92 pagina’s vol pure mountainbike inspiratie. Geen reclame. Alleen waar het echt om draait: Mountainbiken. Chapter 1 printed mountainbike magazine

Nieuwe Deleeschi Flow maakt Leukerbad ineens een stuk interessanter

Leukerbad. Thermale baden. Wandelen. Zwitserse bergen. Niet direct de plek waarbij wij als eerste denken: zes kilometer flowtrail naar beneden.

Maar dat beeld kunnen we een beetje bijstellen. Deze zomer is op de Torrent-berg de nieuwe Deleeschi Flow toegevoegd. De trail begint bij Torrentalp en loopt helemaal naar beneden richting Flaschen. En het toffe is vooral wat erboven al lag.

2,9 kilometer nieuw

Deleeschi is 2,9 kilometer lang en daalt ongeveer 378 hoogtemeters. Leukerbad omschrijft hem als een aangelegde flowtrail met een gemiddeld verval van ongeveer 10 procent. Verwacht van alles zoals wat je in een bikepark ma verwachten. Het onderste deel wordt volgens de bestemming iets lastiger doordat de bochten krapper worden en de snelheid oploopt, niet meteen een technische endurotrack. Wel een trail waarop je waarschijnlijk iedere run iets harder gaat.

Koppel hem aan Jales Flow

Vanaf het bergstation Rinderhütte loopt al de Jales Flow naar Torrentalp. Die is 3,3 kilometer lang en pakt ongeveer 375 hoogtemeters. Ook daar draait het om rollers, kombochten, kleine jumps en een gemiddeld verval van circa 10 procent. Vanaf Torrentalp kun je nu direct door op Deleeschi. Reken je beide officiële trailgegevens bij elkaar op, dan kom je op ongeveer:

6,2 kilometer trail
753 meter afdalen

van Rinderhütte richting Flaschen, dat begint gewoon een fatsoenlijke top-to-bottom run te worden.

Leukerbad is groter dan die twee trails

En wie na een paar flowruns klaar is met kombochten, zit niet meteen zonder opties. De complete MTB-regio rond Leukerbad en Pfyn-Finges telt volgens de bestemming ongeveer 225 kilometer aan routes. Daar zitten makkelijke routes tussen, maar ook all-mountain en enduro. Een van de bekendste langere opties is de Torrenttrail, die inmiddels tot 29 kilometer is uitgebreid. Dus het is geen klassiek bikepark waar je vijf dagen dezelfde lift rondjes draait.

Juist die mix maakt het interessant.

Flowtrail pakken. Daarna een natuurlijke enduroroute. Volgende dag weer iets anders.

De lift draait tot november

Ook qua seizoen zit Leukerbad opvallend ruim. De Torrentbahn vanaf Leukerbad draait volgens de actuele planning in zomer 2026 tot 1 november. De hoofdverbinding rijdt dagelijks van 08:40 tot 12:00 en daarna weer van 12:40 tot 16:40. Wel even opletten met Flaschen: Leukerbad waarschuwt dat de gondel daar later in het najaar niet meer draait, dus wie specifiek de volledige Jales + Deleeschi-combinatie wil rijden, checkt vooraf even de actuele liftstatus.

Wat kost dat?

Een Torrent-dagkaart kost momenteel CHF 43 voor volwassenen. Voor een dag biketransport komt daar CHF 10 bij. Er is ook een Summer Card van CHF 54 per dag, waarin onbeperkt gebruik van Gemmi en Torrent inclusief MTB-transport zit én drie uur toegang tot een van de thermale baden.

En dat laatste is eerlijk gezegd best slim.

Overdag trails.

Daarna warm water in.

We hebben slechtere herstelprogramma’s gezien.

Officiële informatie over Deleeschi Flow

92 pagina’s vol pure mountainbike inspiratie. Geen reclame. Alleen waar het echt om draait: Mountainbiken. Chapter 1 printed mountainbike magazine

Tsenelle: Verbier heeft eindelijk een echte beginnerstrail hoog op de berg

Verbier associëren wij niet direct met rustig kennismaken met downhill. Eerder met steil dikke rotsen en dergelijke. Remmen die na een halve dag ineens een stuk minder enthousiast klinken en olie die er uit kookt. Maar sinds deze zomer ligt er boven La Chaux iets compleet anders: Tsenelle, een groene flowtrail die juist bedoeld is voor mountainbikers die hun eerste echte meters in een bikepark willen maken.

Hij begint meteen op 2.484 meter hoogte. Niet slecht voor je eerste afdaling.

1,9 kilometer vanaf La Chaux-Express

Tsenelle start bij het bergstation van de La Chaux-Express en daalt over ongeveer 1,9 kilometer richting La Chaux. De trail is officieel groen geclassificeerd en heeft een relatief flauwe helling. Onderweg draait het vooral om flow, geen enorme gaps of steile rock gardens, maar bochten, speelse elementen en houten bruggen waarmee je rustig snelheid en vertrouwen kunt opbouwen. Precies zoals een beginnerstrail hoort te werken!

