Bikepark review: Green Hill Bikepark (Sauerland)

Bikepark review: Green Hill Bikepark

Plots was het daar! Een nieuwsbericht over Green Hill Bikepark. Een nieuw bikepark in Sauerland, vlakbij Bikepark Winterberg en Bikepark Willingen. Geopend in juli 2022 en direct met een professionele site en oogverblindende video van Thomas Vanderham en Wade Simmons. En dat die Canadese legends overduidelijk enthousiast zijn over dit bikepark is niet voor niks. Want om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Green Hill Bikepark is er zéker één voor de big boys.

14 trails!

Maar wat vinden wij ervan? Gewapend met een online aangekocht e-ticket schuifelen we langs de lange rij voor de lift. Dat ticket moeten we natuurlijk nog even verzilveren voor de daadwerkelijke liftpas. De lift zijn twee sleepliften parallel aan elkaar. En omdat die vrij steil omhoog gaan is het niet volledig ontspannen in de lift (ong. 200 hoogtemeters). Beide handen aan je stuur, dus geen tijd om je lunch te eten!

 

Bovenaan werpen we een blik op de trailmap: maar liefst 14 trails! Dat zijn overigens niet 14 top-to-bottom trails, maar verschillende trails geven keuzemogelijkheden en splitsingen halverwege. Zo komt de blauwe (Jonas & Pablo) en rode (Timeshift) trail rechts (op de trailmap gezien) in het bikepark uit bij een viertal keuzes aan rode lijnen met (gap)jumps.

 

En die kleurcodering zorgt gelijk voor wat verwarring bij ons. De genoemde blauwe trail (Jonas & Pablo) begint met een drop van 1,5 meter dwars door de iconische houten wand met logo van het bikepark. Oké er is ook een bypass-optie hier omheen. Al snel ontdekken we na de eerste bochten van deze trail de rode lijn. Dit is een redelijk natuurlijke trail die daarna weer richting een houten brug met drop gaat, vervolgens wat gapjumps en rechtdoor met flink wat snelheid naar een stepdown richting grote tables. Het is ons duidelijk: dit bikepark is voor de springers onder ons.

De ene nog groter dan de ander

Dán gaan we grenzen verleggen! De gapjumps rollen we langs en bekijken we eerst even, maar drops vliegen we (we = Nico & Bram) blind over. Dat kan vast wel! WHOA!!! Zo springen we ineens onze grootste drop ooit. Het zal een aantal meter zijn. We leven! En we knallen door op adrenaline. Nu gaan we ook voor die beeldbepalende drop over de pistebully, die we beneden al zagen liggen. Hier eindigt de zwarte “Groomer” trail. Genoemd naar deze laatste trailfeature. Maar op de foto’s zagen we al meerdere megajumps liggen op deze lijn. Die laten we vandaag maar links liggen.

 

De lange wachtrijen voor de lift, vallen uiteindelijk best wel mee qua daadwerkelijke wachttijd. Vanaf de parkeerplaats tot de lift is hooguit 15 minuten wachten op deze drukke zondag. Wel zijn we aanvankelijk een beetje teleurgesteld dat het alleen een jump-bikepark is. We vinden typische downhill-afdalingen met natuurlijke secties het vetste. En daarom rijden we de de rode “Canadian Tuxedo” trail het vaakst. Die is tof en vrij natuurlijk. Én hij eindigt in een rechte lijn naar de vier grote tablejumps (“Thin Air trail”) onderin het park, waar we inmiddels wel wat airtime durven te pakken en goed landen.

 

Opeens zien we hier bij een splitsing een natuurlijke superloamy trail uitkomen. En dat is zowaar de zwarte lijn die we al die tijd links hadden laten liggen! Het is inmiddels gaan regenen en de bikeparky trails worden steeds gladder, met dezelfde ondergrond als je in Bikepark Winterberg en Bikepark Willingen bent gewend. Hop, de lift in. Naar de zwarte “Groomer” trail! Wat vet! Steil, superloamy en veel wortels. En zelfs nóg een aftakking in een tweede zwarte trail die precies zo is. De megadrop en megakicker sturen we even omheen en komt nog lang niet in ons op om te doen. Maar de drop over de pistebully pakken we wel. Het vertrouwen is lekker opgebouwd, en de landing zo zacht als boter. Fantastisch!

Hoe verhoudt dit bikepark zich tot Winterberg en Willingen?

  • Er liggen meer trails dan Willingen. Maar met alle lijnkeuzes op de downhill-lijn en de mooie lange enduro-trail daar is dat niet per se een tekortkoming van Willingen. Wél zijn de jumps in Green Hill Bikepark wat beter geshaped en kun je daar lekker aan je skills werken.
  • Winterberg blijft wat ons betreft het meest veelzijdige bikepark, maar vaak ook het drukste. Met dit derde bikepark in Schmallenberg zal die drukte misschien wel wat verdeeld worden. En dagtickets voor Green Hill Bikepark kunnen ook “sold out” raken, zien we op de site. Dus ze managen de drukte net wat beter is ons vermoeden.

