Wedstrijdverslag: Mondraker Enduro Team Race Davos 2021

Revanche op 2020! Afgelopen september stonden we voor de tweede keer aan de start van de Mondraker Team Enduro Race. En we hebben ons voorgenomen revanche te nemen op onze deelname van afgelopen jaar. Daar werden we getergd door pechgevallen en verkeerd-rijden door onze eigen stomme fout. En bovendien: we zijn dit jaar aan onze Pro-ambities aan het werken, dus we zijn het aan onze stand verplicht om in elk geval de Stage-tijden van vorig jaar te verbeteren.

 

De editie van dit jaar was binnen een week uitverkocht. Zelfs al 10 maanden vantevoren. En dat snappen wij wel! De voorgaande jaren dat we hebben deelgenomen was alles tiptop geregeld, de sfeer onder deelnemers is ontzettend tof en oja… de trails zijn fantastisch!

Aankomst in Davos

Waar we vorig jaar onze eerste meters in Davos pas op de eerste wedstrijddag zagen, pakten we het dit jaar beter aan. Vroeg vanuit Nederland vertrekken om in de middag al een afdaling te pakken. En dat lukt! Sterker nog: we kopen gelijk een dagkaart voor de Jakobshorn lift: dat geeft ons de motivatie om in elk geval meerdere runs te halen. En hoewel de heenreis heel relaxt was, zitten we nu in de lift wel op onze horloges te kijken… Binnen 30 minuten gaat de laatste volgende lift omhoog. Snel, fullface op in de gondel, handschoenen aan, kniebeschermers omhoog en gelijk knallen! Wennen aan de losse stenen en ruige ondergrond hier op 2.590 meter hoogte hebben we niet. Onze blik gaat naar diep in het dal: 1.000 hoogtemeters dieper. Binnen 20 minuten moeten we daar weer staan. Noem het onverstandig, noem het risicovol, maar we zijn met z’n drieën zó eensgezind dat we die laatste lift nog willen meepakken dat we precies op tijd beneden staan te high-fiven dat we op tijd zijn. En dit is precies de flow die we de komende dagen vast willen houden.

Wedstrijddag 1

De transponders zitten om onze pols. Vandaag gaat het echt beginnen. Gisteren zagen we bovenop al wat pijlen hangen. En de trail die we gisteren als laatst hebben gereden blijkt ook de laatste stage (Stage 3) van vandaag. Dat wordt genieten!

 

Er is wel wat gezonde wedstrijdspanning, maar toch minder dan normaal. We kennen het gebied, we weten dat de trails weliswaar technisch en ruig zijn maar geen onaangekondigde jumps of drops hebben en we rijden lekker als Fun Team. Dus waar het wedstrijdconcept ooit startte als duo-endurorace, is er sinds vorig jaar een klassement met teams voor 3 tot 6 man.

 

De eerste stage is een bekende voor ons, en de start ligt nu ietsjes verderop dan voorheen. Het intense trap-stuk wordt nu nog niet getimed, dus de Stage begint pas op de plek waar het lekker naar beneden begint te rollen. De wedstrijd-drive zit wel goed! We stampen op de pedalen aangemoedigd daar een superfanatieke wedstrijdvrijwilliger “GO GO GO”. We zijn net één nachtje op deze hoogte in de bergen, dus de hartslag schiet gelijk omhoog. We halen al een paar deelnemers in die met pech aan de zijkant staan. Haha! Wij niet! Maar deze Stage is meer dan 3 km en 500 hm lang, en onderin betrap ik mezelf erop dat ik naar Nico roep “Ga er maar langs als je kan”, als we bij een volgend team ingelopen zijn. Dat is niet heel ‘racy’. Een echte race-vibe is natuurlijk om “Rider! Rider!” te roepen en ze plaats te laten maken. Maar we flowen de laatste paar meters achter ze aan naar de finish van Stage 1.

 

Even bijkomen in de gras. Als we willen vertrekken roept Nico ons terug: lekke band! Daar is geen betere timing voor. Na de Rinerhorn-lift volgt Stage 2 over veel wortels en stenen, maar niet dusdanig steil, dus veel bijtrappen.

