De offroad campers van GEHOcap

4×4 campers zijn sexy

Ja ja offroad campers zijn sexy, dat gezegd hebbende kunnen we ook concluderen dat campers over het algemeen “niet sexy” zijn. Grote logge witte bakken met: “stripes”. Wie toch altijd die stripes op die campers plakt, ik weet het niet maar het is zeg maar euhmmm NOOIT MOOI! Ondanks dat maken de campers een bizarre populariteit sprong. De vrijheid, het gemak en de talloze mini trips die je er gemakkelijk mee kunt maken zijn natuurlijk super. Maar zoals gezegd, ze zijn niet sexy. Wat moet je dan? Ja ik begon er al mee: 4X4 Campers 😀

Een offroad camper die echt offroad kan

Wanneer je een offroad camper aanschaft wil je natuurlijk ook wel dat hij echt offroad kan. Je kan dan een camper pakken, die helemaal ombouwen zodat die een beetje offroad capable wordt. Bij Geocap denken ze daar net even iets anders over. GEHOcab pakt namelijk een basis die al zeer offroad capable is en bouwt die om tot camper. Goed idee!

De offroad cabine’s van GEHOcap

Na de zeer succesvolle marktintrede met de KORA-cabine op de VW Amarok, speelt GEHOcab nu nog beter in op de wensen van klanten. Het bedrijf beantwoordt de vele vragen over andere maten en basisvoertuigen met een aanbod op maat: dankzij een flexibel modulair ontwerp, cabinelengtes van 3,95 m tot 6 m (155 tot 236 in) en breedtes van 1,80 tot 2,35 m (71 tot 92 inch) zijn mogelijk. De grootte van de alkoof kan ook worden gevarieerd. Bij alle varianten blijven de gebruikelijke kwaliteits- en designnormen behouden. Met een andere productiepartner uit de lucht- en ruimtevaartindustrie (INVENT) naast de Offroad-Leichtbau-Manufaktur, breidt GEHOcab zijn technologische voorsprong verder uit. KORA’s nieuwe broers FIETE, FINDUS en HEKLA zijn gemaakt van carbon en bieden maximale robuustheid en offroad-mobiliteit met het hoogste niveau van comfort. Genieten en avontuur hoeven geen contradictio in terminis te zijn.

De offroad camper New Land Rover Defender

Landrover heeft nu al een tijdje zijn nieuwe Defender op de markt. Voor sommigen even wennen na de icoon die decennia lang geproduceerd is geweest maar wat een ding zeg! Goed de “oude” defender leende zich er perfect voor om tot camper te worden omgebouwd. De nieuwe Defender laat dat wat minder toe, het is een moderne wagen waar je niet zomaar even het dak af slijpt om er een hefdakje in te schroeven 😉 Gelukkig komt ook daar een oplossing voor. Zo kan ju in een van de meest capable offroad auto’s op dit moment in de markt toch lekker je koffietje zetten en je eitje bakken. Lekkerrrrrr

Meer informatie? check de website van GEHOcap


De intelligente verlichtingsset AURA 100

Slim. Krachtig. Veilig: De intelligente verlichtingsset AURA 100 / BLAZE LINK is nu verkrijgbaar.

Met de “connected light” set AURA 100 / BLAZE LINK van SIGMA SPORT kan fietsverlichting op een geheel nieuwe manier worden bediend en ervaren. Tegelijkertijd maakt het trainen overdag en ‘s avonds makkelijker en vooral veiliger.

Met zijn innovatieve functies begeleidt de AURA 100 / BLAZE LINK set fietsers veilig en comfortabel tijdens al je sportieve trainingritten op de weg, zowel overdag als in het donker. De set bestaat uit het AURA 100 LINK voorlicht en het BLAZE LINK USB achterlicht met remlichtfunctie. Het hoogtepunt: dankzij een innovatieve Link-functie worden de koplamp en het achterlicht via BLE met elkaar verbonden. Eenmaal verbonden, kunnen beide lampen via de AURA 100 LINK koplamp worden in- en uitgeschakeld. In de Auto-modus schakelt een geïntegreerde lichtsensor automatisch beide lampen aan en uit, afhankelijk van de hoeveel zonlicht. Dit zorgt voor zichtbaarheid en veiligheid, zelfs overdag – extra handig je een tunnel inrijdt of donkerder bospad inslaat. LED-indicatoren aan de bovenzijde van de frontlamp geven altijd een overzicht van de batterijstatus van beide lampen en van de ingestelde modus. De innovatieve verlichtingsset ontving een Winner Award op de Eurobike 2021.

