagband en outfront-mount en is te koop voor €199,95. En dat is beslist geen gekke prijs voor dit pakketje.

Vergelijking: Garmin Edge 830, Wahoo ELEMNT Bolt, Sigma ROX 11.1 EVO

Klein én fijn?

Eén van de belangrijkste dingen is wat mij betreft de afleesbaarheid van het scherm. Zeker op de mountainbike heb je weinig tijd om een snelle blik op je fietscomputer te werpen, en dan wil je dat het scherm helder en overzichtelijk is. En dat is ‘ie! Waar ik van andere merken gewend ben dat de schermhelderheid een time-out heeft (waardoor het contrast minder helder is als je bv. geen meldingen op je scherm krijgt of de computer niet bediend met je handen), heb je met de ROX 11.1 EVO de helderheid continu op dezelfde waarde staan. Die stel je via de Sigma Ride app op je telefoon in. En dat is dan ook direct het enig minpunt: wil je die tijdens je rit even snel helderder of minder helder instellen, dan moet je (als je dat niet via je telefoon doet) een aantal stappen het instellingenmenu door. Ik heb de helderheid op 80% staan en dat is ook op zonnige dagen superduidelijk afleesbaar. En de batterijduur is ook voldoende voor meerdere ritten.

Alle schermen en gegevensvelden stel je compleet zelf in, ook via de Ride app. Uiteraard, zou ik haast zeggen. Maar een – voor mij nieuwe – superhandige functie is de mogelijkheid om bepaalde velden een kleur te geven. Dat maakt het nog makkelijker afleesbaar, als je tijdens het biken snel naar je computer kijkt. Cijfers die op elkaar lijken (bijvoorbeeld je gemiddelde hartslag en je actuele hartslag) kun je zo makkelijk onderscheiden.

Zorg voor overzicht in je gegevensvelden

Omdat het apparaatje best klein is (1,77 inch display), stel ik mijn gegevensvelden zo in dat ik maar weinig cijfers tegelijk op beeld heb staan, bijvoorbeeld alleen rondetijd en hartslagzone. Die weergave gebruik ik dan tijdens een intervaltraining. Heb ik mijn trainingsblokken erop zitten? Dan switch ik bijvoorbeeld naar het gegevensveld dat ik heb gebouwd met actuele hartslag, hoogtegrafiek en tijd.
Het bedienen op de ROX 11.1 EVO gaat niet via een touchscreen (dat zou ook lastig zijn met een klein formaat), maar via knoppen: 2 links en 2 rechts. Het is even wennen dat de + en – knoppen niet boven en onder elkaar zitten, maar horizontaal. Maar ook wel weer logisch omdat je hiermee makkelijk door de velden navigeert.

Over nagiveren gesproken: ook dat kan met de Sigma ROX 11.1 EVO. Je kunt een GPS-track laden en als kruimelspoor volgen. Er zitten geen kaarten in deze fietscomputer, dus dat kan het met afslagen in het bos wel lastig maken. En tijdens een trailride in Witten kwamen we erachter dat die kruimelspoor weergave automatisch in of uitzoomt om de volgende afslag weer te geven. Maar met een route op een klein oppervlak of veel kruisingen werkt dat verwarrend.

Connecten maar!

Je rit upload je uiteraard in de Sigma Ride app en synchroniseert met Strava, Komoot en Trainingpeaks. De app is heel gebruiksvriendelijk en eenvoudig gehouden. Al met al een slim fietscomputertje, ook door de Live Follow functie en Crash Alert die een bericht naar je ingevoerde contact stuurt als je crasht.
En een lekker compact formaat op je stuur of bovenbuis vinden we ook fijn.


Preview: legale endurotrails in Bouillon

Preview: Legale Enduro trails in Bouillon

Nooit meer aanvaringen met wandelaars in de Ardennen? En full speed een afdaling induiken zonder onaangename verrassingen zoals versperringen met takken? Dat kan! Na ons bezoek aan het Trailcenter van Spa en de trails van Esneux, met gelegaliseerde endurotrails, is het nu de beurt aan Bouillon. Oók in hier worden binnenkort veel endurotrails gelegaliseerd en voorzien van bordjes.

