Bikepark Lenzerheide
Bikepark Lenzerheide – Zwitserland
Vijf lijnen voor jou, Geef jezelf de flow. Skills. Sensatie. Kippenvel in Bikepark Lenzerheide ook wel benoemd als Bikekingdom. Kies je lijn, vind je flow. Lekker makkelijk rollen op de – de FLOWline een blauwe track van maar liefst 2.6 kilometer. Mix de PRIMEline en SHOREline 2 trails die elkaar meerdere malen kruisen wat deze trail ideaal maakt tot combineren van jouw stukjes trail naar smaak. Dan is er nog de STYLEline en de zwarte World Cup Trail STRAIGHTline. Alle trails worden constant onderhouden en uitgebreid met nieuwe elementen. Tip: combineer de individuele routes naar je smaak.
Het bikepark Lenzerheide ligt ten oosten van Zwitserland net onder Lichtenstein en naast Davos. Lenzerheide bikepark is gebouwd op de Lenzerhorn (ook gespeld als Lenzer Horn) en is een berg van de Plessuer Alpen, gelegen ten oosten van Lenzerheide in het kanton Graubünden. Hij heeft een hoogte van 2.906 meter en is, na de Aroser Rothorn, de op één na hoogste top van de Plessuer Alpen. (bron: Wiki)
Bekijk meer gidsen en bikeparks in Zwitserland
Copyright: Nathan Hughes
Op trail-addicts.com vind je informatie over vele bike parken van Europa. We zijn constant opzoek naar relevante informatie die jou als mountainbiker helpt om je volgende mountainbike avontuur te vinden. Heb je tips op of aanmerkingen, zet ze dat gerust hieronder bij de comments! Ken je bijvoorbeeld een goede gids in deze regio of een perfecte hotel/camping of hostel? Laat het ons weten! Zo kunnen we iedereen verder helpen aan de droom vakantie!
Trails in Schrattenfluh - Zwitserland
Mountainbiken rond deze iconische Entlebucher berg Schrattenfluh
Het is begin mei na een lange, besneeuwde winter. Het eerste echt mooie en warme weekend staat voor de deur. Voor ons is het duidelijk – het is tijd om te gaan fietsen. Maar waarheen? Wellicht Schrattenfluh? Aan het begin van het seizoen heb je meestal twee hordes te nemen:
- Mountainbiken op grotere hoogte is vaak nog niet mogelijk of slechts gedeeltelijk leuk, omdat er nog te veel sneeuw ligt
- De kracht voor langere tochten ontbreekt
Niettemin – we hebben de hele winter op onze hometrails in het nabijgelegen bos gereden – nu is het tijd om er echt op uit te trekken! De wilde en prachtige natuur in.
We deden wat onderzoek op internet en besloten het rondje rond de markante Schrattenfluh aan te pakken. We zijn altijd blij om iets nieuws te ontdekken en als het dan ook nog niet ver van onze voordeur is, des te beter!
Dit uitzicht brengt ons rechtstreeks naar Noord-Amerika
Zaterdagmorgen 8 uur – Het is nog steeds een beetje fris, maar eigenlijk heerlijk om een beetje bergop te trappen. We beginnen de tocht in Flühli bij Sörenberg. De ochtendzon in de rug begeleidt ons bij de eerste beklimming over een alpenweg naar de “Hilferenpass”.
Van daaruit heb je al een prachtig uitzicht op de indrukwekkende Schrattenfluh. Wij kennen het Canadese landschap alleen van foto’s, maar deze plek neemt ons op de een of andere manier onmiddellijk mee naar de wilde, ongerepte natuur van Noord-Amerika.
Om nog wat singletrails te kunnen rijden, hebben we de route een beetje aangepast. Na een korte afdaling over een bosweg slaan we rechtsaf en gaan we rechtstreeks naar de wilde kliffen van Schrattenfluh. Na een pittige klim rijden we een korte singletrail in het bos naar de alpenboerderij “Vorderbättenalp”. Vanaf daar zitten we weer op de normale route.
De wereldberoemde Meringue wacht op ons…
Er is echter geen tijd om uit te rusten, een andere nogal pittige klim doet het bloed pompen, maar beloont ons met het uitkijkpunt “Imbrig” op het hoogste punt.
Het panorama dat zich voor ons uitspreidt is gewoonweg prachtig en de houten bank is perfect gelegen voor een korte pauze. Maar we willen niet te lang blijven, want in het Kemmeriboden-Bad wacht ons de wereldberoemde Meringe.