Hoogalpien zonder meteen volle bak tech

Het toffe is vooral waar die trail ligt. Je rijdt niet onderaan het dal over een oefenveldje, maar hoog boven Verbier met uitzicht op het Combins-massief, Mont-Fort en bij goed weer Mont Blanc. Dat maakt het hele verschil namelijk. Je krijgt wél het gevoel dat je echt in de Alpen rijdt, maar zonder dat iedere bocht meteen technisch examen is. En voor iemand die thuis vooral Nederlandse routes kent, is alleen al langere tijd afdalen iets waar je aan moet wennen.

1. Remmen doseren.
2. Kijken waar je heen wilt.
3. Bochten op snelheid.
4. Niet na drie minuten al volledig verkrampen.

Tsenelle lijkt precies daarvoor gebouwd. Plus de hoogte! Ook dat is altijd weer even wat om aan te wennen. Deze trail bied daarom echt een extra dimensie.

Meer dan alleen een gladde flowlijn

Verbier heeft de trail bovendien niet puur als verzameling kombochten neergelegd. Langs de route zijn rustpunten, houten sculpturen en informatieplekken verwerkt over de bergweides, beschermde wetlands en oude stenen herdershutten. Ook twee opvallende brugconstructies maken deel uit van de trail. Dat klinkt bijna iets te educatief voor een bikepark. Maar voor families is het eigenlijk slim. Niet iedere run hoeft een wedstrijd te zijn. Even relaxen is ook prima hier dus!

De stap daarna ligt er meteen naast

Het belangrijkste is natuurlijk dat Tsenelle niet ergens los van de rest ligt. Verbier heeft een compleet downhill- en enduronetwerk. Wie na een paar runs meer vertrouwen heeft, kan daarna richting andere eenvoudige en middelzware lijnen doorgroeien. De huidige zomerinformatie van Verbier noemt binnen het grotere 4 Vallées-netwerk meerdere downhilltrails en 23 endurotrails. Ja en die kennen wij (denk ik) allemaal wel 🙂 na dik 15 jaar rijden samen met MTBVERBIER.com denk ik dat we ze allemaal wel eens gedaan hebben!

Dus Tsenelle hoeft niet het eindpunt te zijn. Het is juist het begin. En dat is misschien wel waarom deze trail interessanter is dan zijn 1,9 kilometer doet vermoeden.

Tot 21 september rijden

Tsenelle staat voor zomer 2026 dagelijks gepland van 4 juli tot en met 21 september, normaal tussen 08:45 en 16:30 uur. Weersomstandigheden kunnen de lift- en trailstatus natuurlijk veranderen. Een gewone 4 Vallées bike-dagpas kost deze zomer CHF 57 voor volwassenen. Wie via een accommodatie over de Verbier VIP Pass beschikt, betaalt voor een Verbier-bikepass vanaf CHF 24 per dag.

Niet spotgoedkoop.

Maar voor Zwitserland ook niet meer compleet schokkend.

Meer informatie vind je bij de BRON! Check het hier: Tsenelle trail verbier

Verbier wordt hierdoor vooral completer

Tsenelle is geen trail waarvoor wij speciaal tien uur in de auto zouden zitten. Daar hoeven we niet moeilijk over te doen, maar Verbier zelf is wél een bestemming waar je meerdere dagen serieus kunt rijden. En juist dan is zo’n makkelijke trail belangrijk. Als je met een groep bent waarin één rider nog nooit een Alpentrip heeft gedaan, hoef je diegene niet direct bovenaan een rode of zwarte lijn te parkeren met de woorden:

“Komt wel goed.”

Eerst Tsenelle. Paar runs. Tempo omhoog. En daarna kijken wat er nog meer op die berg ligt. Dat klinkt eerlijk gezegd als een veel betere introductie tot Verbier.

92 pagina’s vol pure mountainbike inspiratie. Geen reclame. Alleen waar het echt om draait: Mountainbiken. Chapter 1 printed mountainbike magazine

SUR TUOT: bijna 28 kilometer hoogalpien MTB-avontuur van Ischgl naar Scuol

Er zijn trails waarbij het moeilijkste onderdeel is bepalen welke lift je daarna pakt. Dit is duidelijk niet zo’n trail. SUR TUOT / DAVO DIEU verbindt het hooggebergte boven Ischgl en Samnaun met het trailnetwerk van Scuol.

• Bijna 28 kilometer lang.
• Vier bergpassen.
• Een hoogste punt boven de 2.800 meter.

Dat begint minder op een bikeparkdag en meer op een mini-Transalp te lijken.Alleen dan in één hele stevige dag.

Eerst even: wat is SUR TUOT?