Advies: zéker heen gaan! Alles is heel doordacht aangelegd en iconische features (pistebully, megagrote logo-borden, houten bruggen) geven het echt een Canada-gevoel. Niet gek, want blijkbaar zijn de trails aangelegd door een trailbouwer uit Whistler.


Donrox elektrische pomp

Donrox automatisch pomp

Een automatische (gemotoriseerde) pomp klinkt als de ultieme gadget voor luie mensen. Hoeveel moeite is het nou om de mountainbike bandjes op te pompen de conventuele pompen? Niet natuurlijk! Toch is er wat te zeggen voor deze gemotoriseerde pompjes.

Allereerst is deze pomp multifunctioneel. Ik wil nog wel eens met de Camper van de het asfalt afgaan en aangezien het geen 4motion is zou het kunnen zijn dat je de banden moet aflaten om weer uit het zand te komen. Überhaupt krijg je heel af en toe de melding “bandenspanning checken”, het model wat ik gekozen heb kan dat. Spanning checken en oppompen, gewoon op de accu.

Ten tweede is de pomp een heel stuk kleiner dan de normale handpomp die we altijd mee zeulen! Hij past in het handschoenenkastje van je auto.

Pre sets van de Donrox pomp

Het fijne van dit model elektrisch pomp is dat de Donrox pre sets heeft. In het menu kan je per categorie auto, motor, voetbal en fiets standaard het aantal bar instellen. Met andere woorden als je altijd op bijvoorbeeld 1,5 bar in je banden rijdt stel je die simpel in, de Donrox pomp onthoudt die instelling. Pomp aanzetten, fiets selecteren en je sluit hem aan op het ventiel. De elektrische pomp doet verder zijn werk en jij kan je verder aankleden/klaarmaken voor je aankomende mountainbike rit.

Accu door van de Donrox

De pomp heb ik nu al een tijdje en (niet geteld) ik denk dat ik op 1 accu lading al een 10 banden van nul naar het gewenste aantal bar heb gebracht. De accu indicator begint oranje te kleuren maar is dus nog steeds niet leeg. Mocht hij onverhoopt wel leeg raken dan kan je hem middels de meegeleverde 12v sigaretten stekker alsnog gebruiken, niet om op te laden maar om direct op de auto accu. Grootste voordeel is ook dat je de pomp direct via USB kan opladen, zo kom je dus nooit met een lege pomp te staan. Volgens de specs kan je je mobiel er ook mee opladen, ofwel als powerbank gebruiken.

  • De Ride A922 is inmiddels ook geupdate;
  • Maximaal bereik van 10.3 bar (ipv 8.2 bar)
  • USB kabel 50cm (ipv 30cm)
  • Luchtslang 30cm (ipv 18cm)
  • Opbergkoffertje (ipv beschermhoes)
  • Display helderder gemaakt

Note: We hebben de Donrox van onze eigen zakcentjes gekocht, deze is niet ter beschikking gesteld of gesponsord door Donrox.


Review: Sigma ROX 11.1 EVO fietscomputer

Review: Sigma ROX 11.1 EVO fietscomputer

Hij is kleiner dan verwacht. Die constatering is niet altijd positief, maar deze keer blijkt van wel. De Sigma ROX 11.1 EVO is de nieuwste fietscomputer van Sigma mét navigatie. De versie die wij hebben komt inclusief hartslagband en outfront-mount en is te koop voor €199,95. En dat is beslist geen gekke prijs voor dit pakketje.

Vergelijking: Garmin Edge 830, Wahoo ELEMNT Bolt, Sigma ROX 11.1 EVO

Klein én fijn?

Eén van de belangrijkste dingen is wat mij betreft de afleesbaarheid van het scherm. Zeker op de mountainbike heb je weinig tijd om een snelle blik op je fietscomputer te werpen, en dan wil je dat het scherm helder en overzichtelijk is. En dat is ‘ie! Waar ik van andere merken gewend ben dat de schermhelderheid een time-out heeft (waardoor het contrast minder helder is als je bv. geen meldingen op je scherm krijgt of de computer niet bediend met je handen), heb je met de ROX 11.1 EVO de helderheid continu op dezelfde waarde staan. Die stel je via de Sigma Ride app op je telefoon in. En dat is dan ook direct het enig minpunt: wil je die tijdens je rit even snel helderder of minder helder instellen, dan moet je (als je dat niet via je telefoon doet) een aantal stappen het instellingenmenu door. Ik heb de helderheid op 80% staan en dat is ook op zonnige dagen superduidelijk afleesbaar. En de batterijduur is ook voldoende voor meerdere ritten.