Volle kracht: de AURA 100 LINK

Met een krachtige 100 Lux en een lichtbundel van 110 meter is de AURA 100 LINK de toplamp in het segment wettelijk goedgekeurde fietsverlichting, welk niet verblind voor tegenliggend verkeer. Deze fietsverlichtingsset voldoet aan het RAI Keurmerk Fietsverlichting. Ideaal voor de fanatiekelingen om het hele jaar door te trainen, met hogere snelheden op de racefiets of gravelbike. De krachtige en homogene verlichting wordt mogelijk gemaakt door een hoogwaardige, speciaal ontwikkelde convergerende lens in combinatie met een krachtige Osram LED. Fietsers kunnen kiezen uit vijf verlichtingsstanden: In de stand Standaard schijnt de koplamp tot 3 uur lang bij 100 Lux, in de stand Midden 4 uur lang bij 75 Lux en in de stand Laag 6 uur lang bij 50 Lux. Als de rit wat langer duurt, biedt de Eco-modus voldoende verlichting voor maximaal 12 uur bij 25 Lux. In de “Auto”-modus schakelt een geïntegreerde lichtsensor de koplamp automatisch aan en uit en past de verlichtingssterkte aan het omgevingslicht aan. Dit spaart de batterij en is ideaal wanneer het donker wordt op een stuk weg. Op het display van de AURA 100 LINK wordt altijd aangegeven in welke modus de koplamp op dat moment wordt gebruikt. De zijlichtstrook fungeert als lichtgeleider en verhoogt de zichtbaarheid van opzij. Dit is een belangrijk veiligheidskenmerk waarmee men opvalt, vooral in het verkeer. De Quick Release is praktisch: de geïntegreerde slider maakt de AURA 100 LINK nog meer geschikt voor dagelijks gebruik. De lamp kan gemakkelijk van de houder worden afgenomen en plaatsbesparend worden opgeborgen in de rugzak of de achterzak van je fietsshirt – en wanneer nodig kan ze in enkele seconden weer aan het stuur worden bevestigd.

 

Perfecte partner: het BLAZE LINK achterlicht

Het wettelijk goedgekeurde achterlicht BLAZE LINK USB, met RAI Keurmerk Fietsverlichting, verhoogt de veiligheid van de wielrenner in het wegverkeer aanzienlijk met een zichtbaarheid vanag ca. 500 meter, een geïntegreerde remlichtfunctie en de Auto-modus. Dankzij de in de BLAZE LINK geïntegreerde bewegingssensor geven drie heldere LED’s het remmen duidelijk aan andere weggebruikers aan. De lichtsensor detecteert het omgevingslicht en schakelt het achterlicht automatisch aan en weer uit bij slechte lichtomstandigheden, zodat de veiligheid en de zichtbaarheid van de fietser in het wegverkeer gewaarborgd zijn. In de AURA 100 / BLAZE LINK set kunnen zowel AURA 100 LINK als BLAZE LINK afzonderlijk worden gebruikt. 


De Tubolito binnenband

Binnenbandjes – Je ontkomt er niet aan!

We leven inmiddels in een wereld waar het mountainbiken maar blijft innoveren, alles verandert aan de fietsen en zo ook de “binnenband” technieken. Van rubberen binnenbanden naar tubeless tot dikke foamrollen op je velg om nog beter en nog langer zeker te zijn dat jouw rit niet verstoord wordt door een lekke band. Tegenwoordig rijden de meeste mountainbikers tubeless, wat tal van voordelen heeft. Tóch kan het ook met tubeless met of zonder “foam dinges” erin fout gaan. Optie 1 is dan nog de salami! Middels een pin ruw je de band iets op en je duwt er een plug in, oppompen en we kunnen weer verder. Ondanks de salami kan het altijd nog voorkomen dat je alsnog met een binnenband moet gaan rijden en dat betekende voorheen een dikke zware rubberen binnenband in je tas of aan je frame 🙁

Gelukkig staat ook hier de ontwikkeling niet stil.