 

De laatste Stage van vandaag is degene die we gisteravond al reden. Bovenop de ridgeline van de Jakobshorn zwaait de organisatie-fotograaf ons tegemoet. Een oude bekende van vorig jaar. En deze Stage is een classic. Weer meer dan 3 km lengte en 500 hm, met veel switchbacks. De snelheid zit er goed in en als we achterom kijken zien Nico en ik dat we uitlopen op Rik. Totdat Nico hard opzij stuurt. Lek!!! Goh, Nico: hadden we je niet al weken vantevoren getipt om je wielen tubeless te maken en niet meer met binnenbanden te rijden? Na een snelle binnenbandwissel denderen we weer door naar de finish. En Nico? Die gaat na het eerste finish-biertje zijn wielen tubeless (laten) maken mét een CushCore-variant erin. Tegen Zwitsers tarief.

Wedstrijddag 2

Tussen de andere campers, daktenten en een enkele caravan staan we op de deelnemerscamping pal naast de finishboog. We worden dus gewekt door de enthousiaste speaker die de eerste starters van vandaag al op pad stuurt. Voor ons geen hele snelle tijd, dus we hebben nog even om de pasta van gisteravond te laten zakken en een paar broodjes-ei te maken.

 

Deze dag staan er vijf Stages op het programma. De start van de eerste Stage weten we maar al te goed te vinden: midden in het maanlandschap. (En dus niet vanuit de lift naar links.) Omdat we niet supervroeg in de startvolgorde zitten is de grootste nattigheid al wel weg. Maar nattigheid valt niet te vermijden. Want waar de Stage eerst over scherpe stenen en langs derailleur-killers gaat, duikt het daarna een moerasachtig gebied in waar vaart behouden betekent dat je ook met volle snelheid een zompige moddelpoel in duikt. Is het water of schijt? Het kan beide…

 

Voor de volgende Stage hoeven we nauwelijks te klimmen en geen andere lift te pakken. We zitten nog zó hoog dat we nog verder kunnen afdalen. In de rider-briefing op Komoot (waarvoor iedere deelnemer een gratis Wereldpakket ontvangt) lazen we al dat je hier ook goed moet sturen om op wat houten planken te blijven rijden en hoewel het grassig en hobbelig is, kunnen de remmen volledig los. Het rijden in een teamrace is hier extra fun, omdat je hier je teammaten nog eens kunt proberen in te halen.

 

De derde Stage van vandaag start steil en over gladde wortels. We zien bij de groepjes voor ons dat er een inside-line over grote wortels is, direct bij de eerste bocht. Die pakken we! We zitten nu onder de boomgrens, dus dit is de eerste Stage in het bos. En ook dat is genieten! Snelle singletracks en lijnkeuzes over of langs wortels. Rik klaagt over zijn dempergedrag. Mja, als je enkele tientallen secondes achter ons finisht moet je je materiaal maar de schuld geven, denken Nico en ik. In het dal staat een bikewash en materiaalzone: toch maar eens daarlangs. Wat blijkt? De dempershaft is gebroken. De coil-demper gaat zo de prullenbak in. Hoe dan?! En vooral: wat nu?! Als geluk bij een ongeluk hebben we een extra luchtdemper bij ons. En een zeer vriendelijke dame van de organisatie kan die wel voor ons oppikken onderweg naar de materiaalzone. We maken de afspraak: Nico en ik gaan naar de lunchplek bovenop aan de overkant van de vallei en Rik skipt de lunch en fixt zijn demper.

 

Hoewel het fijn is dat we even op het gras in het zonnetje kunnen uitbuiken van de flinke bak pasta, duurt het toch wel erg lang voordat Rik er ook aankomt. Wat blijkt: hij moet bushings eruit persen om deze demper passend te maken en moet het werk zelf uitvoeren in een bikeshop die zonder personeel zit. Als één-na-laatste team kunnen we starten aan de vierde Stage van vandaag. Maximaal opgeladen in energie knallen we er lekker in. “Straitlinen” waar het mogelijk is, dat hebben we wel geleerd in onze Pro-trainingen. Een weg om obstakels heen is altijd langzamer. Box, box, box! Dit was weer een beauty van een trail! En de kers op de taart moet nog komen: de laatste Stage van vandaag is de Signal Trail. Ook een bekende trail voor ons: waar we vorig jaar minstens 2 lekke banden en een gebroken spaak hadden.