Alle schermen en gegevensvelden stel je compleet zelf in, ook via de Ride app. Uiteraard, zou ik haast zeggen. Maar een – voor mij nieuwe – superhandige functie is de mogelijkheid om bepaalde velden een kleur te geven. Dat maakt het nog makkelijker afleesbaar, als je tijdens het biken snel naar je computer kijkt. Cijfers die op elkaar lijken (bijvoorbeeld je gemiddelde hartslag en je actuele hartslag) kun je zo makkelijk onderscheiden.

Zorg voor overzicht in je gegevensvelden

Omdat het apparaatje best klein is (1,77 inch display), stel ik mijn gegevensvelden zo in dat ik maar weinig cijfers tegelijk op beeld heb staan, bijvoorbeeld alleen rondetijd en hartslagzone. Die weergave gebruik ik dan tijdens een intervaltraining. Heb ik mijn trainingsblokken erop zitten? Dan switch ik bijvoorbeeld naar het gegevensveld dat ik heb gebouwd met actuele hartslag, hoogtegrafiek en tijd.
Het bedienen op de ROX 11.1 EVO gaat niet via een touchscreen (dat zou ook lastig zijn met een klein formaat), maar via knoppen: 2 links en 2 rechts. Het is even wennen dat de + en – knoppen niet boven en onder elkaar zitten, maar horizontaal. Maar ook wel weer logisch omdat je hiermee makkelijk door de velden navigeert.

Over nagiveren gesproken: ook dat kan met de Sigma ROX 11.1 EVO. Je kunt een GPS-track laden en als kruimelspoor volgen. Er zitten geen kaarten in deze fietscomputer, dus dat kan het met afslagen in het bos wel lastig maken. En tijdens een trailride in Witten kwamen we erachter dat die kruimelspoor weergave automatisch in of uitzoomt om de volgende afslag weer te geven. Maar met een route op een klein oppervlak of veel kruisingen werkt dat verwarrend.

Connecten maar!

Je rit upload je uiteraard in de Sigma Ride app en synchroniseert met Strava, Komoot en Trainingpeaks. De app is heel gebruiksvriendelijk en eenvoudig gehouden. Al met al een slim fietscomputertje, ook door de Live Follow functie en Crash Alert die een bericht naar je ingevoerde contact stuurt als je crasht.
En een lekker compact formaat op je stuur of bovenbuis vinden we ook fijn.


Chaudfontaine: Legale trails

Chaudfontaine Enduro Trails

Het weerbericht zou gunstig moeten zijn op deze donderdag. Veel regen rondom Arnhem maar in Belgie zouden we het droog houden. Eenmaal aangekomen in Chaudfontaine lijkt dit ook allemaal waarheid te zijn, we kunnen droog omkleden maar zodra we op de fiets stappen begint het weer te regenen en dat blijft eigenlijk de hele dag zo… 🙂

Maar gelukkig zijn we de afgelopen tijd niet anders gewend en gaan we ook vandaag weer lekker glibberen en glijden. Het Enduro gebied is voor ons niet onbekend maar de trails zijn nu officieel gemaakt, zoals nu in veel gebieden in Belgie gedaan wordt. We beginnen aan de pittige klim omhoog, wat zijn we weer blij met de Specialized Levo’s! De routebordjes zijn duidelijk zichtbaar en onderweg zien we verschillende routebordjes ook naar beneden wijzen. Eenmaal boven herkennen we de bekende enduro trails van bikepark Chaudfontaine die we al eerder hebben gereden, bij de start missen er dan wel wat bordjes. We duiken maar gewoon een trail in en zien wel waar we eindigen, ondanks alle regen is het weer heerlijk om naar beneden te glijden! 🙂

Weer bovenaan gekomen en het valt op dat er eigenlijk maar 1 route naar beneden gepeild is, er lopen genoeg enduro trails naar beneden hier in Chaudfontaine en je kunt van alles combineren met elkaar.

Misschien dat er in de toekomst meer bordjes komen maar dat was nu niet het geval. Al met al hebben we een heerlijke natte dag gehad die we toch nog in het zonnetje met de laatste afdaling mochten afsluiten! Het rijdt toch relaxter als je weet dat alles legaal is. 🙂

We komen zeker weer terug!


Preview: legale endurotrails in Bouillon

Preview: Legale Enduro trails in Bouillon

Nooit meer aanvaringen met wandelaars in de Ardennen? En full speed een afdaling induiken zonder onaangename verrassingen zoals versperringen met takken? Dat kan! Na ons bezoek aan het Trailcenter van Spa en de trails van Esneux, met gelegaliseerde endurotrails, is het nu de beurt aan Bouillon. Oók in hier worden binnenkort veel endurotrails gelegaliseerd en voorzien van bordjes.

Wij nemen alvast een voorproefje van deze trails. Het merendeel ligt er al lang en wordt ook gebruikt in de Belgian Enduro Cup race van Bouillon. De trails op de heuvel achter het Kasteel van Bouillon heeft zelfs meerdere oude downhill tracks waar ook weleens het BK en NK Downhill werd gehouden.

