De Alpe d’Huez

Vlaamse gastvrijheid is ongekend. Om kwart voor twee ‘s nachts arriveren we in Auris-en-Oisans, een dorpje halverwege de Alpe d’Huez. Pak de afslag vanaf bocht 16 en volg een fantastische smalle weg langs de klif van het bergmassief! Frédéric (Legenduro) komt ons tegemoet op het centrale parkeerpleintje van het dorp. Hij was bang om ons telefoontje te missen midden in de nacht en staat dus direct paraat wanneer we hem bellen. De huizen zijn strak op elkaar gebouwd op de schaarse vlakke plekken, dus we lopen de laatste 200 meter naar de accommodatie.

Morgen gaat de wekker vroeg voor bike-dag 1!

Voor één weekend biken zijn we afgereisd van Nederland naar de Franse Alpen. Twee dagen reizen (1 heen, 1 terug) voor een weekend (anderhalve dag biken) lijkt buitenproportioneel, maar alleen al het uitzicht de volgende ochtend is het waard! Om ons heen de toppen van Pic Blanc, Parc National des Ecrins en La Meije. Het gebied bestaat uit 6 valleien, en heeft dus genoeg bikemogelijkheden.

 

Hit the trails!

Wij, Trail-Addicts Rik en Bram, en bikevriend Gert beginnen met een korte auto-shuttle naar Auris station 5 kilometer verderop. We zijn nog niet helemaal fit na een lange reis, dus de eerste meters shuttelen is zalig. Daarnaast hebben we bij Legenduro aangegeven dat we zoveel mogelijk verticale meters willen pakken in zo’n kortmogelijke tijd. We schuwen de uplifts dus niet en gids Frédéric weet de liften fantastisch aan elkaar te linken.

Vanaf Auris is het mogelijk een lift te pakken, maar wij peddelen een kleine 250 hoogtemeters omhoog om (na een versgemaaide Alpenweide) uit te komen bij een flowy trail langs de bergrivier. In een treintje rijden we om grote rotsblokken en over wortels parallel aan de rivier naar beneden. Niet steil, dus een fijne opwarmer. En al na een paar meter merk je dat iedereen al zijn eigen lijn zoekt op de trail. Gebruik je de rotsen om over obstakels te hoppen, of steek je kaarsrecht rechtdoor?

Op zoek naar flow?

Een oud gondelliftje brengt ons daarna naar het bergdorp Alpe d’Huez. Exact op de plek waar de Tour de France etappe finisht rijden wij door, naar het begin van de lift. We warmen op in het Alpe d’Huez bikepark. De eerste kombochten zijn sketchy en ik verlies mijn voorwiel in de stoffige bocht. De landing *plof* is wel zacht; het heeft al zeker anderhalve maand niet meer geregend.

 

Vandaag mogen we kiezen: een trail met veel wortels of switchbacks? We geven te kennen dat de switchbacks niet echt onze specialiteit zijn (waar moet je deze immers oefenen in de lage landen?), dus kom maar op met die wortels! Na een lunch bij de zendmast vervolgen we onze weg. Hey! Eén, twee, drie, vier … dat zijn redelijk wat switchbacks achter elkaar. Frédéric grijnst: de switchback trail is toch té mooi om links te laten liggen. En, verrek, we worden er nog handiger in ook. We dalen snel en komen door het bos uit in Allemont.

De finishplek van de Megavalanche, die dit weekend ook verreden wordt.

Samen met deelnemers met startnummer stappen we (met een Magnum als herstelhap) in de shuttlebus die ons gratis omhoog brengt naar Oz. We zullen ook eens die Megavalanche qualifier track gaan verkennen. Frédéric (die in 2014 deelnam aan de modderigste Megavalanche editie ooit) geeft aan dat het eígenlijk een flowy track is, maar dat je de lijn wel moet leren zien – anders is het hangen en wurgen om beneden te komen. We laveren tussen de rotsen door en een verdwaalde Engelsman geeft ons tips om een bepaalde sectie snel te kunnen nemen, zelf is ‘ie er flink gecrashed.

Een geweldige dag met bijna 4.000 verticale meters! De laatste verbindingstrail naar huis loopt via de Sarenne. Sommige stukken zijn aangeduid als EN (enduro) track, en andere als XC track. Maar ook op die XC tracks kun je flink wat technische passages verwachten! Dit is geen hardtail terrein.