Wij nemen alvast een voorproefje van deze trails. Het merendeel ligt er al lang en wordt ook gebruikt in de Belgian Enduro Cup race van Bouillon. De trails op de heuvel achter het Kasteel van Bouillon heeft zelfs meerdere oude downhill tracks waar ook weleens het BK en NK Downhill werd gehouden.

Onze startplek is ook aan de voet van deze heuvel, maar we gaan eerst de andere kant op en volgen de rivier Semois stroomafwaarts. Na een eerste klim van zo’n 150 hoogtemeters warmen we lekker op op “Les Croisettes“; een rode trail met flow, natuurlijke drop-offs en een afgrond (niet naar kijken!). En dat opwarmen is wel verstandig want na een pittige klim komen we aan bij het toeristische Rochehaut (met schitterend uitzicht). De afdaling die volgt (“La Dalle a Toff“) is megatechnisch, beginnend met wat hogere drops en een steile rockslab. We schieten hier iets van de geplande route af en komen op een Alpenwaardige afdaling die maar weinigen volledig zullen rijden, zonder voet aan de grond. Op Trailforks zien we dat dit als een oranje pro-line (hoger dan double black diamond) wordt weergegeven. De te legaliseren route loopt net iets anders.

Na een goed-te-doen-klim komen we op een hoog plateau, klaar voor “Vosgienne 2.0“. Ja! Een Vogezen-achtige afdaling in de Ardennen. En deze is zalig! Veel wortels, heel veel. En ze liggen in alle richtingen. Maar gelukkig is het kurkdroog en een stralende lentedag. En we zeiden Vogezen: dus het heeft ook een loamy ondergrond her en der.

Na een korter klimmetje is de afdaling kort, maar snel. “Tombeau Ouvert” schiet in minder dan 40 seconden voorbij. Oppassen voor wandelaars hier! Genoeg energie over voor een extra afdaling: “La BBQ“; genoemd naar de outdoor BBQ onderaan de afdaling bij de Semois. Nog zo’n parel! Met wat jumps, compressie-kuilen, fantastische bochten en flow. De trails hier in Bouillon zijn perfect: lang en technisch, maar niet teveel pielen en ook gewoon lekker op snelheid te rijden.

Vanaf hier is het een klein stukje peddelen langs de rivier naar Bouillon. Daar pakken we twee trails op de heuvel achter het Kasteel. Eerst “Les Nutons“: deze is duidelijk veel meer man-made dan de andere trails van vandaag, met jumps en bruggetjes. Wat Les Nutons betekent zoeken we thuis op: “noten”. Dus het was dus tóch niet zó toevallig dat Rik hier een OTB’tje deed! 🙂

Afsluiten met “La Nonnette“, een blauwe trail met flink wat trapwerk en lijnkeuzes (double springen of niet). Én het onderste gedeelte kun je de switchbacks volgen of fullspeed straightline naar beneden. De dag zit erop. Met 1.200 hoogtemeters en veel plezier. We gaan hier zeker terugkeren en juichen de ontwikkeling van de legale endurotrails van harte toe!

De voortgang volgen? Check Ardenne Bike Trails.


Trailmonkeys & G-bikes FUNduro in Beringen

Trailmonkey Funduro Race

Het is januari als er een Facebook-event voorbij komt: een FUNduro in Beringen (België). Massaal reageren ruim 350 man met “ja, ik kom”. Fastforward naar zondag 13 maart. We staan aan de start van de FUNduro, georganiseerd door bikeshop G Bikes en bikeclub Trailmonkeys.