Onze startplek is ook aan de voet van deze heuvel, maar we gaan eerst de andere kant op en volgen de rivier Semois stroomafwaarts. Na een eerste klim van zo’n 150 hoogtemeters warmen we lekker op op “Les Croisettes“; een rode trail met flow, natuurlijke drop-offs en een afgrond (niet naar kijken!). En dat opwarmen is wel verstandig want na een pittige klim komen we aan bij het toeristische Rochehaut (met schitterend uitzicht). De afdaling die volgt (“La Dalle a Toff“) is megatechnisch, beginnend met wat hogere drops en een steile rockslab. We schieten hier iets van de geplande route af en komen op een Alpenwaardige afdaling die maar weinigen volledig zullen rijden, zonder voet aan de grond. Op Trailforks zien we dat dit als een oranje pro-line (hoger dan double black diamond) wordt weergegeven. De te legaliseren route loopt net iets anders.

Na een goed-te-doen-klim komen we op een hoog plateau, klaar voor “Vosgienne 2.0“. Ja! Een Vogezen-achtige afdaling in de Ardennen. En deze is zalig! Veel wortels, heel veel. En ze liggen in alle richtingen. Maar gelukkig is het kurkdroog en een stralende lentedag. En we zeiden Vogezen: dus het heeft ook een loamy ondergrond her en der.

Na een korter klimmetje is de afdaling kort, maar snel. “Tombeau Ouvert” schiet in minder dan 40 seconden voorbij. Oppassen voor wandelaars hier! Genoeg energie over voor een extra afdaling: “La BBQ“; genoemd naar de outdoor BBQ onderaan de afdaling bij de Semois. Nog zo’n parel! Met wat jumps, compressie-kuilen, fantastische bochten en flow. De trails hier in Bouillon zijn perfect: lang en technisch, maar niet teveel pielen en ook gewoon lekker op snelheid te rijden.

Vanaf hier is het een klein stukje peddelen langs de rivier naar Bouillon. Daar pakken we twee trails op de heuvel achter het Kasteel. Eerst “Les Nutons“: deze is duidelijk veel meer man-made dan de andere trails van vandaag, met jumps en bruggetjes. Wat Les Nutons betekent zoeken we thuis op: “noten”. Dus het was dus tóch niet zó toevallig dat Rik hier een OTB’tje deed! 🙂

Afsluiten met “La Nonnette“, een blauwe trail met flink wat trapwerk en lijnkeuzes (double springen of niet). Én het onderste gedeelte kun je de switchbacks volgen of fullspeed straightline naar beneden. De dag zit erop. Met 1.200 hoogtemeters en veel plezier. We gaan hier zeker terugkeren en juichen de ontwikkeling van de legale endurotrails van harte toe!

De voortgang volgen? Check Ardenne Bike Trails.


De Tubolito binnenband

Binnenbandjes – Je ontkomt er niet aan!

We leven inmiddels in een wereld waar het mountainbiken maar blijft innoveren, alles verandert aan de fietsen en zo ook de “binnenband” technieken. Van rubberen binnenbanden naar tubeless tot dikke foamrollen op je velg om nog beter en nog langer zeker te zijn dat jouw rit niet verstoord wordt door een lekke band. Tegenwoordig rijden de meeste mountainbikers tubeless, wat tal van voordelen heeft. Tóch kan het ook met tubeless met of zonder “foam dinges” erin fout gaan. Optie 1 is dan nog de salami! Middels een pin ruw je de band iets op en je duwt er een plug in, oppompen en we kunnen weer verder. Ondanks de salami kan het altijd nog voorkomen dat je alsnog met een binnenband moet gaan rijden en dat betekende voorheen een dikke zware rubberen binnenband in je tas of aan je frame 🙁

Gelukkig staat ook hier de ontwikkeling niet stil.

Zo is er de Tubolito

Tubolito is een oranje binnenband die er net even wat anders uitziet dan de zwarte rubberen binnenbanden die we gewend zijn. Allereerst zijn ze kleiner (compacter) het materiaal is glad en lijkt eigenlijk niet “opblaasbaar”. Het allerbelangrijkste kenmerk is vooral – denken we – dat ze lichter zijn. Zoals gezegd tubeless is the way to go, wat betekent dat je de binnenband als extra met je meezeult. Wanneer iets extra is wil je dat dat zo minmogelijk moeite en gewicht kost 😉

Volgens ons weegschaaltje komt de MTB plus (e-bike ready: 2.5 tot 3.0 – 29 inch) binnenband op 102 gram.

Een vergelijkbare oldfashion binnenband welke is gemaakt voor vergelijkbare banden komt op 228 gram

De variant voor iets kleinere banden in de maat 29″ (tot 2.5″) komt op 78 gram.