SUR TUOT is Reto-Romaans voor ongeveer ‘boven alles’. Best toepasselijk.

De trailverbinding ligt tussen Ischgl/Samnaun en Scuol en werd ontwikkeld om de bestaande MTB-netwerken aan weerszijden van de bergen rechtstreeks met elkaar te verbinden. Het plan ontstond al in 2018 binnen de bike-strategie van Engadin, Samnaun en Val Müstair.

Het zwaarste nieuwe deel ligt rond Fuorcla Davo Dieu.

In 2025 werkte een negenkoppig team van Trailuniun samen met Vast Trails een week lang aan ongeveer acht kilometer nieuw kerntracé tussen Fuorcla Champatsch, Fuorcla Davo Dieu en de Heidelberger Hütte.

Voor zomer 2026 zet ook Ischgl de complete verbinding nadrukkelijk als een van zijn nieuwe grote MTB-routes op de kaart.

Dus: niet gisteren gebouwd, wel nu een volwaardige officiële route.

Hoe zwaar is hij?

Behoorlijk. De officiële Zwitserse routepagina geeft:

26,9 kilometer
6 uur en 35 minuten
1.888 hoogtemeters klimmen
1.285 meter dalen
hoogste punt 2.805 meter
laagste punt 2.150 meter
moeilijk.

Alleen zit daar een nuance in. SUR TUOT kan in beide richtingen worden gereden en verschillende officiële bronnen meten niet exact dezelfde variant. Ischgl geeft voor zijn richting bijvoorbeeld 26,83 kilometer, 1.291 meter stijgen en 1.869 meter dalen. De toerismeorganisatie spreekt afgerond over 28 kilometer en 1.869 meter afdalen.

je moet flink klimmen én je krijgt flink veel afdaling terug.

En dan telt Scuol nog niet eens helemaal mee

Hier wordt het leuk. De beschrijving van Engadin zegt dat je vanuit Ischgl of Samnaun tot de aansluiting op het Scuol-trailnetwerk ongeveer 1.600 meter klimt en 2.000 meter daalt. Daarna kan er richting het dal bij Scuol nog minstens 1.000 meter afdaling bij komen.

Oftewel: de officiële SUR TUOT-track is niet noodzakelijk het einde van je mountainbike-dag.

Als alles lekker loopt, kun je daarna gewoon nog een flinke Zwitserse afdaling aan je dag vastplakken. Dat vinden wij een vrij sympathiek systeem.

Vier passen

De lijn kruist vier hooggelegen passen en blijft volgens Ischgl en Engadin vrijwel volledig tussen ongeveer 2.200 en 2.800 meter hoogte. En dat verandert behoorlijk hoe je zo’n route moet bekijken. Dit is geen bosroute waar je bij slecht weer na tien minuten naar een café afbuigt.

Met lange stukken waarop weer, wind en temperatuur serieus invloed hebben op je dag. Een zonnige ochtend in Ischgl betekent boven echt niet automatisch korte mouwen en zonnebril tot Scuol. Daar moet je op voorbereid zijn.

Je begint hoog vanuit Ischgl of Samnaun

Vanuit de Ischgl-kant bereik je het hooggelegen startgebied met de bergbanen van de Silvretta Bike Arena. Ischgl communiceert inmiddels ongeveer 100 kilometer grensoverschrijdende MTB-trails tussen Oostenrijk en Zwitserland. SUR TUOT past daar eigenlijk perfect tussen.

Je gebruikt de lift om direct hoogte te winnen. Maar daarna houdt het bikeparkidee vrij snel op. Vanaf Äußeres Viderjoch begint de echte route door het hooggebergte.

Vanaf hier moet je zelf je dag regelen.

Dit is eigenlijk de tegenovergestelde kant van Ischgl

Dat maakt het verhaal ook interessant. Ischgl staat bekend om infrastructuur.

• Liften.
• Skigebied.
• Hotels.
• Grote evenementen.

En ondertussen heeft de Silvretta Bike Arena zich ook behoorlijk ontwikkeld als lift-assisted MTB-bestemming. Maar SUR TUOT stuurt je juist ver van dat comfortabele resortgevoel vandaan.

Dat hadden wij eerlijk gezegd niet direct als eerste associatie bij Ischgl. Misschien juist daarom zo tof.

Onderweg langs de Heidelberger Hütte

De nieuwe kernsectie rond Davo Dieu sluit aan bij de Heidelberger Hütte. Die hut ligt bijzonder genoeg op Zwitsers grondgebied, maar wordt vanuit het Oostenrijkse Fimbatal bevoorraad en vormt al jaren een belangrijk punt in het grensgebied.

Voor SUR TUOT is het een logisch herkenningspunt in de route. En vooral een plek waar je beseft hoe ver je inmiddels van een normale bikepark-run verwijderd bent.