Bleft kalm & send it” staat er achterop het shirt dat bij de inschrijving hoort. En zo ervaren we dat ook. Want ondanks dat het supertoegankelijk is, voelt het toch direct als een wedstrijd zodra we het stuurbordje vastmaken aan onze Specialized Turbo Levo’s. Het is een zonovergoten dag en er staan ons 8 specials te wachten op deze ‘avonturenberg’: de Be-Mine in Beringen. Er liggen een aantal vaste aangelegde endurolijnen op deze berg, plus wat grote wallrides, lange rockgardens en jumps. Rik is enkele jaren geleden hier geweest (sindsdien veel ontwikkeld hier), Bram is er voor het eerst. Dus we rijden de specials ‘blind’.

De organisatie gaf aan dat ze 1 special zouden timen, maar doet dat bij nader inzien niet. De variatie in skill-niveau van rijders is daarvoor te groot en het zou waarschijnlijk betekenen dat er veel tijd tussen het starten van de rijders moet zitten. Omdat dit er nu niet is rijden de meesten als groepjes achter elkaar aan. Een beetje zoals we van de Team Enduro in Davos gewend zijn. En kom je een keer stil te staan omdat een rijder voor je twijfelt over een technische feature? Geen probleem! We zijn hier allemaal voor de FUN.

Er zit echt wel wat uitdaging in de trails hier. De specials combineren de vaste endurotrails en een venijnig kort klimmetje maakt vaak onderdeel uit van een special. Onze linkerduim schakelt dus regelmatig even de e-bikemotor aan om een klimmetje op te komen 🙂
En die e-mtb zorgt er ook voor dat we meerdere specials vaker rijden. Eén van de leukste rijden we drie keer. Het hoogteverschil is ook maar ongeveer 75 meter.

De toffe specials, variërend van steil met switchbacks tot snel met vlakke bochten, zorgen ervoor dat we hier zeker vaker terug gaan komen. Goede “training ground” op een overzichtelijke locatie. Al zullen we het dan wel moeten doen zonder de fantastische bevoorrading met rijstetaartjes en een Jupilerke achteraf.


Preview: legale endurotrails in Esneux

De Officiele Enduro Trails in Esneux

In april 2022 zal het zover zijn: legale enduro-trails in Esneux, België. Wij krijgen een voorproefje van Benjamin en Simon, twee van de trailbuilders en initiatiefnemers van EndurOurthe. Esneux ligt op steenworp afstand van Chaudfontaine en Sart-Tilman; twee andere bekende spots met endurotrails. En de bekendste hier vlakbij is Remouchamps – met ongetwijfeld de meest technische trails van de Benelux.
Uniek is wel dat de trails van Esneux legaal worden. Op de andere plekken is afgelopen jaar veel te doen geweest over trails die werden dichtgegooid of waar bekeuringen (van €200 tot €800) werden uitgedeeld. De ontwikkeling van het legaliseren zien we ook in Spa, Bouillon en binnenkort ook Remouchamps. Volgens Benjamin komt dit doordat (ook in België) afgelopen Corona-jaren er meer druk op de natuur is komen te staan: iedereen trekt erop uit om in de buitenlucht te genieten en te sporten. In veel gebieden waar mountainbiken gedoogd werd, werd er ineens gehandhaafd. Maar dankzij inzet van onder andere MBF (Mountain Bikers Foundation Belgium) is dit omgezet in het legaliseren van trails die we al jaren rijden.

Wat je in Esneux voorgeschoteld krijgt

Op een koude zaterdag in januari zien we de eerste auto’s Luik doorrijden met een flinke laag sneeuw op het dak. Een klein half uur later staan we op de afgesproken locatie en treffen we de twee trailbuilders. Ze zullen tijd hebben om de eerste paar trails met ons mee te rijden. En ze zijn apetrots op de trails. Nu de trails legaal worden kunnen ze ook meer bouwen en aanleggen. Voorheen was het natuurlijk een beetje dubieus om met je kruiwagen en materiaal het bos in te rijden. De routepaaltjes ontbreken nu nog, maar zullen er voor de opening (in april 2022) wel staan. Al jaren houden de mannen een Endurando met 100+ deelnemers in de laatste weken van het jaar. Maar nu de trails officieel zijn, zullen we er misschien ook wel een wedstrijdformat terugzien.