Nog ietsje lichter alstublieft

Oké twee keer zo licht EN twee keer zo sterk, claimen ze. Twee keer zo sterk betekent niet onverwoestbaar natuurlijk. Ook daar hebben ze over nagedacht dus er is ook de S-MTB variant. De S-MTB binnenband is slechts 45gram en speciaal gemaakt als “reserveband”. Tubolito zet er uiteraard op in dat men standaard op de binnenbandjes rijdt – in plaats van tubeless. Omdat ze twee keer zo sterk zijn, kan het een concurrent maken voor tubeless rijden (met dat gedoe met melk, etc, etc). De lichtere S-variant, welke nóg een stuk minder ruimte inneemt dan de al kleine formaten van de standaardversie, maakt het verhaal wel compleet. Als laatste redmiddel bestaat er uiteraard ook nog een repair kitje voor de bandjes. Want een Tubolito band plakken werkt anders dan een rubberen band plakken (makkelijker zelfs!).

Hoe blaast de Tubolito nou op?

Bij een conventionele binnenband zie je dat die bij het oppompen zonder buitenband alsmaar groter wordt. Het rubber zet gewoon uit waardoor de band in diameter en omtrek blijft groeien. Voordeel is dat veel merken daarom veel meer maten op hun verpakkingen zetten voor dezelfde binnenband. Handig voor wanneer je 27,5″ achter en 29″ voor rijdt. Bij de Tubolito binnenband werkt dat wat anders. De binnenbanden zijn veel vormvaster in diameter en omtrek wat maakt dat je iets bewuster de juiste binnenband moet inpakken.

Minder snel lek met de Tubolito

Dit is weer zo iets wat niet echt lekker te testen valt. Soms rijdt je een jaar zonder lekke banden en soms drie keer lek in één rit. We zullen Tubolito maar op hun “blauwe ogen” moeten vertrouwen als ze zeggen dat de banden twee keer zo sterk zijn dan de conventionele binnenbanden. Waar ze niet zo lekker gaan is hitte! Zo zijn velgremmen verboden omdat de druk dan te hoog kan oplopen waardoor de band alsnog knapt. Gelukkig zijn we met mountainbikes al een dik decennium lang over op schijfremmen, toch?!

Wat vooral interessant is is hoe de band met snakebites omgaat. Het wedstrijdseizoen begint weer en langzamerhand gaan we weer meer in het buitenland rijden, dus de snakebites gaan komen. We hebben er als test één in het achterwiel gelegd aangezien dat klassiek gezien altijd de band is die de dupe word van dit vervelende probleem (uiteraard niet bij tubeless). Is de Tubolito beter bestand tegen snakebites? De tijd zal het leren….

Montage van de binnenband

Montage werkt net zoals elke binnenband, hier hebben we niet direct een verschil in gemerkt. Net zoals met elke binnenband moet je zorgen dat hij goed in de velg ligt en dat je de buitenband niet met de bandenlichters terug op de velg moet leggen.

Wat is dan ons oordeel?

Het is een binnenband die lichter is en zich makkelijker laat opbergen in je tas. Dikke prima dus!


Preview: legale endurotrails in Esneux

De Officiele Enduro Trails in Esneux

In april 2022 zal het zover zijn: legale enduro-trails in Esneux, België. Wij krijgen een voorproefje van Benjamin en Simon, twee van de trailbuilders en initiatiefnemers van EndurOurthe. Esneux ligt op steenworp afstand van Chaudfontaine en Sart-Tilman; twee andere bekende spots met endurotrails. En de bekendste hier vlakbij is Remouchamps – met ongetwijfeld de meest technische trails van de Benelux.
Uniek is wel dat de trails van Esneux legaal worden. Op de andere plekken is afgelopen jaar veel te doen geweest over trails die werden dichtgegooid of waar bekeuringen (van €200 tot €800) werden uitgedeeld. De ontwikkeling van het legaliseren zien we ook in Spa, Bouillon en binnenkort ook Remouchamps. Volgens Benjamin komt dit doordat (ook in België) afgelopen Corona-jaren er meer druk op de natuur is komen te staan: iedereen trekt erop uit om in de buitenlucht te genieten en te sporten. In veel gebieden waar mountainbiken gedoogd werd, werd er ineens gehandhaafd. Maar dankzij inzet van onder andere MBF (Mountain Bikers Foundation Belgium) is dit omgezet in het legaliseren van trails die we al jaren rijden.

Wat je in Esneux voorgeschoteld krijgt

Op een koude zaterdag in januari zien we de eerste auto’s Luik doorrijden met een flinke laag sneeuw op het dak. Een klein half uur later staan we op de afgesproken locatie en treffen we de twee trailbuilders. Ze zullen tijd hebben om de eerste paar trails met ons mee te rijden. En ze zijn apetrots op de trails. Nu de trails legaal worden kunnen ze ook meer bouwen en aanleggen. Voorheen was het natuurlijk een beetje dubieus om met je kruiwagen en materiaal het bos in te rijden. De routepaaltjes ontbreken nu nog, maar zullen er voor de opening (in april 2022) wel staan. Al jaren houden de mannen een Endurando met 100+ deelnemers in de laatste weken van het jaar. Maar nu de trails officieel zijn, zullen we er misschien ook wel een wedstrijdformat terugzien.