 

Bikefriendly ‘catered chalet’

In de ruime chalet wassen we de stof van ons af, checken we de krassen van de dennenbomen op onze scheenbenen en zien we de eeltplekken in onze handpalmen langzaamaan groeien. Na het eerste biertje en een verfrissende douche staat een geweldig driegangenmenu vol groentes uit eigen tuin op ons te wachten. Anne, de vrouw van Frédéric is een geweldige kokkin (oh, en biken kan ze ook!). Vanuit Les Goûts et Couleurs werken ze samen aan het concept ‘catered chalet’.

Vanavond eten ze gezellig mee

Je huurt een chalet-accommodatie (dus geen krappe hotelkamer) inclusief de service van ontbijt en diner. Op dit moment in La Balme, maar dat kan op verzoek ook op een andere locatie als je bijvoorbeeld tijdens wintersport graag dichter aan de piste zit. Deze avond eten ze gezellig met ons mee, en worden we stiekem wat jaloers op hun keuze om zich hier in de Alpen te vestigen.

Na de bikewash schuiven we nog even aan bij het huis van Anne en Frédéric, een paar stappen vanaf het chalet. In de schemering zien we aan de overzijde van de vallei Les Deux Alpes liggen, onze locatie van morgen. We proosten er alvast op met een glas Genepi.

 

Mountain of Hell

Half negen, zondagochtend. Ontbijt en in de auto! Crankworx is bezig, dus kijken naar de slopestyle kan, maar liever halen we zelf zoveel mogelijk uit deze dag! Even opwarmen op een bikepark-track. Hmm, iets teveel remputten. “Geen probleem”, zegt Frédéric. We skippen het laatste stuk en duiken een overwoekerde oude trail op. Daar heb je een gids voor! Waanzinnig hoe hard je je bike durft te laten lopen over de losse rotsen. Eén dag biken in de Alpen levert je dus al direct meer skills op!

Frédéric legt uit dat dit gebied compleet verschillend is van Alpe d’Huez, waar we gisteren zijn geweest. Hier zitten we echt in een bikepark met aangelegde tracks vol kombochten en jumps, terwijl Alpe d’Huez hoofdzakelijk natuurlijke trails heeft van het kaliber ingereden wandelpaden. Die rijden wij het liefst, dus we verlaten de bikepark-tracks. Onze gids kent óók in Les Deux Alpes ‘natuurlijke’ trails. Zo raast de track van Mountain of Hell – die maar één keer per jaar wordt bereden – nu onder onze noppenbanden. En hij ligt perfect! Toch stappen we een keer af. Steile rockgardens met opgewaaid zand zijn te lastig om te rijden. Daarna is het weer full throttle achter Fré aan.

Hier moet je niet van de trail gaan

Op een plek waar we even inhouden voor een foto, komt hij terug. Bang dat we van de off-camber trail af geglipt zijn? Misschien. Maar gewapend met camera én medic kit is geen overbodigheid. De rotsen zijn scherp; hier wil je niet vallen.

Hierna rijden we echt over een maagdelijke trail. Het is hoofdzakelijk een wandelpad, maar ook wandelaars komen we niet tegen. In wat krappe ‘chutes‘ moeten we echt wat afstand van elkaar nemen om de stofwolk neer te laten dalen. Frédéric is blij dat deze ene lift aan deze kant (van Mont de Lans) van Les Deux Alpes nog draait. Met zoveel liften is het nog steeds mogelijk rustige en natuurlijke trails te vinden, en zit je niet gelimiteerd aan het bikepark.

Met geweldige bike-ervaringen en een nog een bordje lasagne om de volgende 1.000 kilometer op te kunnen teren, rijden we moe en voldaan terug naar Nederland. Het is het waard!