Meer dan 10 Enduro trails in 1 ronde

Na een dag in de sneeuw en modder kunnen we wel stellen dat we hier zeker nog eens terug gaan komen! Er liggen een 10-tal trails, waarvan we er 8 hebben gereden: 1 was er nog niet af en 1 was er veel te nat. De trails zijn relatief kort: maximaal 100 hoogtemeters (korter dan Remouchamps), maar wel erg divers. Van flowy groene en blauwe trails die mooi de contouren van het landschap volgen tot één zwarte en meerdere rode trails met mooie rotssecties en jumps. Ook (local) Martin Maes traint hier regelmatig. De volle route is zo’n 30 km en 1.000 hoogtemeters. Voor de meesten wel een volle dag dus. En in deze ronde kun je je favoriete trail gemakkelijk nóg een keer rijden.

Blijf op de hoogte via: www.facebook.com/EndurOurthe


Wedstrijdverslag: Mondraker Enduro Team Race Davos 2021

Revanche op 2020! Afgelopen september stonden we voor de tweede keer aan de start van de Mondraker Team Enduro Race. En we hebben ons voorgenomen revanche te nemen op onze deelname van afgelopen jaar. Daar werden we getergd door pechgevallen en verkeerd-rijden door onze eigen stomme fout. En bovendien: we zijn dit jaar aan onze Pro-ambities aan het werken, dus we zijn het aan onze stand verplicht om in elk geval de Stage-tijden van vorig jaar te verbeteren.

 

De editie van dit jaar was binnen een week uitverkocht. Zelfs al 10 maanden vantevoren. En dat snappen wij wel! De voorgaande jaren dat we hebben deelgenomen was alles tiptop geregeld, de sfeer onder deelnemers is ontzettend tof en oja… de trails zijn fantastisch!

Aankomst in Davos

Waar we vorig jaar onze eerste meters in Davos pas op de eerste wedstrijddag zagen, pakten we het dit jaar beter aan. Vroeg vanuit Nederland vertrekken om in de middag al een afdaling te pakken. En dat lukt! Sterker nog: we kopen gelijk een dagkaart voor de Jakobshorn lift: dat geeft ons de motivatie om in elk geval meerdere runs te halen. En hoewel de heenreis heel relaxt was, zitten we nu in de lift wel op onze horloges te kijken… Binnen 30 minuten gaat de laatste volgende lift omhoog. Snel, fullface op in de gondel, handschoenen aan, kniebeschermers omhoog en gelijk knallen! Wennen aan de losse stenen en ruige ondergrond hier op 2.590 meter hoogte hebben we niet. Onze blik gaat naar diep in het dal: 1.000 hoogtemeters dieper. Binnen 20 minuten moeten we daar weer staan. Noem het onverstandig, noem het risicovol, maar we zijn met z’n drieën zó eensgezind dat we die laatste lift nog willen meepakken dat we precies op tijd beneden staan te high-fiven dat we op tijd zijn. En dit is precies de flow die we de komende dagen vast willen houden.

Wedstrijddag 1

De transponders zitten om onze pols. Vandaag gaat het echt beginnen. Gisteren zagen we bovenop al wat pijlen hangen. En de trail die we gisteren als laatst hebben gereden blijkt ook de laatste stage (Stage 3) van vandaag. Dat wordt genieten!

 

Er is wel wat gezonde wedstrijdspanning, maar toch minder dan normaal. We kennen het gebied, we weten dat de trails weliswaar technisch en ruig zijn maar geen onaangekondigde jumps of drops hebben en we rijden lekker als Fun Team. Dus waar het wedstrijdconcept ooit startte als duo-endurorace, is er sinds vorig jaar een klassement met teams voor 3 tot 6 man.