Meer dan 10 Enduro trails in 1 ronde

Na een dag in de sneeuw en modder kunnen we wel stellen dat we hier zeker nog eens terug gaan komen! Er liggen een 10-tal trails, waarvan we er 8 hebben gereden: 1 was er nog niet af en 1 was er veel te nat. De trails zijn relatief kort: maximaal 100 hoogtemeters (korter dan Remouchamps), maar wel erg divers. Van flowy groene en blauwe trails die mooi de contouren van het landschap volgen tot één zwarte en meerdere rode trails met mooie rotssecties en jumps. Ook (local) Martin Maes traint hier regelmatig. De volle route is zo’n 30 km en 1.000 hoogtemeters. Voor de meesten wel een volle dag dus. En in deze ronde kun je je favoriete trail gemakkelijk nóg een keer rijden.

Blijf op de hoogte via: www.facebook.com/EndurOurthe


Gereden: MTB-route Rijssen

De mountainbikeroute van Rijssen

De mountainbikeroute van Rijssen is één van de zeven MTB-routes die onder het beheer van de Sallandseheuvelrug Twents Reggedal vallen. Deze route ligt ten zuiden van Rijssen en ten noorden van de A1. De regio kenmerkt zich niet door de vele zandbanken welke door de ijstijd zijn gevormd. Nee, dit stukje Nederland is vlak. Heel vlak. Wanneer zo’n route dan toch aanzienlijk hoog scoort op bijvoorbeeld MTBroutes.nl wekt dat toch wat vragen op. Hebben ze hier wellicht een zeer sterke mountainbike-community waarvan iedereen heeft gestemd plus vrienden en familie? Kan. Toch liegen de hoogtemeters er niet om. Met 276 hoogtemeters over een kleine 20 kilometers is toch best netjes te noemen voor “zo’n vlak stukje Nederland”. Er zit er maar één ding op: Zelf kijken J

Natuurgebied De Borkeld

Aanrijdend richting het startpunt tovert de laatste kilometers het akkerlandschap zich om in een prachtige omgeving. Mooi gebied met heidevelden graslanden en bosrijke stukken. Wat gelijk opvalt is dat zich hier overal om je heen kleine hoogteverschillen schuilhouden. Het bos kent veel verschillende soorten boompjes waaronder ook naaldbomen op de zandondergronden. Over het algemeen zijn mountainbiketrails in de buurt van naaldbossen erg goed te rijden, lekker loamy en veel grip. Wil je meer weten over het natuur gebiedt en de geschiedenis check dan even deze site dan kunnen wij het gewoon weer over fietsen gaan hebben namelijk 😉

Bochtig is my middle name!

Waar je ook start, het zal bijna onmogelijk zijn om niet op een bochtig stuk te starten. Er zijn namelijk maar heel weinig stukken die rechtdoor gaan. Dat gezegd hebbende is ook de gehele route een singletrack. De route van Rijssen is een echte dedicated mountainbikeroute waar je heerlijk door rolt. Flow is overal te vinden en de “berms” in de bochten zijn mooi gevormd. Geen vlakke bochten dus, wat betekent dat je met een beetje techniek amper je remmen nodig hebt. Ja ja uiteraard hoe harder je ergens op afvliegt hoe grote de kans dat je moet remmen. Toch is de route vooral heerlijk als je je flow vindt, dan rol je van bocht naar bocht en vergeet je alles om je heen. Echt heerlijk!

Een echte cross-country mountainbikeroute

Qua technisch level is de route wel echt crosscountry te noemen. Nergens zitten technische uitdagingen, alles is zonder moeite door te rollen. Die hoogtemeters zitten verscholen in ontelbaar kleine afdalingen en klimmetjes, nooit lang. De moeilijkheidsgraad zit het hem dan meer in om in de mini-afdaling snelheid te houden zodat je zonder al te veel bij te trappen weer de mini-klim op komt. De route kent veel kleine power klimmetjes, even vol op de pedalen en je bent weer boven. Ondanks dat het dus een echt XC-route is, kun je met een beetje creativiteit toch wel wat “features” herkennen. Natuurlijke wallride, dubbels en een korte pumptrack bijvoorbeeld. Geen idee of de makers het zo bedoeld hebben….

Is het een must visit?