 

Bikepark Les GETS

Een stukje onder het meer van Genève – wat overigens niet zo heet* – ligt het bikepark Les Gets. Voor sommige het beter bekende Morzine ligt aan de andere kant van de berg. Dit betekend dat je hier dus bizar veel te doen hebt. Echt een gebied om eens lekker naar af te reizen en alles te verkennen. Ze zeggen dik 128 kilometer aan trails te hebben… Daar ben je dus wel even zoet mee 😉

Heb je dit park bezocht? laat het ons weten en reageer hieronder 😀 heb je een mooie foto of video dan ontvangen we die graag! info@trail-addicts.com

*het meer heet dus: Lac Léman, onthouden! Kunnen de locals waarderen…

 

GEBIEDEN EN TRAILS VAN HET BIKEPARK VAN LES GETS

128 KILOMETERS VAN SLOPES MET:
14 downhill-tracks (DH)
Een Freeride-track (FR)
6 X-Country (XC) trails
5 elektrische routes
Een jumppark
Mini Jump Park
Pumptrack
Een North Shore-zone
4-cross parcours
Een kinderzone
Een coachingstrack

Meer informatie over bikepark

Meer informatie over bikepark en trailparks in Frankrijk

Haute Riviere Languedoc – Pyreneeën

Ook dit jaar zijn we weer afgereisd naar het prachtige gebied haute riviere languedoc net boven de Pyreneeën. Voor ingewijden in de MTB Enduro wereld een bekend gebiedt met bizar veel dikke trails. Veel rotsen stenen, steile en flowy passages zijn er te vinden waarvan er zelfs een aantal officiële gepeilde routes zijn! Vorig jaar zaten wij (Martijn Huiberts en Rik Harms) met nog wat gasten in een huisje zo’n 45min van de start in Olarques af. Niet ideaal gezien het feit dat de start om 4:30 plaats vindt… Dat deden we dit jaar beter! Campertje T5 gehuurd en deze hebben we op een 100m van de start/finish geparkeerd, echt een absolute aanrader!! Zelf hebben we door verschillende omstandigheden de race niet uit gereden, maar gelukkig heeft Bart Coeckelbergs dat wel. Deze held doet graag zijn verhaal over het Radon EPIC Enduro avontuur!!

Na een autorit van 1150 km richting Lier glijdt mijn been langzaam uit onze patserbak en dan blijkt nogmaals dat mijn lichaam iets gedaan heeft waar het voor getraind was, maar blijkbaar niet voldoende. De 4de editie van de Radon (voorheen Shimano) Epic Enduro was een feit. Maanden van voorbereiding hebben hun vruchten afgeworpen op zondag 16 april 2017 om 19.30. Leeggereden en emotioneel volgeladen rijd ik door de finale controlepost. Mijn bike-maat en mede Trailhunter Martin Van Wezel stond me op te wachten. “Hoe lang staat die jongen al op me te wachten”, flitste door mijn hoofd maar in een split second ging deze vraag over in uitzinnige vreugde…

 

 

Ontbijt binnenmurwen en dan richting Olargues

Het begon allemaal wat vroegjes voor ons : de wekker om 2u50, het ontbijt binnenmurwen en dan richting Olargues om onze mede-bikers te vervoegen. In de hoop elkaar terug te vinden aan de start nestelden we ons tussen de massa van de 2de startgolf. Er wordt wat rondgekeken, wat nutteloze opmerkingen gemaakt maar vooral gezocht naar “bekenden”. Mijn oog viel direct op Johan Verbraeken, mijn metgezel (bij toeval) vorige editie van de Epic Enduro en zoals het er nu naar uit zag ook dit jaar.

Het is 4u 29min 37 sec. De speaker jut de menigte op, de muziek zwelt aan en het obligate “trois, deux, un …et c’est parti” galmt misvormd door de speakers. De menigte zet zich gezwind in beweging en verlaat het dorp Olargues (hoogte 180 m) om aan de 1ste klim van de dag te beginnen.

 

 

De donkere bossen naar St Martin du Froid Bardou

In een lang lint slingeren de verlichte bikers zich door de donkere bossen naar St Martin du Froid Bardou (hoogte1070 m). Ondertussen kom ik Martijn Huiberts tegen en samen biken we gezapig naar boven. Nu gaat het echt beginnen, we staan aan te schuiven om aan de 1ste special te kunnen beginnen. Het is koud daarboven, zeer koud versterkt door de snijdende wind, maar ik vertik het om iets warmer aan te trekken. Ik weet wat er komt…“T’es prêt ?” vraagt de starter aan me, ik knik en zet aan.