Zo is er de Tubolito

Tubolito is een oranje binnenband die er net even wat anders uitziet dan de zwarte rubberen binnenbanden die we gewend zijn. Allereerst zijn ze kleiner (compacter) het materiaal is glad en lijkt eigenlijk niet “opblaasbaar”. Het allerbelangrijkste kenmerk is vooral – denken we – dat ze lichter zijn. Zoals gezegd tubeless is the way to go, wat betekent dat je de binnenband als extra met je meezeult. Wanneer iets extra is wil je dat dat zo minmogelijk moeite en gewicht kost 😉

Volgens ons weegschaaltje komt de MTB plus (e-bike ready: 2.5 tot 3.0 – 29 inch) binnenband op 102 gram.

Een vergelijkbare oldfashion binnenband welke is gemaakt voor vergelijkbare banden komt op 228 gram

De variant voor iets kleinere banden in de maat 29″ (tot 2.5″) komt op 78 gram.

Nog ietsje lichter alstublieft

Oké twee keer zo licht EN twee keer zo sterk, claimen ze. Twee keer zo sterk betekent niet onverwoestbaar natuurlijk. Ook daar hebben ze over nagedacht dus er is ook de S-MTB variant. De S-MTB binnenband is slechts 45gram en speciaal gemaakt als “reserveband”. Tubolito zet er uiteraard op in dat men standaard op de binnenbandjes rijdt – in plaats van tubeless. Omdat ze twee keer zo sterk zijn, kan het een concurrent maken voor tubeless rijden (met dat gedoe met melk, etc, etc). De lichtere S-variant, welke nóg een stuk minder ruimte inneemt dan de al kleine formaten van de standaardversie, maakt het verhaal wel compleet. Als laatste redmiddel bestaat er uiteraard ook nog een repair kitje voor de bandjes. Want een Tubolito band plakken werkt anders dan een rubberen band plakken (makkelijker zelfs!).

Hoe blaast de Tubolito nou op?

Bij een conventionele binnenband zie je dat die bij het oppompen zonder buitenband alsmaar groter wordt. Het rubber zet gewoon uit waardoor de band in diameter en omtrek blijft groeien. Voordeel is dat veel merken daarom veel meer maten op hun verpakkingen zetten voor dezelfde binnenband. Handig voor wanneer je 27,5″ achter en 29″ voor rijdt. Bij de Tubolito binnenband werkt dat wat anders. De binnenbanden zijn veel vormvaster in diameter en omtrek wat maakt dat je iets bewuster de juiste binnenband moet inpakken.

Minder snel lek met de Tubolito

Dit is weer zo iets wat niet echt lekker te testen valt. Soms rijdt je een jaar zonder lekke banden en soms drie keer lek in één rit. We zullen Tubolito maar op hun “blauwe ogen” moeten vertrouwen als ze zeggen dat de banden twee keer zo sterk zijn dan de conventionele binnenbanden. Waar ze niet zo lekker gaan is hitte! Zo zijn velgremmen verboden omdat de druk dan te hoog kan oplopen waardoor de band alsnog knapt. Gelukkig zijn we met mountainbikes al een dik decennium lang over op schijfremmen, toch?!

Wat vooral interessant is is hoe de band met snakebites omgaat. Het wedstrijdseizoen begint weer en langzamerhand gaan we weer meer in het buitenland rijden, dus de snakebites gaan komen. We hebben er als test één in het achterwiel gelegd aangezien dat klassiek gezien altijd de band is die de dupe word van dit vervelende probleem (uiteraard niet bij tubeless). Is de Tubolito beter bestand tegen snakebites? De tijd zal het leren….

Montage van de binnenband

Montage werkt net zoals elke binnenband, hier hebben we niet direct een verschil in gemerkt. Net zoals met elke binnenband moet je zorgen dat hij goed in de velg ligt en dat je de buitenband niet met de bandenlichters terug op de velg moet leggen.

Wat is dan ons oordeel?