Bij een dag als deze zouden wij sowieso vooraf exact controleren:

• wanneer de hut open is;
• waar water beschikbaar is;
• welke uitwijkmogelijkheden er zijn;
• en hoe laat je uiterlijk ergens wilt passeren.

Want “we zien onderweg wel” is op 2.700 meter een wat minder sterk reisplan.

Geen route om zonder GPX te improviseren

Uiteraard is de route officieel aangegeven en beschikbaar via de toerismeorganisaties. Maar voor dit soort terrein zouden wij nooit alleen vertrouwen op een bordje dat ergens na een winter scheef kan staan.

Dus:

• GPX offline.
• Kaart offline.
• Telefoon opgeladen.
• Powerbank erbij.

En liefst weten hoe je terugkomt wanneer het weer omslaat of iemand materiaalproblemen krijgt. Dat klinkt saai. Totdat je telefoon 4% batterij aangeeft terwijl je nog een pas van Scuol verwijderd bent. Dan wordt navigatie ineens een verrassend interessant onderwerp.

En hoe kom je vanuit Scuol weer terug?

Belangrijk detail bij iedere point-to-point-route. Je eindigt aan de andere kant van de bergen, maar de bus staat waarschijnlijk nog in Oostenrijk. Scuol heeft goede treinverbindingen binnen Zwitserland en vanuit het Engadin richting andere vervoersknooppunten, maar een simpele rechtstreekse retour naar Ischgl is niet hetzelfde als even twee haltes met de metro.

Plan de terugreis dus vooraf. Een tweede auto, shuttleconstructie of overnachting in Scuol kan hier een stuk aantrekkelijker zijn dan na zes uur hooggebergte nog een logistieke puzzel starten. Persoonlijk zouden wij waarschijnlijk voor die laatste kiezen.

28 kilometer klinkt ineens niet zo veel

Tot slot nog even dat getal. 28 kilometer. Op papier klinkt dat bijna als een ochtendrondje, maar hier zit je urenlang boven 2.200 meter.

• Vier passen.
• Draagpassages.
• Technisch terrein.
• Meer dan duizend klimmeters.

En daarna potentieel duizenden meters dalen richting Scuol. Dus nee. Niet om 11:00 uur rustig vertrekken omdat Google Maps zegt dat 28 kilometer “wel meevalt”.

Engadin rekent voor de basisroute al ongeveer 6 uur en 35 minuten. En dan hebben we pech, stoppen, foto’s, eten, routezoeken en de extra afdaling richting het dal nog niet meegerekend. Wij zouden vroeg gaan.

Heel vroeg…. Dus houd daar rekening met de biertjes de avond daarvoor 😉

Meer informatie vind je op https://www.engadin.com/en/tours/sur-tuot

Blauherd Trail: nieuwe MTB-trail dwars door de rotsen onder de Matterhorn

Sommige trails hebben eigenlijk al genoeg aan één foto. Dit is er zo eentje.

Sinds deze zomer heeft Zermatt er met de Blauherd Trail een compleet nieuwe MTB-trail bij. De trail start bij het bergstation van Blauherd boven Sunnegga en duikt vervolgens bijna drie kilometer door het hoogalpiene landschap naar beneden.

Niet superlang.

Wel behoorlijk gaaf.

En vooral een heel andere trail dan de simpele flowlines die Zermatt lager op de berg heeft liggen.

2,8 kilometer vanaf Blauherd

De officiële cijfers van Zermatt zijn:

2,8 kilometer trail
282 meter afdalen
ongeveer 20 minuten rijtijd
S2 / moderate.

De trail begint officieel rond 2.560 meter en eindigt bij Sunnegga rond 2.280 meter. Je bereikt Blauherd vanuit Zermatt eerst met de ondergrondse funicular naar Sunnegga en daarna met de lift verder omhoog. Daar stap je dus niet ergens in een bos een flowtrail in. Je begint midden in kaal hoogalpien rotsterrein. Dat geeft meteen een heel ander sfeertje.

En dan die canyon

Dit is waarschijnlijk het stuk waarvoor wij hem zouden willen rijden. Zermatt noemt zelf de passage door een grote canyon het hoogtepunt van de trail. De lijn slingert tussen massieve rotsformaties door voordat hij verder richting Sunnegga loopt. Dat klinkt al goed. Op de foto’s ziet het er nog beter uit.

De trail is letterlijk tussen enorme rotsblokken door aangelegd, waardoor je op sommige punten bijna het gevoel krijgt dat iemand een bikeparkline door een natuurlijke rock garden heeft getrokken. Alleen dan op ruim 2.000 meter hoogte met de Matterhorn ernaast. Niet verkeerd!!