Het begin van een klein half uurtje pure fun en pijn op de bike. Het eerste deel is een open trail met enkele switchbacks waar de goden er niet beter hadden op gevonden om redelijk lompe blokken/rotsen neer te leggen. Snelheid houden was de boodschap en focus. Redelijk snel voelde ik mijn bovenbenen protesteren maar omdat ik toch redelijk wat bikers inhaalde kon het mij niet deren. Bijtrappen en genieten in het bosrijke gedeelte met hier en daar een “moeilijkheid” om dan in een nest uitgelaten bikers terecht te komen bij de aankomst. Tsjakka, de kop is er af. Op naar special 2

Hier moet je zelf klimmen

Ik wil gerust elke klim beschrijven, maar daar heeft niemand wat aan. Als je wil afdalen, moet je klimmen. Zo simpel is dat. In een bike-park heb je een lift, soms kan je een shuttle regelen, maar hier in de Pyreneeën is het allemaal benen-power.

Ondertussen is het al even licht en komt de zon zichtbaar boven de horizon. Bescherming aan, goggle op de neus en knallen maar. Eén van de meest flow afdalingen van de Epic. Als alles vlot gaat is dit echt genieten. Lus 1 zit er op. Ik kom binnen met een voorsprong van 40 minuten. Lekker relax naar de wagen, de lampen uit de Evoc halen, eten, drinken en terug de hort op voor lus 2. Omdat de organisatie pretendeerde volledig nieuwe trails te hebben gemaakt, wist ik niet waaraan ik me moest verwachten voor het verdere verloop van de race. Met een naam als “Les Crètes XXL” ( 750 m) begon mijn fantasie al redelijk op hol te slaan. Totaal niet nodig bleek achteraf.

Het begin van deze special was (voor zover ik het mij herinner) de laatste special van vorig jaar waar ik meermaals op mijn moeder heb geroepen. Dit jaar daarentegen heb ik mijn moeder niet moeten lastigvallen met mijn geroep. Alles ging zo lekker en zelfs de passages die ik vorig jaar te voet genomen heb, passeerden alsof ik al jaren niets anders deed dan zulke dingen rijden. Met een big smile tot achter mijn oren (bij wijze van spreken hè) haspelde ik special 3 af.

Special 4 was een formaliteit

De klim er naartoe is een manier om het klimmen echt beginnen te haten. Na deze formaliteit kwam de 2de tijdspoort. “Oei” dat had ik niet verwacht. De tijd leek sneller te biken dan mezelf en ik had niet veel ruimte meer over. Ondanks het gevoel dat alles redelijk smooth en vlot ging, drukte de klok me met de neus op de feiten. “Run Forrest, run !” (lees :” Bike Bart, bike !” )

Ook in special 5 zat redelijk wat flow maar toch begon hier en daar de vermoeidheid zich te laten merken. Het ging nog wel vlot, maar zeer af en toe een steek laten vallen, doet je toch iets anders rijden. Opletten geblazen en zeker op het einde… als er veel volk staat bereid je dan maar voor op wat komen gaat. Redelijk wat toeschouwers schreeuwen de ziel uit hun lijf om je door deze technisch moeilijke passages te loodsen en als bij wonder geeft dit zo’n stimulans dat je het er zonder kleerscheuren vanaf brengt. Even waan je je een echte vedette en als iets later je metgezel met een kamerbrede smile de special komt afgerold dan weet je dat het goed was. Vuistje en verder…

Echt warm word het niet door de wind

Ondertussen zijn we toch al een tijd aan’t biken en de temperatuur stijgt. De aanhoudende strakke wind zorgt ervoor dat het niet extreem warm wordt en de volgende klim naar Colombières dient zich aan. Vorig jaar mijn dieptepunt van de wedstrijd en ook dit jaar is hier geen verandering in gekomen. Ik weet niet exact wat het is, maar de combinatie van kleine powerclimbs, technische passages uphill, draaien en keren (flow 0,0) maken van deze special mijn zwart beest. Blij dat ik in het 2de deel hiervan toch wat kon goedmaken en er nog effe de pees kon opleggen.