Het is een binnenband die lichter is en zich makkelijker laat opbergen in je tas. Dikke prima dus!


een off day in solingen

OFF-Day in Solingen

Ken je dat een “OFFDAY” zo’n dag dat je gewoon niet lekker in je flow komt, zo’n dag dat je moeilijk doet over dingen die je normaal gewoon rijdt… Zoals inmiddels wel bekend zijn we volle bak aan het werken aan onze conditie en techniek. Elke dinsdag avond vullen we een uur tot anderhalf uur met manuals, wheelies, bochten step ups enz enz. Dat dat haar vruchten afwerpt weten we inmiddels! Bochten gaan beter, wheelies duren langer en de manual zit in de maak. Maar toch. Vandaag begint slecht, hoe ga ik (Rik) dit herpakken?

Heerlijk Enduro gebied hier in Solingen

In Solingen kan je heerlijk rijden. Er liggen mooie technische trails, veel rotsen wortels met steile stukjes. We starten gelijk met een technisch uitdagende trails, er zit van alles in en de steilheid is bovengemiddeld te noemen. De eerste meters voelen onwennig maar ondanks dat rollen we zonder problemen de rockgarden af, Nico pakt nog even zijn testikels mee maar dat te zijde 😉 Na de rockgarden zit een roll in. Niets bijzonders, het is wat steil het is wat glad meer niet. Na meermaals aan te rijden er omheen gerold, het wil gewoon niet in mijn hoofd! Irritant.

De run na dit debacle is minder technisch, maar het blijft harken. Wanneer je niet in de flow komt zijn technische secties extra moeilijk omdat je meer remt dan nodig is en dat maakt het extra moeilijk. Ik ken deze trail, meermaals zonder problemen gereden….

Na al dat eerdere gehark komen we bij een prachtige technische bikeparkisch afdaling aan. Veel fun factor zit erin met veel kleine drops, tal van hoge gladde wortels en relatief steil te noemen. Ga je op deze afdaling harken? Dan ga je bijna gegarandeerd onderuit!

Blijven ademen op de trails

Eenmaal ingereden, op mijzelf inpratend beloof ik mijzelf om weer te focussen waar we op trainen. Met vertrouwen de fiets in de bocht gooien, kijken waar je naar toe wilt en niet onnodig veel snelheid eruit willen halen om misplaatste zekerheid te bereiken. Het werkt! Langzamerhand komt de flow en het vertrouwen terug. Het in de basis verbeteren van je techniek is nu iets waar ik mijzelf op terug kan pakken, heerlijk deze afdalingen zo!

Nieuwe trails rijden in Solingen

We vervolgen de dag met een aantal nieuwe trails, volledig in de modder maar niet minder lekker. Ook hier kan je met behulp van de juiste techniek de fiets heerlijk door de bochten laten rollen en de flow vinden!

Om het lekkere gevoel vast te houden doen we de 2 mooiste afdalingen nog eens, middels een kleine loop komen we weer op de bikepark achtige afdaling, langs de rotsen waar Nico onderuitging voor een revanche en de heerlijke flowy race afdaling welke langs de weg loopt en uitkomt bij de bus 😀 De OFFDAY werd een absolute TOPDAY!


Steigerung interval training - Wat is dat?

Ik Steigerung, Jij Steigerungt wij steigerungen!

Ja ja geloof het of niet maar we zijn flink aan de slag gegaan met steigerungen. Mocht je nu denken: die lui zijn helemaal de weg kwijt. Dan klopt dat 😉 we hadden namelijk GEEN IDEE!

Beter worden mountainbike training

Elke week krijgen we van #OERMTB een nieuw trainingsschema voorgeschoteld en braaf als we zijn volgens we dat op de letter. Zo ook deze week. Meestal staat er voor het weekend een langere training gepland met wat specifieke opdrachten. Intervalletjes, powerstarts, hoge cadans lage cadans enzovoorts. Vandaag stond er echter iets totaal anders: Steigerungen.

Na 20 minuten warmdraaien op de paarse route van Nijmegen Groesbeek begon het feest, die steigerungen dus. Voor we konden beginnen moesten we eerst eens even opzoeken wat dat nou precies betekend. Na wat zoekopdrachten kwamen we uiteindelijk via aan hardloop website op de juiste informatie.

Een Steigerung is in een korte periode langzaam opbouwen tot aan je topsnelheid. In ons geval moesten we onze mountainbikes dus binnen 60 seconden op topsnelheid hebben. Dat dan maar liefst 6 keer op de route wat toch een stuk zwaarder blijkt dan verwacht….