Geen standaard gladgestreken flowtrail

De naam flowtrail staat op de officiële routepagina, maar verwacht niet alleen twintig minuten berm-rollertje-berm-rollertje. Zermatt beschrijft de trail als een combinatie van natuurlijke technische passages en speelse aangelegde elementen. Dat vinden we eigenlijk een stuk interessanter. De ondergrond en rotsen bepalen een deel van de lijn, waarna op andere plekken elementen zijn toegevoegd om hem beter te laten lopen. Precies genoeg bouwen om een goede trail te krijgen, niet de halve berg gladstrijken.

Hoe moeilijk is S2 hier?

Blauherd is officieel ingedeeld als S2 / moderate. Daarmee zit hij duidelijk boven de makkelijkere flowtrails van Zermatt. De bestemming geeft zelf zelfs een vrij handige vergelijking:

Kun je de Riffelberg Flowtrail gecontroleerd rijden, dan is Blauherd de volgende stap.

De Riffelberg Flowtrail wordt als eenvoudig geclassificeerd en loopt met flowende bochten door het alpiene terrein richting Riffelalp. Blauherd voegt daarna meer natuurlijke techniek en rotsachtig terrein toe. Dat maakt dit misschien wel een hele fijne trail voor riders die in de Alpen iets verder willen dan blauw flowen, zonder meteen een dikke zwarte endurolijn in te duiken.

Maar onderschat hoogalpien terrein niet

S2 betekent ook niet automatisch dat iedereen hier zonder nadenken naar beneden rolt. Je rijdt hoog in de bergen en vallen tussen een paar gigantische rotsen is toch iets anders dan van een berm afrollen op een Nederlandse route. Zermatt adviseert zelf onder meer helm en protectie, regenkleding, reparatiespullen, eten en drinken en wijst erop dat sommige MTB-routes in het gebied tot rond 3.000 meter hoogte komen. Voor alleen één Blauherd-lap voelt een complete expeditierugzak misschien iets overdreven.

Maar een jas en basisspul meenemen is hier geen gek idee…

Je komt gewoon met de lift boven

Logistiek is de trail dan weer supermakkelijk. Vanuit Zermatt pak je de funicular naar Sunnegga. Daar stap je over op de lift naar Blauherd. Bij het verlaten van het bergstation ligt de trail vrijwel direct tegenover je.

• Geen lange klim.
• Geen shuttle regelen.
• Geen twintig kilometer gravel voordat je bij de trail bent.

Lift uit.

MTB van het rek.

Go!

Alleen goedkoop is Zermatt niet

Dat zal niemand heel erg verbazen. Een Bike Pass Basic kost in juli en augustus 2026 CHF 99 voor één dag. Daarmee mag je onbeperkt omhoog op onder meer Zermatt–Sunnegga–Blauherd en een aantal andere liften, inclusief MTB-transport.

CHF 99.

Voor één dag.

Daar kun je in sommige Oostenrijkse bikeparks bijna twee dagen voor rijden. Aan de andere kant koop je in Zermatt natuurlijk niet alleen toegang tot één trail. Met dezelfde pas kun je verschillende delen van het gebied combineren.

Maar budgetbestemming? Nee. Dat gaan we er echt niet van maken.

Combineer Blauherd met Sunnegga

Vanaf Blauherd kom je uit rond Sunnegga en daar begint weer ander MTB-terrein. De Sunnegga Flowtrail loopt uiteindelijk verder richting Zermatt en is veel toegankelijker van karakter. De officiële Matterhorn Paradise-pagina geeft daarvoor ongeveer 5,2 kilometer en 680 meter afdaling voor het volledige traject. Dat betekent dat je van Blauherd verder naar beneden kunt blijven bouwen. Eerst het hoogalpiene Blauherd-gedeelte. Daarna verder richting Zermatt. Dat klinkt ons alweer beter dan na 2,8 kilometer direct opnieuw dezelfde lift pakken.

Of pak de andere kant: Riffelberg

Met de Bike Pass Basic heb je ook toegang tot de liften richting Furi, Schwarzsee en Riffelberg. Daar ligt onder andere de Riffelberg Flowtrail.

Die is makkelijker dan Blauherd en daardoor prima om eerst warm te draaien of om te rijden wanneer je met verschillende niveaus op pad bent. De route loopt langs de Gornergratbahn door het hoogalpiene landschap en biedt uiteraard opnieuw uitzicht op de Matterhorn.

Zermatt is daarmee niet echt een klassiek bikepark. Je verplaatst je tussen verschillende bergen en liftsystemen en maakt daar je eigen dag van. Persoonlijk vinden wij dat vaak juist leuker.

En dan liggen er ook nog natuurlijke trails

Daar ligt natuurlijk het echte potentieel van Zermatt. Matterhorn Paradise communiceert meer dan 100 kilometer aan MTB-routes tussen ongeveer 1.400 en 3.100 meter hoogte. Niet allemaal aangelegde trails en zeker niet allemaal simpele flow. Er zitten langere natuurlijke routes tussen waarbij je veel meer het gevoel hebt dat je daadwerkelijk door de bergen rijdt. Trail-addicts kwam hier jaren geleden al voor een totaal ander soort dag: helibiken hoog boven Zermatt en vervolgens via natuurlijke trails terug richting het dorp.