 

Samen met Johan Verbraeken fiets ik over het ellendig lange fietspad naar Olargues voor onze voorlaatste tijdspoort. We reppen ons want het einde van onze tijdspoort nadert. Een print-out van onze tijden bewijst dat we op tijd waren en dat we voort naar de volgende lus kunnen. Om 14u12 zegt de vrouw van de timing : ”Haast je maar want je bent bijna te laat”. Ik kijk haar aan en zeg “ Jamaar, ik ben toch binnen de tijd aangekomen ?” Ik trek het mij niet aan en rijd naar de wagen om eten en drank bij te vullen en met deze ‘veel te zware’ rugzak terug van 180 m naar 1050 m hoogte te klimmen. Ik ben alleen en leg er een strak tempo op.

De man met de hamer

Met de Push 11.6 shock in de climb-modus en de lock-out van de Pike geactiveerd schiet het klimmen over het asfalt goed op tot…. tot ik aan het offroad gedeelte van de klim begin. De man met de hamer staat me op te wachten en slaat er niet naast. Ik geraak quasi niet meer vooruit en krijg geen hap meer door mijn keel. Sportdrank sijpelt binnen met milliliters en het gewone water met centiliters. De bikers voor mij laten me zien waar ik heen moet, zeer demotiverend. Op dit moment heb ik heel hard gedacht om mijn hielen 180° te draaien en terug naar Olargues te rollen. Ik had het effe gehad met heel die Epic.

Het laatste stuk van deze klim ging over een smal GR-pad en hier vond ik terug wat kracht. Rustig naar boven wandelen met mijn geliefde Nomad in de nek. Ondertussen nog wat dollen met 2 Schotten die me bijstonden in mijn lijden om dan in gestrekte draf naar de laatste tijdspoort te downhillen. Kapot, maar met een grote vastberadenheid dender ik de trail af. Ik zie af en toe een bloempje staan in een switchback (dat ik dan van naderbij wil bekijken. lees : ik crash) ik krabbel recht en vervolg mijn pad. Uitgeteld en een beetje wazig in mijn hoofd zoek ik samen met een Fransoos de laatste tijdspoort. Een beetje verdoken opgesteld en totaal niet duidelijk passeer ik ze en draai om exact 17u het straatje in waar een bende bikers uitgeteld op het asfalt ligt.

De gouden sticker van de Radon Epic Enduro in de Pyreneeën

We hebben hem, de gouden sticker van de Radon Epic Enduro. Vanaf nu geen tijdspoorten meer, geen stress, alleen maar 3 specials te rijden om dan onze chip binnen te leveren en dan figuurlijk dood te vallen. Ik bespaar jullie de beschrijving van de laatste 2 echte specials. Jurrassic was hell. Ik was zo kapot dat ik geen enkele lijn meer zag, de focus van mijn zicht lag precies achter mijn bracket i.p.v. een 8 tal meter ervoor.

Vloeken en roepen op mezelf, strompelen en hopen dat hier gauw een einde aan zou komen. Ik werd ingehaald door Johan en in zijn spoor reden we naar de “arrivée” . Ook hier was het nog niet gedaan, een ellendige klim te voet bracht ons naar de voorlaatste special “Roc Traucat”. Deze was wel rijdbaar, maar door de vermoeidheid toch wel een hele opgave. Bla, bla, bla…lange weg over asfalt en fietspad naar Olargues.

2 maal trappen en je stond beneden

En dan eindelijk special 10, de moeite niet om te rijden maar het moet. Vanuit het bovenste deel van de ruïne in Olargues naar de paddock. 2 maal trappen en je stond beneden, maar het kon me niet schelen. Het zat er op, het is gedaan, ik wil naar huis, ik wil mijn bed.

Ikzelf wil iedereen bedanken die me in de loop van de voorbije maanden heeft gesteund en vergezeld op de trails, trainingen, etc.
Ook de support van 9th Wave Cycling, Leftyhouse, Swooth verdienen mijn respect.

Tot volgend jaar in de Pyreneeën

Bart Coeckelbergs

Meer weten over goede mountainbike gebieden in Frankrijk? Check ze hier: Bike en Trailparks Frankrijk

Meer over de Epic Enduro:  Epic Enduro

92 pagina’s vol pure mountainbike inspiratie. Geen reclame. Alleen waar het echt om draait: Mountainbiken. Chapter 1 printed mountainbike magazine