Opnieuw wijken we even af van de standaardroute en kiezen we voor de single trail afdaling langs de indrukwekkende glijbaan “Lauizug”.
Van daaruit gaan we vrij direct naar het Kemmeriboden-Bad Restaurant. Natuurlijk mogen de meringues niet ontbreken – we hebben de kleine portie besteld. En we kunnen u verzekeren, dit is genoeg voor twee personen als dessert ;-).
Geniet van de prachtige natuur
Nu is motivatie nodig, want de laatste 350 hm moeten worden overwonnen met een volle maag. De eerste meters komen we nogal traag op gang. Maar we vinden snel het ritme terug en trappen onze fietsen te midden van de prachtige, ongerepte en wilde natuur van de Entlebuch biosphere, tot aan de “Salwideli”. Tenslotte rollen we terug naar ons startpunt op de hoofdweg van Sörenberg naar Flühli.
We vallen elkaar gelukkig in de armen. Wat een prachtige tocht. Een rondje dat gewoon puur genieten is en een supermooie natuurbeleving. De tocht is ook goed te doen met een e-bike, want de meeste stukken zijn bos- of bergwegen en de single trails die we hebben ingepakt zijn technisch niet buitengewoon zwaar. Toch raden we aan om een zekere basisconditie mee te nemen voor de tocht, want je zult ongeveer 50 km en 1700 hm overwinnen in ongeveer vijf uur.
Mondraker Enduro Team race - Davos
Mondraker Enduro Team race - Davos
Ergens vorig jaar november was de inschrijving al een feit. Bram heeft in 2019 meegedaan aan de Enduro Team wedstrijd in Davos (Zwitserland) en was, ondanks het baggerweer van toen, zo enthousiast dat hij 2020 zeker weer mee wilde doen. En dit keer als driemans-team! Nieuw dit jaar is de ‘Fun Team’ categorie; hier start je niet als duo’s, maar als team van 3 tot maximaal 6 man. De inschrijving van Team Trail-Addicts is een feit. Al máánden van tevoren!
Mondraker Enduro Team race - Davos. Het was lang spannend of het allemaal wel door kon gaan maar gelukkig komt het verlossende woord begin augustus. De Mondraker Enduro Team race in Davos gaat door! De afgelopen maanden hebben we wel enkele uitstapjes gemaakt naar trails nét over de grens, maar we zijn nu maar wat blij om weer naar de Alpen te mogen!
Voorbereiding
Mondraker Enduro Team race - Davos. De race wordt gehouden op 3, 4 en 5 september, drie dagen volle bak knallen dus een goede voorbereiding is belangrijk. Zwitserland is duur, zoveel mogelijk zelf meenemen is dus aan te raden. Wij nemen vooral bier en vlees mee… Een betere voorbereiding kan volgens ons niet. :-) oh en onze Specialized Levo SL’s mogen deze keer niet mee dus de Stumpjumper moet ook even wat liefde hebben. Want we zijn bijna alleen nog maar op de E-MTB te vinden.
Dat is overigens qua conditie niet echt een probleem: de meeste hoogtemeters omhoog pak je in Zwitserland met de lift en ‘bergbahnen’. Maar zorg wel dat je bovenbenen en onderarmen getraind zijn om wedstrijdstages van bijna 20 minuten te rijden.
We vertrekken woensdag 2 september om iets voor 06.00u in de ochtend richting Zwitserland. En jaja zowel Bram als Nico zijn op tijd. Zo laden we rond zonsopkomst de camper in. Zo'n bus zit dan toch al weer gauw vol, maar het past. We are on our way!
Davos
Na een aantal uurtjes op de weg komen we aan in Davos op de geïmproviseerde camping, oftewel: het parkeerterrein onder de Jakobshorn lift midden in het dorp. Helaas slaagt het plan niet om nog net de laatste lift van de dag naar boven te pakken. Dan maar rustig het kampement opzetten en een biertje pakken! Morgen kunnen we tot 12.30u starten voor wedstrijdstage 1, dus dan gebruiken we de ochtend om even in te rijden.
Dag 1
Mondraker Enduro Team race - Davos. Natuurlijk zijn er wat specifieke Corona-maatregelen waar we dit jaar rekenen mee moeten houden. Zo is een mondkapje in de liften verplicht en is de dagelijkse rijdersbriefing niet gezellig samen in de skihut, maar digitaal via de website en met kaarten op de Komoot app. Dit werkt supergoed! Zo zijn we vast ingelezen dat er vandaag 3 stages op het programma staan.