 

De eerste stage is een bekende voor ons, en de start ligt nu ietsjes verderop dan voorheen. Het intense trap-stuk wordt nu nog niet getimed, dus de Stage begint pas op de plek waar het lekker naar beneden begint te rollen. De wedstrijd-drive zit wel goed! We stampen op de pedalen aangemoedigd daar een superfanatieke wedstrijdvrijwilliger “GO GO GO”. We zijn net één nachtje op deze hoogte in de bergen, dus de hartslag schiet gelijk omhoog. We halen al een paar deelnemers in die met pech aan de zijkant staan. Haha! Wij niet! Maar deze Stage is meer dan 3 km en 500 hm lang, en onderin betrap ik mezelf erop dat ik naar Nico roep “Ga er maar langs als je kan”, als we bij een volgend team ingelopen zijn. Dat is niet heel ‘racy’. Een echte race-vibe is natuurlijk om “Rider! Rider!” te roepen en ze plaats te laten maken. Maar we flowen de laatste paar meters achter ze aan naar de finish van Stage 1.

 

Even bijkomen in de gras. Als we willen vertrekken roept Nico ons terug: lekke band! Daar is geen betere timing voor. Na de Rinerhorn-lift volgt Stage 2 over veel wortels en stenen, maar niet dusdanig steil, dus veel bijtrappen.

 

De laatste Stage van vandaag is degene die we gisteravond al reden. Bovenop de ridgeline van de Jakobshorn zwaait de organisatie-fotograaf ons tegemoet. Een oude bekende van vorig jaar. En deze Stage is een classic. Weer meer dan 3 km lengte en 500 hm, met veel switchbacks. De snelheid zit er goed in en als we achterom kijken zien Nico en ik dat we uitlopen op Rik. Totdat Nico hard opzij stuurt. Lek!!! Goh, Nico: hadden we je niet al weken vantevoren getipt om je wielen tubeless te maken en niet meer met binnenbanden te rijden? Na een snelle binnenbandwissel denderen we weer door naar de finish. En Nico? Die gaat na het eerste finish-biertje zijn wielen tubeless (laten) maken mét een CushCore-variant erin. Tegen Zwitsers tarief.

Wedstrijddag 2

Tussen de andere campers, daktenten en een enkele caravan staan we op de deelnemerscamping pal naast de finishboog. We worden dus gewekt door de enthousiaste speaker die de eerste starters van vandaag al op pad stuurt. Voor ons geen hele snelle tijd, dus we hebben nog even om de pasta van gisteravond te laten zakken en een paar broodjes-ei te maken.

 

Deze dag staan er vijf Stages op het programma. De start van de eerste Stage weten we maar al te goed te vinden: midden in het maanlandschap. (En dus niet vanuit de lift naar links.) Omdat we niet supervroeg in de startvolgorde zitten is de grootste nattigheid al wel weg. Maar nattigheid valt niet te vermijden. Want waar de Stage eerst over scherpe stenen en langs derailleur-killers gaat, duikt het daarna een moerasachtig gebied in waar vaart behouden betekent dat je ook met volle snelheid een zompige moddelpoel in duikt. Is het water of schijt? Het kan beide…

 

Voor de volgende Stage hoeven we nauwelijks te klimmen en geen andere lift te pakken. We zitten nog zó hoog dat we nog verder kunnen afdalen. In de rider-briefing op Komoot (waarvoor iedere deelnemer een gratis Wereldpakket ontvangt) lazen we al dat je hier ook goed moet sturen om op wat houten planken te blijven rijden en hoewel het grassig en hobbelig is, kunnen de remmen volledig los. Het rijden in een teamrace is hier extra fun, omdat je hier je teammaten nog eens kunt proberen in te halen.