Achteraf bleek trouwens dat “read the fucking manual” ook hier van toepassing was. Voordat we op internet opzoek gingen naar wat een steigerung nou precies inhield hadden we ook gewoon de beschrijving van Laura even kunnen lezen, het stond er gewoon bij 😉


Bochten techniek mountainbike training

Hoe moet de bocht dan?

Hoe moet de bocht dan?

Om maar met de deur in huis te vallen. Ik ga het je niet precies laten zien. Wij moeten namelijk zelf ook nog heel veel oefenen! Wat ik wel weet is dat we steeds beter worden en dat lukt door veel te oefenen. Dus eerst wat theorie dan de praktijk. Zelf merken we dat we vaak wel weten hoe het moet en dat we het idee hebben dat we het ook zo doen. Tot dat je jezelf terugziet. Elkaar coachen helpt hier al in maar elkaar filmen nog veel beter!

De theorie is duidelijk:

  • Doorkijken waar je naar toe wilt
  • Jij zelf blijft haaks op de horizon
  • De fiets kantel je in, in de richting van waar je naar toe wilt
  • Je hebt bij een bocht naar links je rechter pedaal laag

Waarom moet dit zo?

  • Waar je naar kijkt rij je van nature op af
  • Door je fiets in te kantelen gebruik je de buiten noppen van je band
  • Door haaks te blijven is de druk op de buiten noppen het hoogst
  • 2 redenen, je raakt met je pedaal de grond niet en je verhoogt nog meer de druk op de banden

Laatste tip: Houdt ook druk op je voorwiel, ga niet te ver naar achteren leunen dan verlies je druk op je voorband en verminderde druk zorgt voor minder grip.

EN Film jezelf!!


Enduro training in Witten

Een endurowedstrijd gaat door in droge én natte omstandigheden. Daar moet je als rijder dus klaar voor zijn. Alleen maar rijden op droge trails is een utopie. Daarom rijden we vandaag in een mega-nat Witten (Duitsland) waar een enorm breed scala aan trails ligt! Durven we onze mountainbike nog steeds plat in de bocht te leggen als de ondergrond nat en vol bladeren en natte wortels ligt? Om wat “extra spice” toe te voegen timen we wat runs. Want als er een klokje loopt gebeurt er toch wat met je motivatie! Crashen? Of run voor run wat secondes eraf snoepen? Mountainbike-prof worden. Een leven vol spannende races, op de mooiste plekken ter wereld. Wij – Trail-Addicts Bram, Rik en Nico – gaan ontdekken wat je hiervoor moet. En wat je ervoor moet laten. Maar zonder het allerbelangrijkste uit het oog te verliezen: plezier! Het ultieme doel: deelname aan een EWS enduro-wedstrijd.


Trail-addicts weekend in de Alpen - MTBVerbier

EEN PARADIJS MET TRAILS IN DE VOORTUIN

Foto’s: Gijs Ferkranus

Tekst: Bram van Boekholt

Als je even een paar minuten door je Insta-timeline scrollt kom je iedere keer weer nieuwe ‘epic shots’ tegen van plekken waar jij ook wil biken. Van EWS-stages tot de zomerse beelden vanuit Nieuw-Zeeland en Australië. Dat brengt ons altijd tot ideeën voor nieuwe biketrips. Maar tóch blijven wij, Trail-Addicts Rik, Nico & Bram, ieder jaar terugkeren naar Verbier (Zwitserland), en daar is een reden voor.

Alpen trail in Verbier

Jaarlijks plannen we met Trail-Addicts een ‘season-ender’ trip naar MTBverbier. Met het hele huis gevuld zijn we met ongeveer 15 gasten om aan hun motto Eat. Sleep. Bike. Repeat. gehoor te geven. In de vallei van Bagnes op zo’n 800 meter hoogte vind je het luxe chalet van Erik en Jess. Aan de ene zijde van het chalet heb je uitzicht op het skidorp Verbier (op ongeveer 1.500 meter hoogte) en aan de andere zijde heb je vrij uitzicht op de rest van de vallei en de eeuwig besneeuwde toppen die daarachter liggen.