Vorig jaar begon de race met een proloog. Op basis van de tijd die je als team daar neerzet werd de startvolgorde van de eerste echte wedstrijdstage bepaald. Dit jaar geen proloog, maar in willekeurige volgorde starten.
Even wennen
Zoals gister al besloten rijden we in de ochtend vóór de eerste stage eerst even een trailtje om weer te wennen aan de hoogte, snelheid en steilheid. Samen met de Dutch Mega Bastards, er zijn meer laaglanders :-) We pakken rond 10.00u de lift omhoog voor een lekkere flowy trail naar beneden. Vrijwel direct na het induiken in een stenige singletrail rijdt Bram gelijk lek. Komt goed uit, dan hebben we dat gehad en kunnen we de eerste stage in! Wel hopen dat die salami in de band het de rest van de dagen houdt…
De start
De start van Stage 1 is na een lange traverse vanuit de Parsenn lift. Het is wat koud als we staan te wachten om te starten, maar gelukkig zonnig en droog. Vorig jaar stonden we 3 dagen in de sneeuw en regen en reden we ridgeline-trails zonder maar íets van het uitzicht te zien. Het jasje kan direct uit als we de eerste stage induiken. Met zń drieën dus: box, box, box en gááán. Direct om de hoek ligt al een fotograaf. En later schieten in onze ooghoeken nog wat Alpenkoeien met bellen voorbij. Maar we gaan hard! Hadden we al gezegd dat het rotsig is? Na een stuiterende eerste stage klokken we 6 minuut 25. De timing start als het eerste teamlid de start passeert en stopt zodra het laatste (derde) teamlid de finish passeert. Volgens ons ging het rap, maar dat enthousiasme is iets minder groot als we horen dat de snelsten hier bijna 1,5 minuut sneller hebben gereden! Hoe en waar dan?! Tja, toch is het niet vreemd. Dit zijn EWS rijders: Gusti Wildhaber en Tim Bratschi.
De volgende twee stages van vandaag worden helaas geannuleerd. We horen dat een vrijwilliger langs de track is overleden, waarschijnlijk door hartfalen. De organisatie besluit om de wedstrijd de komende twee dagen wel door te laten gaan, maar natuurlijk wel ietwat in mineur.
Verkennen.
Omdat we er toch zijn rijden we zelf nog twee andere trails, die Bram kent van vorig jaar. Als we daar aankomen zien we al de linten hangen: dit wordt dus ook een stage één van de komende dagen. Op de Äbirügg trail maken we wat toffe uitzicht- en actiefoto’s. Wat een mooi gebied! Daarna volgt deze trail door het bos vol wortel-bezaaide singletracks. Dit is genieten. En we mogen dus nog een keer! De organisatie is iets minder strikt en serieus dan andere enduro-organisatoren. Een trail voorverkennen mag dus gewoon. Hier zien we EWS-rijder Gusti ook opnieuw om wat voorkennis op te doen.
Rik merkt wat gerammel en draait af naar de bikeshop: niet onverstandig want zijn wiellagers zijn volledig aan gort. Gelukkig gebeuren onze pechgevallen alleen buiten de wedstrijdstages om.
Bram en Nico rijden nog een laatste trail: Sertig. Bram heeft deze onthouden als een trail met veel flow én ook nog eens heerlijk lang: meer dan een kwartier afdalen. Die herinnering klopt alleen niet helemaal… Flow blijkt beperkt tot enkele segmenten. Het begin is vooral harken door enorme steenvelden, die bovendien vrij vlak zijn waardoor je er echt doorheen moet trappen en zwoegen.
De BBQ kan dus direct aan als we terug op de finisharea (tevens onze camping) zijn. Met een koud biertje lezen we de briefing van de volgende dag.
Dag 2
De uitslag van gisteren bepaalt de starttijd van vandaag. We hebben wat tijd voordat wij aan de beurt zijn en socializen met andere de ‘camping-bewoners’. De sfeer hier is fantastisch: iedereen heeft wel een BBQ, vuurkorfje, muziekje en bier bij zich. Geen gestresste wedstrijdsfeer, maar een sfeer zoals past bij de perfecte mountainbike-trip.
Wrong way...