Nogmaals, ben je een hardcore XC-rijder en wil je vooral stampend op de fiets zitten en door de bochten vliegen: Ja, het is een must visit. Ben je beginnend mountainbiker en je krijgt de smaak te pakken van de Nederlandse routes: ja, ook dan is de mountainbikeroute van Rijssen een echte aanrader. Kom je (net zoals ik) met een full suspension Enduro fiets welke in mijn geval ook nog elektrisch was deze dag: Nee dan niet. Het mist dan aan wat uitdaging in de vorm van technische features. Waar de route van Netersel bedolven is met technische features (wat ook weer niet iedereen haar voorkeur heeft) heeft de route van Rijssen er geen. Zelf heb ik de route 2x achter elkaar gereden. De tweede keer wat harder en dan wordt hij ook gelijk een stuk leuker!

Resumé: een werkelijk super mooie cross-country route.

Welke fiets: een crosscountry fiets zonder al te veel veerweg

Welk niveau: van beginner tot professioneel XC-mountainbiker

O ja om niet te vergeten, de route is werkelijk perfect onderhouden!! Complimenten.


Spa Trail centrum

Het Enduro Trail Centrum Spa.

We zijn fan van de Ardennen. Er zijn tal van plekken waar je super goed kunt mountainbiken en op sommige plekken is het mogelijk om niveautje technisch Enduro te rijden. Helaas is er een grote dikke vette maar…. Op veel van deze plekken mag officieel niet gereden worden. Dat lijdt tot veel discussie en onduidelijkheid. Op zich is het duidelijk dat het niet mag, maar iedereen doet het. Huh?

De Spa Trail Centrum review video staat onderaan 😉

Toch is er goed nieuws! En dat nieuws heet “mtb trails spa” een officiële Enduro mountainbike spot midden in de Ardennen 😀

De mountainbike Enduro trails van Spa liggen op een steenworp afstand van het centrum. De parkeergelegenheid is wat “vaag” te noemen maar prima. Je parkeert direct naast de weg en op een route bord na is hier nog maar weinig te zien van de trails. Op het bord wordt duidelijk aangegeven hoe te klimmen en waar welke trails zich er bevinden.

Ruim 700 meter aan mountainbike afdaling!

Het mountainbike Enduro trail centrum spa heeft een totaal van 7 specials onderverdeelt in 2 blauwe routes. 3 rode en 2 zwarte. Doe je ze allemaal dan heb je een ruime 700meter afgedaald en een kleine 4 kilometer aan trails gereden. De afdalingen zijn relatief kort dus de klimmetjes ook. Prima locatie om meerdere rondes te maken dus.

De aard van de trails varieert van lekker flowy met wat sprongetjes tot stenen en uitdagende steilere stukken. Let op: Heeft het veel geregend de afgelopen dagen? Dan is het hier modder en klei. Heel glad dus!

Technisch level trails Spa

Over het algemeen zitten er nergens dermate grote of moeilijke dingen die voor de meeste all-mountain of Enduro rijder niet te rijden zijn. Alles is goed te doen of te rijden en overal is een mogelijkheid om langs op te rijden. Verkennen tijdens een afdaling is dus prima te doen om alvast jouw uitdagingen te spotten voor je volgende run! Afhankelijk van je niveau kan je hoger en verder springen over de tal van kleine lipjes en dubbels die in elke trail wel aanwezig zijn.

Is het vergelijkbaar met die andere niet nader te noemen spot waar iedereen heen gaat? Nee, niet direct. Die andere is op technisch gebied wel wat uitdagender te noemen, maar nogmaals. Het Spa trail centrum is een officiële spot en dat moeten we toejuichen!

Meer informatie

Magura MT7 Remhendel

De beste mountainbike rem

Dit zijn de beste mountainbike remmen! vind ik ;)…

Over de discussie wat nou de beste mountainbike remmen zijn moet er eerst worden bepaald wat je er precies mee wilt doen. Ja remmen natuurlijk! Dat mountainbiken meerdere soorten categorien kent hoeven we niet meer uit te leggen denk ik. Dat je op een XC wedstrijd fiets kiest voor lichtere remmen dan wanneer je Loïc Bruni in het wiel wilt blijven op de downhill is logisch. Waarom denk ik dan toch DE beste mountainbike rem te hebben gevonden? Uitgaande van een do-it-all fiets waarmee je in Nederland veel mountainbiked, je de Ardennen mee in trekt EN dat week je Alpen mee wilt doen valt de lichte XC rem vrijwel direct af. De 4piston remmen zijn in Nederland overkill, klopt, maar in de Alpen voor dat weekje mountainbike hebben de xc varianten direct veel te weing remkracht.

Er komt nog een argument bij, namelijk wij Amateurs remmen veel meer dan de profs! Lange ritten naar beneden met slepende remmen vraagt heel veel van je mtb remmen, welke kunnen dat nou echt goed handelen?

Nee nog steeds niet klaar, ik heb namelijk nog 1 argument en deze kan confronterend zijn…. De gemiddelde amateur mountainbiker is gemiddeld ook iets zwaarder. Nee nee niet door het buikvet natuurlijk! Nee door die zware mountainbike tassen welke we mee nemen op een dag alpen ritjes 😉

De optel som maakt dat je een relatief zwaarder persoon hebt die relatief veel meer remt. En remmen die stoppen met remmen zullen je vakantie weekend of weekje echt vergallen! Weg plezier.