De vrijheid in en rondom het chalet is alleen al een reden om hier te komen biken. Na een fietsdag leg je je fiets in het gras, sluit je aan bij het kampvuurtje dat al is opgestookt en blijf je gerust de hele avond met je kniebeschermers op je enkels zitten. Totdat je het zelf tijd vindt om de stof- of modderlaag van je af te douchen (er is zelfs een was-service!). Iedereen hier komt voor het biken én de relaxte vibe, dus je voelt je nooit verplicht om je bezwete shirt even te wisselen omdat de rest van de gasten wel fris gedoucht en gestreken zijn.

Kampvuur bij MTBVerbier met Nico Bram en Rik

Verbier Valley

Verbier ligt in het Zuid-Westen van Zwitserland. Wanneer je bovenop de hoogste toppen in dit gebied staat, zie je de Mont Blanc boven de andere besneeuwde reuzen uitsteken. En ook een trip naar Zermatt – met de iconische Matterhorn – is mogelijk is als daytrip vanuit hier. Wij besluiten gewoon Erik’s plan te volgen voor onze vier bikedagen hier. En we weten dat je niet ver hoeft te reizen, want alleen al Verbier heeft dik 100 km aan de mooiste natural trails.

Met een grote groep bikers rollen we via de lokale pumptrack door de vallei 2,5 km naar het liftstation van Le Châble. Tot en met augustus kun je vanuit hier de lift naar Verbier pakken, maar op deze doordeweekse dag in het naseizoen draait deze alleen in het weekend. Gelukkig kunnen we met de bus omhoog, met biketrailer. Wel slim om die te reserveren, want met onze groep staat de hele trailer al vol. Dertien haarspeldbochten verder zijn we in Verbier en vanuit daar pakken we de lift de berg op. Diezelfde bus hoeven we natuurlijk niet naar beneden te pakken! De vetste trails komen pal bij het chalet van MTBverbier uit. Dus je kunt afdalen van 2.500 naar 800 meter!

Rots trail Alpen Zwitserland in Verbier

De mede-bikers die hier al een paar dagen eerder dan wij gearriveerd zijn hebben natuurlijk niet stilgezeten. Ze vertellen ons dat het ‘s ochtends ijskoud kan zijn. Niet gek in oktober. Dus de eerste dag staan we veel te warm gekleed boven. Dat donsjackje kan direct weer uit. De eerste trail die we hebben uitgekozen is er direct één met hele technische passages. En blijkbaar ook een populaire wandelroute. Maar overal wordt vriendelijk gegroet en Erik spreekt met wat hikers in vloeiend Frans. De ogen rollen uit hun kassen als hij deelt welke trails wij gaan rijden.

 

Vanaf de bikepark-lift kun je nog een tweede etappe verder omhoog. Die lift naar Fontanet draait nu niet, maar de 250 hoogtemeters trappen we zelf wel even. Het uitzicht hier is fenomenaal, met uitzicht op een gletsjer en de Rôdze trail. Wij duiken de andere kant eraf, op naar Cabane du Mont Fort. De weg ernaartoe vergt wat trial-skills. Over grote rotsblokken en rotsplaten waar je met te weinig flow direct tot stilstand komt tegen een opstaande steen. Maar ook: waar je met de juiste flow en balance-skills je jezelf als Ludo May want. Voor wie hem niet kent: Ludo is een Verbier-local en werkelijk geen enkele technische klim of afdaling is hem te gek. In quarantaine-tijd deelde hij video’s waar hij achterwaarts zittend op zijn stuur de trap van zijn huis op rijdt. Goed, terug naar de trail. Dit is er namelijk één die bij het chalet eindigt, en hij heet Comfort Zone. Maar don’t be fooled: de weg naar beneden is lang en gaat van ruig naar flowy.

Lang genoeg om beneden je armen even goed uit te wapperen en je vingers te strekken. Gelukkig is de finish bij het chalet, dus je hoeft niets anders te doen dan een (herstel)biertje aan te pakken. Tot de kok, Lee, ons naar binnen wenkt voor een vorstelijke drie gangen.