We pakken opnieuw de Parsenn kabeltrein omhoog, nu naar het hoogste station: bij de Weissfluhjoch op 2.665 meter hoogte. En hier begint de rampspoed voor ons. We rijden verkeerd bovenaan bij de lift. We zien linten van de wedstrijd dus blijven eindeloos doorrijden. Maar helaas zijn dit linten voor morgen en hebben we zelf écht niet goed gekeken en niet goed de briefing erbij gepakt. Stom. Nu moeten we 500 hoogtemeters terug omhoog klimmen. Met fullface helm op en op een hoogte van meer dan 2.000 meter. Fietsen wordt dus al snel voetje-voor-voetje wandelen en het zweet gutst onder de rugprotector door. Eindelijk terug boven aangekomen weten we onze weg naar de start van de eerste stage van vandaag te vinden (Stage 4 dus). Hier zien we nog net de fotograaf z’n biezen pakken. Helaas, de tijdswaarneming is al weg.
Alleen maar pech
Bram rijdt alvast door naar beneden op de stage en komt onderaan de vrijwilligers van de organisatie tegen. Mooi! Nog op tijd voor Stage 5. Maar helaas zitten Rik en Nico niet in het wiel, en heeft Rik een kapotte derailleurkabel. En daarna een lekke band. En vervolgens een spaakbreuk. Stage 5 halen we dus ook niet. Balen, maar het is niet anders. Oriënteren en keuzes maken in de bergen wordt nu wel een dingetje. Stage 6 is namelijk aan de andere kant van de vallei een berg op, wellicht komen we daar ook te laat?! Een vrijwilliger raadt ons aan om rustig aan te doen en aan deze kant te blijven. We pakken een dure berglunch met 3 kindermenuutjes en rijden dan Stage 7 - de laatste (en voor ons enige) stage van vandaag.
En weer lek
Omdat we nu opeens voorop liggen in het wedstrijdschema starten we tussen de snelle mannen. Er werd in de briefing gesproken over een tricky section in the white rocks, maar we staan al stil voordat we daar zijn. Rik? Ja, weer Rik met een lekke band. Het is gewoon niet zijn dag. De stage is trouwens ontzettend vet en lang. Van een start bovenop de berg, naar steile rockgardens en wortelpacks in het bos. Rik rijdt hier nogmaals lek (wat doet die man toch?!) en we gooien hem het laatste binnenbandje toe om zelf de rest van de trail toch even in het ritme te komen. Voor een leuke tijd in het klassement doen we al niet meer mee.
Alles is vergeven en vergeten als we ‘s avonds weer voor het campertje zitten en proostend uitkijken naar de volgende dag.
Dag 3
Opnieuw warmen we op in het ochtendzonnetje. De septembernachten zijn toch vrij koud in de daktent, en het dorp Davos ligt al op 1.500 meter hoogte. Van de vier stages van vandaag hebben we er al twee min of meer per ongeluk voor verkend.
Salami
Het Dutch Mega Bastards team heeft blijkbaar ook wat pech gehad en tijd verspeeld in de stages. Derk’s achterband is meer salami dan originele buitenband geworden. We zitten in dezelfde startgroep en besluiten de hele dag samen te rijden. In plaats van ons 3-koppige Trail-Addicts team starten we iedere stage vandaag als groep van 7 man; samen met de 4 Bastards. En dat mag gerust van de organisatie.
Zware dag
Stage 8 is de lange-hark-stage van de voorverkenning. We klokken hier 17 minuten volle bak afdalen. Man! Dit wordt een zware dag. Maar de stages die we gisteren gemist hebben blijken ook heel heftig te zijn met veel natte wortels en steile hellingen. Wij hebben dus misschien nog wel wat meer energie over.
Stage 9 is een flauwe stage: eerst steil klimmen (in totaal klim je over 3 dagen ongeveer 1.500 meter op eigen kracht), en vervolgens een highspeed afdaling met verraderlijke greppels.
Stage 10 is de Äbirügg trail van de voorverkenning. We duiken er weer met 7 man in, en delen volle bak high fives en boxen uit na een dikke endurostage. Davos heeft echt topklasse trails en er ligt genoeg om je dagen, misschien zelfs weken te vermaken. Het rijden in een team geeft een veel relaxtere vibe dan een individuele endurowedstrijd. In het wiel van je maten rijden is toch hetgeen wat je altijd doet, alleen rij je nu door de wedstrijdspanning tóch nog iets meer op het randje en push je net iets meer.