Dat is uiteraard niet hetzelfde als Blauherd.

Maar het laat wel zien waarom Zermatt interessant blijft. Hier draait het landschap minstens zo hard mee als de trail zelf.

De nieuwe trail lost eigenlijk een gat in Zermatt op

Dit is waarom wij Blauherd interessanter vinden dan alleen:

“Zermatt heeft er 2,8 kilometer bij.”

Het gebied had al makkelijke flowtrails. En het had een enorme hoeveelheid natuurlijke MTB-routes. Maar tussen die twee zat niet heel veel duidelijk aangelegd terrein waarmee je rustig naar serieuzer alpine rijden kon doorgroeien. Blauherd lijkt precies daar tussenin te vallen. Zermatt positioneert hem zelf nadrukkelijk als de stap ná Riffelberg.

Eerst flow.

Daarna iets meer steen.

Iets meer lijnkeuze.

Wat natuurlijk terrein.

En ineens rijd je door een canyon op 2.500 meter hoogte. Best een goede manier om progression leuk te maken.

Een trail met de Matterhorn erop is natuurlijk een beetje valsspelen

We kunnen heel moeilijk gaan doen over lengte, moeilijkheid en prijs.

Maar laten we eerlijk zijn.

Dat uitzicht helpt.

Er zijn trails die technisch misschien beter zijn.

Langer.

Steiler.

Dikker.

Maar als je met je mountainbike tussen enorme rotsformaties rijdt en iedere keer dat je opkijkt de Matterhorn ziet staan, krijgt zo’n trail automatisch een paar bonuspunten.

De Blauherd Trail is geen reden om Zermatt ineens een compleet nieuw bikepark te noemen.

Dat is het ook helemaal niet.

Maar als je toch al eens met de MTB naar Zermatt wilde? Dan ligt er sinds deze zomer wel een hele toffe extra reden. En die canyon willen we zelf eigenlijk gewoon even zien.

Check hier alle actuele informatie! Blauherd Trail

Mountainbiken in Aletsch Arena: 7 dikke endurotrails bij de grootste gletsjer van de Alpen

Wij kwamen een paar jaar geleden naar Aletsch Arena voor één traildag.

Of beter gezegd: Erik en Jess van MTBVerbier namen ons mee en vertelden vooraf dat hier misschien wel een van de mooiste trails van Zwitserland lag.

Dat soort uitspraken horen we vaker.

Maar bij Aletsch hadden ze gewoon gelijk.

Gigantische rotsplaten, losse stenen, technische switchbacks en uitzicht op een gletsjer die bijna niet echt lijkt. Dit was geen strak aangeharkte flowtrail waar je gedachteloos naar beneden rolt. Hier moest je blijven kijken, lijnen kiezen en vooral niet te lang naast je naar het uitzicht staren.

Inmiddels heeft de regio het mountainbiken behoorlijk serieus aangepakt. Onder de naam Aletsch Enduro worden zeven officiële endurotrails met samen 79 kilometer gepresenteerd.

Misschien wordt het dus tijd om deze bestemming opnieuw op de kaart te zetten.

Niet zomaar een rondje met mooi uitzicht

De Aletsch Arena ligt in het Zwitserse Wallis, rond plaatsen als Riederalp, Bettmeralp en Fiesch. Boven de regio ligt de Grote Aletschgletsjer, de grootste gletsjer van de Alpen en onderdeel van het UNESCO-werelderfgoed Swiss Alps Jungfrau-Aletsch.

Dat uitzicht is zonder twijfel spectaculair.

Maar het zou zonde zijn wanneer Aletsch alleen bekendstaat als een plek waar je een foto van de gletsjer maakt en daarna weer naar beneden wandelt.

De trails zijn namelijk minstens zo indrukwekkend.

Aletsch Enduro noemt zelf smalle singletracks, wortelpassages, scherpe bochten, rotsen en geëxponeerde stukken. Dat sluit precies aan bij wat wij er zelf aantroffen: natuurlijke alpiene trails waarop je je aandacht er echt bij moet houden.

Zeven officiële endurotrails

De regio vermeldt momenteel zeven endurotrails met samen 79 kilometer. Met de verschillende liften zou op één dag maximaal 6.300 meter afdalen mogelijk zijn.

Dat getal klinkt natuurlijk lekker dik.

Het betekent niet dat je even ontspannen 6.300 hoogtemeters wegklikt. De trails zijn lang, technisch en op sommige plekken behoorlijk fysiek. Ook de verbindingen tussen liften en trails kosten tijd.

Maar het laat wel zien dat dit inmiddels veel meer is dan één mooie afdaling naast de gletsjer.