 

De derde Stage van vandaag start steil en over gladde wortels. We zien bij de groepjes voor ons dat er een inside-line over grote wortels is, direct bij de eerste bocht. Die pakken we! We zitten nu onder de boomgrens, dus dit is de eerste Stage in het bos. En ook dat is genieten! Snelle singletracks en lijnkeuzes over of langs wortels. Rik klaagt over zijn dempergedrag. Mja, als je enkele tientallen secondes achter ons finisht moet je je materiaal maar de schuld geven, denken Nico en ik. In het dal staat een bikewash en materiaalzone: toch maar eens daarlangs. Wat blijkt? De dempershaft is gebroken. De coil-demper gaat zo de prullenbak in. Hoe dan?! En vooral: wat nu?! Als geluk bij een ongeluk hebben we een extra luchtdemper bij ons. En een zeer vriendelijke dame van de organisatie kan die wel voor ons oppikken onderweg naar de materiaalzone. We maken de afspraak: Nico en ik gaan naar de lunchplek bovenop aan de overkant van de vallei en Rik skipt de lunch en fixt zijn demper.

 

Hoewel het fijn is dat we even op het gras in het zonnetje kunnen uitbuiken van de flinke bak pasta, duurt het toch wel erg lang voordat Rik er ook aankomt. Wat blijkt: hij moet bushings eruit persen om deze demper passend te maken en moet het werk zelf uitvoeren in een bikeshop die zonder personeel zit. Als één-na-laatste team kunnen we starten aan de vierde Stage van vandaag. Maximaal opgeladen in energie knallen we er lekker in. “Straitlinen” waar het mogelijk is, dat hebben we wel geleerd in onze Pro-trainingen. Een weg om obstakels heen is altijd langzamer. Box, box, box! Dit was weer een beauty van een trail! En de kers op de taart moet nog komen: de laatste Stage van vandaag is de Signal Trail. Ook een bekende trail voor ons: waar we vorig jaar minstens 2 lekke banden en een gebroken spaak hadden.

 

En op deze trail besluiten we direct: volgend jaar zijn we er weer bij! De technische double-black rockgarden rolt goed, totdat we in de verkeerde lijnkeuze belanden en omdat we in elkaars wiel zitten is eromheen sturen geen optie meer. Rennend en harkend volgen we de rest van de rockgarden. Ook geen tijd om van het fenomenale uitzicht te genieten. En waarom komen we terug? Deze feature is echt wel te doen en is nu gewoon een persoonlijk doel geworden om in de wedstrijd helemaal clean te rijden. Van alle 14 wedstrijdstages van dit jaar is deze Stage toch wel één van de favorieten: uitzicht over Davos-Klosters, technische switchbacks en rockgardens en na wat wijde bochten langs een Alpenweide het donkere bos in, vol snelheid en uitdagingen om flow te houden. Genieten.
Als we bij de finish-area komen zitten de meesten nog lekker naast de bike na te genieten en te proosten op de dag.

Wedstrijddag 3

Vandaag is de dag met de meeste klimmeters die we op eigen kracht doen. Te beginnen in de ochtend. Iedereen vertrekt vrolijk met de fullface helm op en kniebeschermers aan, maar de meesten gutst het zweet al direct onder de helm vandaan. Afzetten dat spul!

 

Deze dag staan er maar liefst zes Stages op het programma. Het valt nog mee met de armpump en pijntjes. Ons Oer-MTB trainingsprogramma met krachttraining heeft daar zeker aan bijgedragen, maar natuurlijk sluipt er al wel iets van vermoeidheid in. Onze coach Laura Turpijn doet ook mee aan dit event als duo-team. Iedere dag komt ze mega-stoked bij ons checken hoe de dag ging en loopt ze over van enthousiasme over wat zij heeft beleefd. Dit is haar eerste enduro-wedstrijd en langzaam is ze beslist niet! Laura wordt uiteindelijk derde in de categorie Damesteams. Haar mindset kunnen we ook nog wat van leren: “ik rij op mijn maximale kunnen en we doen aan een event mee waar er overal wel een EHBO’er of bergreddingsteam te vinden is, dus ik durf veel meer risico te nemen dan wanneer ik hier alleen zou rijden”. Bij haar tijd komen we dan ook helaas niet in de buurt. Nouja, we hebben nog even te gaan in ons trainingsschema he.