Stage 11: we nemen je gelijk mee naar de finish daarvan. Daar is voor 5 Zwitserse Frank biertje te koop in een geïmproviseerd kraampje, halverwege de berg. Geniaal! Het is hier een groot circus vol stoked rijders die mega-enthousiast zijn van 3 dagen shredden! Maar voor we bij die stagefinish zijn rijden we een flink lange route (ja, waar we gisteren verkeerd reden) naar beneden en weer naar boven. Naar een plek met fenomenaal mooi uitzicht.
Ridgeline
Hier start je op een soort ridgeline, ga je de hoek om en vervolgens zien we de teams voor ons opnieuw een lange ridge rijden. Hoe vet! Wij schieten er joelend met 7 man in. Dit is echt de mooiste afdaling van alle die we hebben gereden. Uiteraard veel stenen, schitterende uitzichten (zie ik later op de GoPro footage), heerlijke losse dirt en wat jump-opties en verschillende lijnkeuzes. Uiteraard is alles - zoals alle trails - helemaal natuurlijk. Deze stage is ook weer 12 minuten knallen en in de laatste bochten is het mogelijk om nog even je teammaat (of rivaal) binnendoor af te steken. Dit is enduro!
Zijn we er volgend jaar weer bij? Jazeker! Het is een fantastisch event. Weliswaar is Zwitserland duur, maar de organisatie heeft alles top geregeld, zelfs ondanks wat Corona-aanpassingen.
Trail Review: Vertigo trail, Verbier
De Vertigo trail in Verbier
Dat je lekker kan fietsen in de valleien nabij Verbier wisten we al. Samen met MTBVerbier hebben we al heel wat mogen zien de afgelopen jaren. Toch zijn er nog steeds trails die we nog nooit gereden hebben. Deels omdat er telkens nieuwe bij komen, deels omdat sommige gewoon te moeilijk zijn, voor ons dan…
Ervaring komt met de jaren
Net zoals met alles word je met toewijding, inzet en doorzettingsvermogen beter. Ook de ervaring neemt bij het rijden van elke trail toe. Ervaring is belangrijk in de bergen, ken je eigen skills en zoek daar de juiste trails bij. Vertigo is zo’n trail die niet standaard wordt gereden. Hij is te steil op sommige stukken en te exposed. Vrije val naar de 7de bikehemel zeg maar, sterven in je harnas. Hoe je het ook noemt, er zitten gevaarlijke stukken in! Hier wil je zeker rijden met gids voor wat heads-ups waar je extra voorzichtig moet zijn.
De aanloop naar de trail
Bikepark Verbier is nog niet helemaal open, de gondel van de vallei naar het dorp Verbier draait drie keer per dag. We gooien daarom onze fietsen tegen de achterkant van de lijnbus en klimmen via de achterdeur de bus in. Het land kruipt net uit de Corona-crisis dus alles is even iets anders. Eenmaal boven zijn we precies op tijd voor de gondel welke ons boven het bikepark brengt. Helemaal naar de top kan niet, die gondel draait pas later in het seizoen.
Om bij Vertigo te komen moeten we om de bergflank heen fietsen, veelal vlak (Zwitsers vlak) met een klein stukje klimmen. Bovenaan is het een soort hobbit-landschap, werkelijk prachtig, de mystieke wolken kruipen over de toppen van de berg omhoog wat het geheel nog spannender maakt. De eerste meters dalen we gezamenlijk af met Jessica en 2 andere gasten van MTBVerbier. Mark (@Markeee) en ik slaan dan linksaf, de Vertigo in…
De Vertigo trail!
We rijden langs de bergflank waar we overheen moeten voor we de immense afdaling kunnen zien. Eenmaal over de flank heen opent zich een vrij uitzicht tot helemaal in het dal. Twee dames zijn op deze hoogte druk bezig om paaltjes te installeren zodat later hun vee daar kan grazen. Voor hen is dit is deze hoogte normale koek. We stoppen bij een wandelroutepaaltje nog even een reepje naar binnen. Het uitzicht, dat blijft betoverend! Mark grinnikt een beetje; Zenuwachtig? Nee dat niet, maar wel spannend 😉
We starten de trail over een mooie bergkam, dropje erin voordat we de bosrand invliegen. Het eerste deel is prima te rijden. Ook de steilere delen in het bos zijn hier nog prima te doen. Dikke wortelpacks en de ‘licht nattige’ trail maken dat je wat heen en weer glijdt. Doordat de banden vol lopen zijn de rotsen glad, iets om mee rekening te houden. So far so good. De switchbacks zijn krap maar te doen…
De echte Steile Switchbacks komen nog
Is dit alles? Nee! De echt steile switchbacks komen nog 😀 We dalen verder af en de exposed trail-stukken komen nu ook. Ga je hier rechtdoor dan ben je snel beneden, heel snel! Nu doemen de krappe steile switchbacks snel op. Tja voetje hier en daar is onvermijdelijk (voor mij dan) sommige moeten worden gelopen, mooi want dan hebben we tenminste een reden om terug te gaan 😉
Eenmaal beneden steken we de vallei over om nog een klein bonus trailtje te doen, om vervolgens terug naar het chalet van MTBVerbier te rollen.