Magura MT7 remklauw

Conclusie monteer remmen uit de categorie Downhill wat automatisch betekend 4 piston remmen met grote schijven (tenminste voor).

Uit een eerdere poll kwam de volgende line-up met “meest favorite remmen”:

  • Shimano XT (22%, 124 Votes)
  • Hope Teach 3 E4 (9%, 48 Votes)
  • Shimano XTR (9%, 48 Votes)
  • Magura MT7 PRO (8%, 46 Votes)
  • Sram CODE RSC (6%, 31 Votes)
  • Shimano Saint (5%, 28 Votes)
  • Hope Tech 3 V4 (4%, 24 Votes)
  • Magura MT5 (4%, 24 Votes)
  • Hope Tech 3 X2 (3%, 17 Votes)
  • Shimano SLX (3%, 17 Votes)

2-piston remmen naar 4-piston remmen

De line-up is inmiddels iets achterhaald omdat er in deze line op 2piston remmen zitten welke inmiddels ook als 4 piston zijn geleverd. In het vraagstuk wat dan de beste mountainbike remmen zijn gaan we er op basis van eerder genoemde argumenten uit dat we de 4 piston remmen bedoelen.

In de Top 10 vinden we maarliefst 4x Shimano remmen. Verschillende kwaliteiten met verschillende prijs klassen. De Shimano remmen zijn gewoon goed, relatief makkelijk te onderhouden en afhankelijk van je portemonnee kies je een uitvoering. Past het in je budget pak dan de Saints. Bullet proof remmen hard dikke prima! Maar zijn dit dan de beste mountainbike remmen (volgens mijzelf) NOPE. Alle shimano remmen doen het goed maar kennen wat mij betreft te veel het AAN/UIT principe, zonder al te veel keuze daar tussen in. Dit maakt dat je snel hapt en minder kan modereren.

Ja de Hope remmen! Dat moeten ze zijn dan. Top kwaliteit super mooi afgewerkt veel mooie fancy kleurtjes en dat kan je dan verder afmatchen met nog meer fancy Hope onderdelen in de zelfde kleuren. Vet hoor. Zijn de Hope remmen goed, ja hoor zeker. Zijn dit dan de beste mountainbike remmen? NOPE. Gevoelsmatig moet je als een idioot hard knijpen om dezelfde remkracht te behalen als bijvoorbeeld de Shimano serie. Argument 2: We zijn amateurs en remmen meer, betekend dus: Pijn aan je vingers en onderarmen 🙁

Sram Code remhendel

De Sram lijn! En dan specifiek de CODE.

Andere remmen vallen af, niet omdat ze slecht zijn maar omdat ze te kort komen volgens de gestelde argumenten. De Sram Code remmen leveren en voor wat betreft de remkracht gelijkwaardig aan de shimano’s maar dan met een veel betere moduleerbare remkracht. Tussen AAN/UIT zit een wereld van rem mogelijkheden waardoor je met meer souplesse naar beneden kan rollen. De beste remmen? Bijna! maar net niet. Het onderhoud kost ze de eerste plek….

Sram code remklauw

What’s left? De Magura MT7 of MT5

De Magura MT7 remmen voorzien een gelijkwaardig gebruik als de Shimano remmen met het moduleerbaar vermogen van de SRAM remmen maar dan met meer onderhoudsgemak waarbij er wat fancy technische voordeeltjes verwerkt zijn. Zelf heb ik de MT7 remmen nog niet kunnen betrappen op feading (remdruk die verdwijnt door oververhitting). De rem hendels blijven zeer gelijkwaardig functioneren hoelang de afdaling ook duurt. Het verschil tussen de MT5 en MT7 remmen zit hem in de hendel. De MT7 geeft meer on the go afstel mogelijkheden waarbij je de hendel wat preciezer naar jou hand geometrie kan afstellen. Ook het vervangen van de 4 losse rempadjes die er in gaan geschiet middels magneetjes. De remblokjes vallen automatisch op hun plekje, handig!

Heb ik ze allemaal gereden? Ja ik heb ervaring met de XT (oud 2 piston) Saint remmen, SRAM Guide (oud en nieuw) en SRAM Code, Hope Tech V4 en de Magura MT7. Ik ben een 85 kilo zware mountainbiker die veel remt 😉 Om te bepalen wat (volgens mijzelf) de beste remmen zijn komt door betrouwbaarheid van de remmen, minste feading, makkelijkste in onderhoud. En nee, dit is NIET gesponsord!

Gefeliciteerd Magura!

Magura Mt7 Remhendel


Notificaties Blijf up to date. Max 1 bericht per dag ;) we spammen niet! No Yes