 

Ondanks dat we hier vorig jaar (ook al met iedere dag stralend weer!) aan de Mondraker Enduro Team Race meededen, kennen we lang niet alle trails. Eén derde van de wedstrijdstages dit jaar is nieuw! En wanneer je Trailforks bekijkt zie je dat er zo ongelofelijk veel trails liggen in Davos en omgeving: hier kunnen ze jaar na jaar nieuwe Stages opnemen.

 

De Stages deze dag zijn ook weer schitterend. Na de klim van 350 hm starten we vandaag met de langste Stage van de dag. Met een paar mega-exposed off-camber stukken erin, dus focus vooruit en voorzichtig balanceren. Deze trail eindigt vlak voor een bikepark-lijn. Volgens mij één van de weinige echte bikepark-trails, want het merendeel van de trails hier is volledig natuurlijk. Precies waar wij van houden! Maar natuurlijk pikken we de jumpline even mee onderweg naar beneden. KRAK!!! Rik “de sloper” sloopt weer wat. Dit keer breekt z’n pedaalas af, tegen een steen. Gelukkig: buiten een wedstrijdstage. En gelukkig weer vlak voor dezelfde materiaalzone. Ze kennen ‘m daar nog. En bij het afrekenen van een mooi maar duur setje pedalen wordt er nog een grappa-tje soldaat gemaakt. Even wat extra wedstrijdspirit erin.

 

De vijf volgende Stages variëren van hele fysieke Stages met veel trapwerk tot lekker technische Stages. Maichel “Mikey’s Bike Adventures” Lemmens zien we bij de lift en heeft al een halve dag erop zitten als wij nog aan de tweede Stage van vandaag moeten starten en hij legt ons in detail uit wát we wáár kunnen verwachten. Maar zie dat maar eens te onthouden in een afdaling van 3 kilometer!

 

Voor de laatste twee Stages gaan we weer de Jakobshorn op. Een mooie ridgeline trail duikt Davos in. Een deel van de trail die we op de dag van aankomst hebben gereden. En wat blijkt: het kan nóg sneller dan die middag. De gewenning van een paar dagen op hoogte en technisch terrein rijden heeft z’n effect. Wat hebben die Zwitsers hier eigenlijk een enorme voorsprong op ons, he. Op de een-na-laatste trail horen we (Nico en ik) Rik roepen in onze nek: “hahaa, ik zit er nog!”. Als een volledig team rollen we over de finish van Stage 13. Nu alleen nog de “showstage” te gaan. Maar pas op: hier kun je de wedstrijd niet winnen, maar wel verliezen. Dus nog even gefocused blijven. De laatste -nét aangelegde- bochten steken door een weiland en komen recht voor de finisharea aan. Alle gefinishte deelnemers staan er te juigen en een biertje met elkaar te drinken. Wat een sfeer! En het gejuig zwelt alleen maar harder aan, want direct nadat wij binnen zijn begint het te plenzen. En terwijl de deelnemers lekker onder een parasol of met capuchon op staan, staan de vrijwilligers als echte mascottes midden in de regen op de finishlijn om de laatste paar deelnemers binnen te halen. Fantastisch.

Het was fantastisch! Maar wat hebben we geleerd?

Nu we in training zijn om Pro te worden is wedstrijdervaring opdoen goud waard. We hebben weer beter geleerd waar onze skills en verbeterpunten liggen. We voelen ons sterker en zijn gedisciplineerder met het avondeten en het aantal biertjes 🙂 Maar bovenal: we gaan nog meer intervaltrainingen doen. In een enduro-wedstrijd zijn er zoveel plekken waar je tijd kunt winnen door even bij te trappen of even extra aan te zetten in plaats van lekker naar de volgende bocht te rollen. En licht als een veertje op de fiets te zitten, zonder iedere steen met volle impact te raken.

Eens zien of we in 2022 hier in Davos een mooie wedstrijduitslag kunnen halen!