Hierbij de video:
Bikepark Champery - Morgins
Bikepark Champery – Morgins
Bikepark key facts:
- 9 downhill tracks
- 7 cross-country trails
- 1 world cup trail
- 1 e-bike itinary: Grand8
- 2 pumptracks
- 4 lifts dedicated to mountain biking
- 5 shops to rent or repair your bike
- 1 unforgettable experience!
The Portes du Soleil, a mountain biker’s paradise
De Portes du Soleil is een paradijs voor mountainbikers, met meer dan 600 km bewegwijzerde trails en 21 skiliften uitgerust voor mountainbikes. Een handsfree fietspas geeft experts, amateurs en gezinnen toegang tot elk van de honderden trails die de Portes du Soleil en zijn 12 vakantieparken doorkruisen!
Ervaren mountainbikers kunnen kiezen uit 50 speciaal ontworpen afdalingen, 5 bikeparken en verschillende trial- en crosscircuits. Beginners en gezinnen kunnen er de voorkeur aan geven om de minder uitdagende trails en alpiene paden te nemen die door de bossen en weiden lopen, en onderweg stoppen om het weidse uitzicht op historische alpine chalets, bergmeren en adembenemende uitzichten te bewonderen.
bron: https://www.regiondentsdumidi.ch/en/recreation/bike/bikepark
bekijk alle beste bikeparks van Europa: Bikepark MAP
Trailreview ‘Comfort Zone’, Verbier, Zwitserland.
Trailreview ‘Comfort Zone’, Verbier, Zwitserland.
Deze trail review is geschreven door Mark Westmaas, zelf ook een mooie review geschreven? Stuur hem in!
Om te beginnen is de naam al een beetje verwarrend…..Wat moet je verwachten? Een super lekker easy trailtje alsof je thuis op de bank zit met een zak chips? Heerlijk in je comfort zone?? Niet echt! Voor velen zal dit meer een ‘Out of my comfort zone’ zijn, maar grenzen moet je verleggen! Een trail die start bij La Chaux op een hoogte van 2.209 meter en helemaal afdaalt tot in de vallei en terugleidt naar de gondel van Le Châble (822m). Gewoon 8,5 km alleen maar dalen! Dat belooft mooi te worden!
Dit is de favoriete trail van de MTB Verbier crew en dat is niet alleen omdat deze letterlijk langs hun prachtige chalet loopt. Natuurlijk helpt het mee dat je bijna elke dag deze trail naar ‘huis’ kunt rijden rond beer o’clock, maar er is meer.
super mooi uitzicht
Eerst maar eens gaan rijden. De start is in een open alpenweide, super mooi uitzicht en de trail is een single trail met keien (soms onder het gras) en klein drops / jumps. Lekker begin! De bigsmile staat in elk geval al op het gezicht, eens kijken of die er nog af gaat vandaag!
Stukje gravelweg en op naar het volgende singletrailtje. En die is alweer compleet anders. De trail verandert continu, opeens rijdt je tussen een aantal oude boerderijwoningen en passen we de snelheid aan. Trail respect heet dat en de bewoners stellen het zeer op prijs. Zij hebben waarschijnlijk nog een oud jachtgeweer klaar staan en wij zijn immers maar te gast.
Echt een super idyllisch Zwitsers bergdorpje
We willen meer! Mooie flowy bochten worden afgewisseld met ruige switchbacks, grote stenen en dan opeens een snel stuk door het weiland op naar Sarreyer. Echt een super idyllisch Zwitsers bergdorpje met zijn prachtige houten huizen, waterfonteinen en bloemetjes…..AHUM, terug naar het biken!