Besneeuwde trails in de Verbier Zwitserland

De volgende dag weten we dat we iets eerder moeten vertrekken voor de vetste foto’s. Dit keer shuttled Jess ons omhoog in de VW Transporter met bikerack. En we treffen een oude bekende als gids vandaag. Jarno “The Blast” Hoogland woont sinds dit jaar ook in Verbier (we geven hem geen ongelijk!) en werkt regelmatig als gids voor MTBverbier. Op het programma staat Col de Mille. Als we omhoog shuttlen zien we de bomen letterlijk van kleur verschieten. Hoe hoger we komen hoe geler en dieper oranje de loofbomen en larixen worden. Op het bergmeertje waar Jess ons afzet ligt al een laagje ijs. Leuke speelplek voor het zoontje van Erik en Jess, die hier als echte bergbewoner opgroeit. Wij gaan hoger op de berg “spelen”. Na een mooie traverse tussen de gekleurde struikbegroeiing, is het nog een stevige klim naar de Col. Jarno maakt ons blij met een dooie mus: “Jammer dat de berghut niet open is, want daar hebben ze de lekkerste perentaartjes”. We komen steeds dichterbij de bergkam die met een klein beetje sneeuw besprenkeld is, als poedersuiker over een oliebol. Het laatste deel naar de top is een hike-a-bike van een goed kwartier, over een besneeuwde trail in de schaduw. Eenmaal op de top kunnen de windjacks aan. Hier waait een frisse wind, maar we zitten wel heerlijk in de zon met uitzicht op de piek van de Mont Blanc in de verte.

De trail die volgt heeft écht alles in zich. Als we alléén deze trail zouden rijden en daarna rechtstreeks naar huis, dan zou ik zelfs al 100% tevreden zijn. Alles zit in deze bijna 1.500 hm afdalen; de hike-a-bike, een toffe ridgeline met verre uitzichten, lekkere flowy secties, steile switchbacks, ruige rotspassages, spannende worteltapijten en high speed stukken. Én ook deze komt in de voortuin van het chalet van MTBverbier uit. High fives all over the place. Zoiets smaakt natuurlijk altijd naar meer! Terwijl iedereen zich weer nestelt rondom het kampvuur met een drankje uit de ‘honesty bar’, pakken fotograaf Gijs en ik het plan op om er nog een trailtje aan vast te knopen. Gewoon als toetje. Erik tekent snel een route voor ons uit. En gewapend daarmee op zak, pakken we nog precies op tijd de bus omhoog naar Verbier. Een colaatje en energybar onderweg blijkt wel een goed idee. Het energieniveau is toch iets minder hoog dan zo optimistisch ingeschat. En wanneer we de start van de trail weten te vinden zien we de zon langzaamaan achter de berg verdwijnen. Full focus rijden we met z’n tweeën een waanzinnige trail naar beneden, waarvan we gelukkig een paar delen nog herkennen van eerder. Dus we hoeven niet meer op onze telefoons te kijken hoe de route loopt.

In donkere schemer sluiten we ons weer aan bij de groep om het kampvuur, die we vanuit de verte al op zagen gloeien. Iedereen is nog steeds even stoked. En voordat we binnen weer getrakteerd worden op een fantastische maaltijd, zorgt medewerker Ju voor heerlijke verse pizza’s uit de steenoven op het terras. Verser en lekkerder dan dit kan bijna niet. Wat een geluk voor ons dat ze Italiaanse roots heeft. En dat, gewoon als tussendoortje.

Herfst kleuren op de mountainbike trails in de Alpen

Waar we de afgelopen dagen in gesplitste groepjes (per niveau) op pad gingen, willen we deze zaterdag graag met z’n allen rijden. In een langgerekt lint vliegen we de achter elkaar over de eerste drop. De beruchte Vertigo trail is niet voor iedereen even gemakkelijk. Het aantal switchbacks is ontelbaar. En een krappe switchbacks dwingt zelfs respect af, door een achterbrug van een fiets te slopen. De harde zijdelingse impact op een boom doet het frame breken. En er is maar één weg verder, en dat is naar beneden. Wat een fantastische zwarte trail is dit! Hadden we al gezegd dat óók deze op steenworp afstand van het chalet finisht? Hier pakken we koffie en de lunch mooi mee, alvorens we de laatste trails van de dag gezamenlijk shredden. Dit is tevens de laatste volle dag en avond. Dus bij het avondeten delen Erik en Jess trots wat een gaaf seizoen ze met iedereen hebben gehad. Ze zijn zichtbaar blij dat ze zoveel gasten hebben mogen ontvangen en iedereen hebben kunnen laten zien in wat voor een prachtgebied ze wonen. Dit mountainbikekoppel snapt het helemaal: je komt hier niet alleen voor de trails, maar ook voor de mooie accommodatie, het heerlijke eten, de fijne vibe en hun gastvrijheid.