Zien we je daar? De inschrijving opent jaarlijks rond 1 december. Check: https://enduro-team.ch/en/


Pumptrack rheden gelderland

Pumptrack training: flow voor gratis snelheid

A pumptrack a day keeps the doctor away. Pumptracks rijden gaat een terugkerend deel van onze pro-trainingen uitmaken. Je traint werkelijk alles op zo’n glooiend baantje. Het timen van het uitstrekken van je benen en armen en het “lezen” van de ideale lijn in een bocht. Maar vooral: hoe je vaart behoudt en zelfs vaart máákt door te pumpen. Leer het op de pumptrack, pas het toe op de trails.

Vandaag zijn we op de Pumptrack van Rheden, aangelegd door Joost Wichman’s bedrijf Boost Pumptracks. Een mooie track, die Joost zelf ongetwijfeld sneller rijdt dan de ong. 19 seconden dat wij ‘m rondrijden. Maar uiteraard maken we hier ook competitie van WIE er het snelst is!


Benchmark segment: de Niner Shooting Mountain Trail

In de beginfase van onze ‘pro-mountainbiker aspiraties’ zetten we op een aantal lokale trails een benchmark-tijd voor onszelf neer. Benchmark?! Ja, een referentie-tijd op een trail segment. Die we hopen te (nee: moeten!) kunnen verbeteren nadat we onze training écht zijn gestart. Ieder zet z’n eigen tijd neer in een individueel getimede run, maar natuurlijk gaan we voor de winst onderling.

De Niner Shooting Mountain Trail (onderdeel van de MTB-route van Rheden) is er zo één. Hard pushen in de afdaling, gefocusede blik vooruit en je banden grip laten zoeken zonder te remmen in bochten. Met wat training rijden we de volgende keer hopelijk onze PR’etjes aan diggelen. Maar zijn we eigenlijk wel een beetje gewaagd aan elkaar?


Snelle bochten: “switchbacks” in Nijmegen

Wie weleens de MotoGP kijkt weet dat je een bocht het snelst neemt door precies de ‘apex’ van de bocht te nemen. Dus: breed insturen, krap door het kortste deel van de bocht, breed uitsturen. Zeker met krappere bochten op de trails is dat dé manier om zoveel mogelijk snelheid te behouden. Je achterwiel verzetten of een bocht hoekig rijden is allemaal langzamer. Op de MTB-route van Nijmegen vind je wat aardig krappe bochten. Eens kijken hoe wij het er van afbrengen in deze avondsessie…

 


Bikepark drops: goede training voor "natural" drops

In Bikepark Mook zijn we bijna vaste klant. Ookal zijn het “slechts” twee jumplines, deze lijnen geven wel de mogelijkheid om je skills flink te pushen. Harder door de kombochten, strakker op je techniek letten bij het poppen van jumps. Je kunt je flink uitleven. Onderin het bikepark ligt de Shimano Dropzone, met 3 drops. En drops zijn volop aanwezig in endurowedstrijd-stages. Niet vaak als houten constructie, maar zéker als natuurlijke drop van stenen en wortels.

Nu vinden we (althans het merendeel van ons drieën 😉 ) blinde drops van een meter geen probleem. Maar zit er nog verschil in hoe je deze neemt? Hoeveel moeite en aanpassing vergt het om een drop “laag te houden”? En zien we eigenlijk verschil in techniek tussen ons drieën?


Platte bochten: de basics van het mountainbiken

Wat is de basis van het mountainbiken? Juist! Bochten rijden. Bochten in alle maten, vormen en hoeken. We stippelen een rijtje met pionnen uit en rijden onze bochten op techniek en snelheid. Wie doet wat, en wat is de juiste techniek? Nico: een knietje naar buiten in de binnenbocht? Rik: het buitenbocht-pedaal naar beneden? Bram: pedalen vlak en je heupen laten sturen? We gaan door met bijschaven van de basic bochten skills. Zelfs Richie Rude en Sam Hill blijven hierop trainen.