Het laatste deel van de trail is toch wel mijn favoriet! Bijna bij het bier!!!! En daarvoor nog een super afwisselende trail met een paar venijnige switchbacks en dan het laatste deel……volle bak knallen op het ‘rechte’ stuk. Echt heel recht is het niet, maar je kunt het goed overzien en ook hier lopen weleens mensen, dus je snelheid altijd aanpassen aan de mogelijkheden. Een paar flinke stenen aan het eind en we staan weer op de gravelweg en rollen verder naar beneden.
Na een stukje gravel ga je voor het bier linksaf, over het bruggetje rechtsaf naar MTB Verbier, of als je nog een keer met de lift omhoog wilt, dan ga je rechtdoor het gras in en volgt de aller aller allerlaatste trail richting de lift. Nou ja, allerlaatste. Voor dit keer dan 😉 Never a last run, never a last trail, never a last beer!
Trailreview Vertigo, Verbier! Steil, steiler, steilst…..
Trailreview Vertigo, Verbier! Steil, steiler, steilst…..
Dit verhaal is in gestuurd door Mark Westmaas, zelf ook een mooie review? Stuur hem in!
a sensation of whirling and loss of balance, associated particularly with looking down from a great height, or caused by disease affecting the inner ear or the vestibular nerve; giddiness.
De trail Vertigo is een van de enduro black-lines in Verbier
En dit is dus de naam van de tweede trail van vandaag …..dat begint al goed! 😉 Bikepark Verbier is natuurlijk bij velen van jullie al bekend doordat je er of bent geweest of hier al over gelezen hebt. De trail Vertigo is een van de enduro black-lines in Verbier die loopt vanaf La Chaux (2.183 m) via Le Mintset (1.957m) naar Lourtier (1.076m) en dat in een korte afstand. Iets met grote stappen, snel thuis zeg maar.
keien, rotsen, beekjes en een klimmetje
Eigenlijk is de trail opgedeeld in twee delen. Direct bij de start moet je al een flink technische trail bedwingen met keien, rotsen, beekjes en een klimmetje. Na deze ‘test’ van 1,6km kom je bij de start van het echte werk. Was dit al ‘genoeg’, sla dan rechtsaf en rij door naar de trail Comfort zone. Ook een heel vette trail en echt wel uitdagend, maar net even gemakkelijker te rijden (check trailreview Comfort Zone).
Geen ruimte voor een OTB
Oké, je bent er nog, dus we zijn klaar voor het echte werk! Vanaf Le Mintset gaat de trail naar beneden, flink naar beneden! Met veel switchbacks, soms gravel, grote keien en afgronden!! ECHTE AFGRONDEN langs de trail. Als je op een aantal punten een OTB’tje (red. over the bar) doet, bel dan nog even naar huis in je vlucht naar beneden, want dat gaat niet best aflopen. Maar goed, gewoon blijven kijken waar je naar toe wilt en op de fiets blijven. Onderschat het niet!! Denk je dat het toch teveel is, stap dan af en loop een paar meter en kom op adem bij de afgrond…..en ja, die zal je waarschijnlijk wel doen duizelen. Weet je nog?? De naam van de trail was Vertigo!
Wat een afdaling! Wat een kick!!
Het volgende deel is wellicht nog uitdagender. Niet alleen kom je een paar keer aanrijden op een afgrond, maar ook neemt het aantal switchbacks toe en de steilte en krapte eveneens. Maar ja, je wilde graag bijna 1.000 meter afdalen in een afstand van iets meer dan 3km en dan moet je wel naar beneden 😉 en rap ook!! Een mooie lange singletrack volgt, korte bochten en een mooie snelle uitloop aan het einde van de trail…….nog twee switchbacks en levend en wel Lourtier bereikt! Wat een afdaling! Wat een kick!! Dit is dus echt wel mijn favoriete trail in Verbier!! Alleen voor expert rijders en zeker niet als eerste of als laatste (nooit een laatste trail) van de dag rijden!
Als extra uitdaging en gewoon om te kijken of het kon, heb ik de trail non-stop gereden! Oké, alleen voor een hiker moeten stoppen en voor twee switchbacks die niet mee wilde werken 😉
Heb je wat minder geduld? ….vanaf 3:36 begint het tweede deel, de daadwerkelijke afdaling.
bekijk meer van onze video’s op Trailaddicts TV
Vind de mooiste bikeparks van Europa op onze bikepark MAP
Helibiken in Zermatt
De top van de Unter Rothorn
Het is 13.58 en we rollen allemaal achter elkaar de grote lift in welke ons naar het heliplatform van Zermatt zal brengen. Gespannen en glimlachend lopen we achter elkaar de lift uit en zien we de helikopter al klaar staan. De eerste 4 fietsen worden door het platformpersoneel zorgvuldig op de beugels geplaatst. Steven, André, Jaap en Jessica, van MTB Verbier, bijten de spits af gaan als eerste met de helikopter naar de top van de Unter Rothorn op 3104m.