Met wat schnapps om te proosten bedenken we opeens dat Red Bull Rampage nu live bezig is. Dat kijken we lekker lui vanaf de bank. Waar ik normaal gesproken iedere dag video’s zou checken van de trailbuilders, test-runs en de finaledag is het me nu bijna ontschoten dat dit event bezig is. Zo ontzettend waan je je op vakantie, al is het een korte biketrip van een paar dagen.

Mountainbiken in de Alpen Zwitserland verbier

De ochtend van het afscheid is voor ons niet direct afscheid. We hebben namelijk het plan opgevat om vroeg genoeg (maar wel met een fatsoenlijk ontbijt) naar de mooie ridgeline van Pierre Avoi te rijden voor foto’s. Rijden is niet helemaal ‘rijden’. Want na een eenvoudige traverse en stukje klimmen moet de fiets ook nog een tijdje in de nek op weg naar de top. In de schaduw is de grond nog hard bevroren, maar de zon doet al hard z’n best. En het is geen straf om hier op deze ochtend te genieten van het uitzicht richting Portes du Soleil, over het dorp Verbier en over de trail die via de ridgeline aan de horizon verdwijnt en het bos in dropt. Die volgen we, met allemaal een grote glimlach op ons gezicht, welke in die stand blijft staan totdat het écht tijd is om huiswaarts te gaan. De periode van modderige Nederlandse trails komt er weer aan, maar wij hebben herinneringen waar we nog wel tot aan de lente op kunnen teren. Tot volgend jaar!


Is Elektrisch schakelen de oplossing?

Elektrisch Schakelen…

Een dure oplossing voor een niet bestaand probleem of juist de oplossing?

Het is weer de tijd van het jaar. Mooi schoon gemaakte fietsjes (nou ja technisch schoon dan) alles werkt in ieder geval naar behoren en je schakelwerk werkt als een zwitsersklokje. Tak volgende versnelling en door! Heerlijk.

Zoals je mag verwachten zo midden in de winter: Het is modderig. Het duurt niet lang of de eerste piepjes en kraakjes komen en ja het “mis schakelen” begint ook 🙁 Freaking irritant!

Nu is de vraag:

Lost elektrisch schakelen dit probleem op??

Lost een E-Derailleur het modder probleem op?

View Results

Laden ... Laden ...

Welk merk heeft dan de voorkeur?

View Results

Laden ... Laden ...

Hilland

Video: H(i)lland

De crew van MandaProductions (Dennis Manda & Antonia Ackermans) zijn zelf gepassioneerde mountainbikers, en filmmakers.
Het leek ze vet om de twee passies eens te combineren, daarom hebben ze een mountainbike film geproduceerd, omdat ze tijdens de lockdown niet over de grens konden filmen hebben ze alles in Nederland gedaan. En om de film ook aantrekkelijk te maken voor mensen die niets met fietsen hebben wilden ze ook wat stunts filmen die je normaal gesproken niet zo snel zou doen op een mountain bike.
Ook om die reden hebben ze er een verhaallijn in gemaakt, namelijk een bike give away, de jongens zien beiden een instagram post waarin staat dat er ergens een gratis fiets op te halen is. Daarna racen ze naar de bikestore om de fiets als eerste te halen.
Het was een hele uitdaging, maar we hebben de meest spannende stukken trail in Nederland gevonden en vastgelegd.
De riders Ben Flaton en Jordy Kuijpers zijn samen met ons 9 dagen lang door heel Nederland gereisd om alles vast te kunnen leggen.
Hun missie met deze film was om mountainbiken in Nederland in de spotlights te zetten.
De naam van de film is H(i)lland, ze zijn begonnen met de film toen ze bij hun zelf dachten ‘what if Holland was a hill’
Om zo dichtbij mogelijk te komen als kijker hebben ze voor de film een speciale rugtas ontwikkeld waarmee ze vanaf de rug van een Mtb’er kunnen filmen, de persoon op de fiets probeert dan zo hard mogelijk voor de riders uit te fietsen op of naast een trail, en iemand anders kan dan vanaf een afstand de camera richten en scherpstellen. Zo hebben we wat ‘cable cam’ achtige shots kunnen maken op plekken waar je normaal geen cable cam kan hangen.