Onder de belangrijkste routes vallen onder andere:

Bettmerhorn Enduro Trail

Dit is de afdaling die bij ons het meeste is blijven hangen.

Vanaf het hooggelegen terrein bij Bettmerhorn duik je een landschap in met rotsplaten, losse stenen en meerdere lijnkeuzes. Het uitzicht is waanzinnig, maar de trail vraagt eigenlijk continu je volledige aandacht.

De officiële route-informatie omschrijft de Bettmerhorn-trail eveneens als een combinatie van gletsjerpanorama, rotsplaten en historische paden.

Het is geen trail waarop je even rustig warmdraait.

Wel eentje waarvan je beneden direct weet waarom je naar Zwitserland bent gereden.

Moosfluh Enduro Trail

Vanaf de bergkam bij Moosfluh combineert deze route uitzicht over de gletsjer met aangelegde bochten en natuurlijke trailsecties.

Dat klinkt misschien toegankelijker dan Bettmerhorn, maar in hoogalpien terrein kunnen losse ondergrond, steile passages en veranderend weer een trail snel een stuk serieuzer maken.

Märjela Enduro Loop

De Märjela-route combineert een lange bergtocht met een tunnel, uitzicht op de gletsjer en technische afdalingen.

Dit is meer een complete endurodag dan alleen een lift omhoog en één trail omlaag. De regio noemt de route als een van de vier grote trails die in een ronde van meer dan zestig kilometer gecombineerd kunnen worden.

Martisberg Enduro Trail

De Martisberg-trail loopt door een ander soort landschap, met bos, struiken en een meer klassiek alpien karakter.

Daarmee krijg je binnen één bestemming behoorlijk wat afwisseling: open rotsachtig terrein bovenin en meer wortels en bosgrond lager op de berg.

Zes liften en twee verschillende bikepassen

Volgens Aletsch Enduro geven zes kabelbanen toegang tot het trailgebied. Je kunt kiezen voor een Aletsch Bike Pass of een uitgebreidere Upper Valais Bike Pass, waarmee ook Bellwald wordt ontsloten.

Dat laatste maakt de regio extra interessant.

Aletsch en Bellwald liggen dicht genoeg bij elkaar om tijdens één trip te combineren, maar bieden een ander soort rijgevoel. Zo ontstaat een serieus endurogebied waarin je meerdere dagen kunt rijden zonder iedere ochtend dezelfde lift te pakken.

De zomerdienstregeling van de Aletsch-liften loopt in 2026 officieel van 6 juni tot en met 25 oktober, maar niet iedere lift hoeft gedurende die hele periode dagelijks of onder alle omstandigheden geopend te zijn. Controleer dus altijd de actuele status voordat je vertrekt.

Hoe moeilijk zijn de trails?

Laten we daar niet te makkelijk over doen.

De officiële teksten zeggen dat de trails uitdagend zijn zonder riders te overvragen. Dat blijft natuurlijk behoorlijk persoonlijk. Wat voor een lokale endurorijder “lekker technisch” is, kan voor iemand die vooral Nederlandse routes rijdt behoorlijk heftig zijn.

Onze eigen ervaring:

• veel losse en scherpe stenen;
• grote natuurlijke rotsplaten;
• technische lijnkeuzes;
• steile stukken;
• plekken waar je niet wilt vallen;
• lange afdalingen waarin vermoeidheid gaat meetellen.

Je hoeft geen World Cup-racer te zijn.

Maar dit is ook niet de bestemming waar je voor het eerst kennismaakt met bergtrails. Ervaring met natuurlijke rode en zwarte trails, goede remtechniek en vertrouwen op steil en los terrein zijn hier wel handig.

Een fullfacehelm is niet op iedere route verplicht, maar wij zouden voor een serieuze endurodag niet moeilijk doen en hem gewoon meenemen. Kniebeschermers eveneens.

De World Cup liet zien wat hier echt ligt

Van 17 tot en met 19 juli 2026 reed de Enduro World Cup in Aletsch Arena en Bellwald.

De wedstrijd bestond uit acht stages, verspreid over twee dagen. De totale wedstrijdafstanden waren ongeveer 42 kilometer op dag één en 39 kilometer op dag twee. Pinkbike omschreef het terrein na afloop vrij treffend als lang, strak bevochten en vooral bijzonder rotsachtig.

Dat betekent niet dat alle wedstrijdstages permanent en exact in dezelfde vorm voor recreanten beschikbaar zijn.

Het bevestigt wel dat Aletsch geen marketingbestemming is waar toevallig drie aardige paadjes liggen. Dit terrein is goed genoeg en zwaar genoeg om de beste endurorijders ter wereld los te laten.

Enduro2: racen zonder World Cup-licentie

Van 12 tot en met 14 september 2026 komt Enduro2 naar Aletsch Arena en Bellwald.