De helikopter de lucht in
Na een aantal lange minuten wachten zien we de helikopter weer naar beneden komen en landen op het platform. Ook onze fietsen worden zorgvuldig bevestigd aan de helikopter. We krijgen een seintje dat we mogen komen en samen met Rens, Wouter en Erik, van MTB Verbier, lopen we naar de helikopter en stappen we in. “Fasten your seatbelt!” word er geroepen, het gaat nu echt gebeuren. Kippenvel over mijn hele lijf als de piloot de helikopter de lucht in stuurt, we zijn los!! Met een nosedive, zoals we die allemaal wel kennen van de serie Airwolf, vertrekken we richting onze maatjes die al boven zijn. Onderweg wijst Erik ons de trails aan die we straks zullen rijden wat er zeer belovend uit ziet.
High-fives worden uitgedeeld
Boven aangekomen zet de piloot de helikopter aan de grond, worden de fietsen netjes verwijderd en stappen we uit. Met het hoofd omlaag gaan we aantal meter van de helikopter gehurkt zitten. De piloot zwaait nog een keer, stijgt op en met een nog spectaculairdere nosedive neemt hij afscheid van ons. Terwijl het geluid van de wieken verdwijnen tussen de bergen komt bij ons allen de adrenaline omhoog. High-fives worden uitgedeeld met de nodige oerkreten.
Jessica stelt voor om eerst te lunchen want dat lijkt haar beter nu iedereen zo stoked is. Met ons 8en nemen we plaats aan de rand van de berg, uitkijkend op de Matterhorn, waar we onze sandwiches nuttigen welke deze morgen vers klaargemaakt zijn door de engels kok Lee.
Na de lunch, foto’s schieten en verbaaasd zijn hoe mooi het hier eigenlijk wel niet is maken we ons klaar voor de afdaling.
2 lekke banden en een kapotte velg
De eerste trail is wat breder dan een singletrack maar doordat hier de snelheid hoog ligt prima om even in te komen. We stoppen voor een fotomoment waar de trail ook wat smaller en listiger word. Ze maken hier regengeulen door platte stenen rechtop te zetten wat restulteerd in 2 lekke banden en een kapotte velg.
Na het nodige knip en plakwerk kunnen we onze weg voortzetten. Nog steeds stoked over hoe mooi het hier is en wat voor een uitzichten je hier hebt rijden we verder. De trail word wat technischer, wat meer rotsen en stenen, helaas rij ik zelf nu ook lek. Na de verplichte pauze sturen we verder, toch maar even wat rustiger over de stenen heen. Naarmate de trail aan zijn eind lijkt te komen word hij steeds technischer. Beneden op de brede traverse aangekomen high fiven we elkaar weer blij dat we de eerste trail voldaan hebben. We zijn een gemixte groep van xc tot enduro rijders. Na een stukje traverse duiken we de volgende trail in tussen de bomen en struiken door welke eindigt na een lichte rockgarden tussen de huisjes.
Alles is verwerkt in de trail
Doordat we later in de middag vlogen en opgehouden werden door de lekke banden rijden we richting een flowtrail welke zal eindigen in Zermatt. Het is 1 grote kombochtenpartij, wat een feest. Alles is verwerkt in de trail, van kleine tafels, drops tot high speed secties. Met een brede glimlach komt iedereen beneden in Zermatt aan.
We rijden door Zermatt waar we onze bidons en camelbags nog even bijvullen bij de fontein in het centrum. Na een stijl klimmetje traverseren we nu aan de andere kant van de vallei. We rijden langs AirZermatt waar nog een keer de kick krijgen van de helibike. Na een heel leuk flowtrailtje met alles er op en er aan komen we bij de rivier uit, vanaf hier rijden we richting de bus en trailer. Aangekomen bij de bus proosten we op een super vette dag en high fiven we elkaar voor de laatste keer deze dag. Deze dag heeft een ieder van ons een brede glimlach bezorgd en een verhaal voor eeuwig! Thanks MTB Verbier en AirZermatt voor het mogelijk maken van deze beleving!