Bij dit evenement rijd je in teams van twee. De inschrijving omvat drie wedstrijddagen, liftgebruik, tijdregistratie, bevoorrading, medische ondersteuning en een afterparty. De organisatie en Aletsch Arena verwachten ongeveer 350 deelnemers.

Dat is misschien wel de tofste manier om het gebied te ontdekken wanneer je van wedstrijden houdt, maar niet meteen tussen de World Cup-profs hoeft te staan.

Ook hier geldt: controleer zelf de beschikbaarheid en voorwaarden. Een plek bij een evenement is pas zeker na bevestigde inschrijving.

Waar kun je het beste verblijven?

De belangrijkste autovrije bergdorpen zijn Riederalp en Bettmeralp. Daarnaast zijn Fiesch en Mörel-Filet praktische plaatsen in het dal.

Welke plek het beste werkt, hangt af van de trails die je wilt rijden:

Bettmeralp
Handig voor directe toegang richting Bettmerhorn en trails hoog in het gebied. Je zit midden in de bergen, maar bent afhankelijker van lifttijden.

Riederalp
Logisch voor routes rond Moosfluh en de westzijde van de Aletsch Arena.

Fiesch
Praktischer wanneer je meerdere gebieden wilt combineren, boodschappen wilt doen of richting Bellwald wilt rijden.

Controleer bij het boeken altijd of je mountainbike veilig naar binnen kan. “MTB vriendelijke accommodatie” betekent in de Alpen soms niet meer dan dat er ergens achter het hotel een rek staat.

Gids of zelf rijden?

De officiële trails zijn bewegwijzerd en op de online trailkaart staan actuele statussen, moeilijkheidsgraden en routegegevens. Daardoor is zelfstandig rijden mogelijk.

Toch kan een lokale gids hier behoorlijk veel toevoegen.

Niet omdat je anders gegarandeerd verdwaalt, maar omdat:

• liftverbindingen slim gecombineerd moeten worden;
• omstandigheden per hoogte enorm kunnen verschillen;
• sommige natuurlijke trails lastiger te vinden of te beoordelen zijn;
• een local het niveau van de groep beter aan de juiste lijnen kan koppelen;
• je minder tijd kwijt bent aan zoeken en meer aan dikke trails rijden.

Wij reden destijds met MTBVerbier. Daardoor kwamen we direct op de trails terecht waarvoor we anders waarschijnlijk meerdere dagen nodig hadden gehad om ze zelf te vinden.

Dat is niet alleen makkelijk.

Dat is vaak het verschil tussen een goede dag en een topdag.

Is Aletsch een bikepark?

Niet in de klassieke betekenis.

Verwacht geen verzameling strak geshapete jumplines onder één stoeltjeslift. Aletsch draait om natuurlijke endurotrails die over een groot berggebied verspreid liggen.

Je gebruikt liften om hoogte te winnen, maar moet nog steeds verbindingen rijden, soms klimmen en goed plannen.

Zoek je vooral tables, grote kombochten en iedere tien minuten opnieuw dezelfde afdaling? Dan zijn er logischere bestemmingen.

Zoek je lange natuurlijke trails, ruig alpien terrein en een uitzicht dat je nergens anders krijgt? Dan is Aletsch juist een hele dikke bestemming.

Beste reistijd

Het officiële zomerseizoen loopt in 2026 tot 25 oktober. Voor mountainbiken zijn juli tot en met september waarschijnlijk de meest logische maanden, omdat dan normaal gesproken de meeste liften en hooggelegen routes beschikbaar zijn.

“Normaal gesproken” is hier bewust gekozen.

Op deze hoogte kunnen sneeuw, zware regen, onweer en onderhoud de situatie snel veranderen. Controleer kort voor iedere rit:

• liftstatus;
• trailstatus;
• weersverwachting;
• eventuele evenementafsluitingen;
• tijdelijke omleidingen.

Oktober kan waanzinnig mooi zijn, met rustigere trails en herfstkleuren. Wij hebben in Wallis juist vaak fantastische oktoberdagen meegemaakt. Maar een vroege sneeuwdump kan het hoogalpiene gedeelte net zo snel afsluiten.

Wij wisten al dat de trails bij de Aletschgletsjer bijzonder waren.

Wat we destijds nog niet hadden, was een compleet officieel endurogebied met zeven trails, een eigen bikepass, een World Cup en een meerdaagse Enduro2-wedstrijd.

Aletsch Arena is daarmee geen losse droomtrail meer.

Het is inmiddels een serieuze endurobestemming.

Niet de plek voor eindeloze gladgestreken flowlines. Wel voor rotsen, wortels, lange afdalingen en technisch rijden in een van de indrukwekkendste landschappen van de Alpen.

Het uitzicht is dik.

De trails zijn nog dikker.

En misschien is het vooral opvallend dat deze bestemming bij veel mountainbikers nog steeds nauwelijks op het lijstje staat.