 

En op deze trail besluiten we direct: volgend jaar zijn we er weer bij! De technische double-black rockgarden rolt goed, totdat we in de verkeerde lijnkeuze belanden en omdat we in elkaars wiel zitten is eromheen sturen geen optie meer. Rennend en harkend volgen we de rest van de rockgarden. Ook geen tijd om van het fenomenale uitzicht te genieten. En waarom komen we terug? Deze feature is echt wel te doen en is nu gewoon een persoonlijk doel geworden om in de wedstrijd helemaal clean te rijden. Van alle 14 wedstrijdstages van dit jaar is deze Stage toch wel één van de favorieten: uitzicht over Davos-Klosters, technische switchbacks en rockgardens en na wat wijde bochten langs een Alpenweide het donkere bos in, vol snelheid en uitdagingen om flow te houden. Genieten.
Als we bij de finish-area komen zitten de meesten nog lekker naast de bike na te genieten en te proosten op de dag.

Wedstrijddag 3

Vandaag is de dag met de meeste klimmeters die we op eigen kracht doen. Te beginnen in de ochtend. Iedereen vertrekt vrolijk met de fullface helm op en kniebeschermers aan, maar de meesten gutst het zweet al direct onder de helm vandaan. Afzetten dat spul!

 

Deze dag staan er maar liefst zes Stages op het programma. Het valt nog mee met de armpump en pijntjes. Ons Oer-MTB trainingsprogramma met krachttraining heeft daar zeker aan bijgedragen, maar natuurlijk sluipt er al wel iets van vermoeidheid in. Onze coach Laura Turpijn doet ook mee aan dit event als duo-team. Iedere dag komt ze mega-stoked bij ons checken hoe de dag ging en loopt ze over van enthousiasme over wat zij heeft beleefd. Dit is haar eerste enduro-wedstrijd en langzaam is ze beslist niet! Laura wordt uiteindelijk derde in de categorie Damesteams. Haar mindset kunnen we ook nog wat van leren: “ik rij op mijn maximale kunnen en we doen aan een event mee waar er overal wel een EHBO’er of bergreddingsteam te vinden is, dus ik durf veel meer risico te nemen dan wanneer ik hier alleen zou rijden”. Bij haar tijd komen we dan ook helaas niet in de buurt. Nouja, we hebben nog even te gaan in ons trainingsschema he.

 

Ondanks dat we hier vorig jaar (ook al met iedere dag stralend weer!) aan de Mondraker Enduro Team Race meededen, kennen we lang niet alle trails. Eén derde van de wedstrijdstages dit jaar is nieuw! En wanneer je Trailforks bekijkt zie je dat er zo ongelofelijk veel trails liggen in Davos en omgeving: hier kunnen ze jaar na jaar nieuwe Stages opnemen.

 

De Stages deze dag zijn ook weer schitterend. Na de klim van 350 hm starten we vandaag met de langste Stage van de dag. Met een paar mega-exposed off-camber stukken erin, dus focus vooruit en voorzichtig balanceren. Deze trail eindigt vlak voor een bikepark-lijn. Volgens mij één van de weinige echte bikepark-trails, want het merendeel van de trails hier is volledig natuurlijk. Precies waar wij van houden! Maar natuurlijk pikken we de jumpline even mee onderweg naar beneden. KRAK!!! Rik “de sloper” sloopt weer wat. Dit keer breekt z’n pedaalas af, tegen een steen. Gelukkig: buiten een wedstrijdstage. En gelukkig weer vlak voor dezelfde materiaalzone. Ze kennen ‘m daar nog. En bij het afrekenen van een mooi maar duur setje pedalen wordt er nog een grappa-tje soldaat gemaakt. Even wat extra wedstrijdspirit erin.

 

De vijf volgende Stages variëren van hele fysieke Stages met veel trapwerk tot lekker technische Stages. Maichel “Mikey’s Bike Adventures” Lemmens zien we bij de lift en heeft al een halve dag erop zitten als wij nog aan de tweede Stage van vandaag moeten starten en hij legt ons in detail uit wát we wáár kunnen verwachten. Maar zie dat maar eens te onthouden in een afdaling van 3 kilometer!

 

Voor de laatste twee Stages gaan we weer de Jakobshorn op. Een mooie ridgeline trail duikt Davos in. Een deel van de trail die we op de dag van aankomst hebben gereden. En wat blijkt: het kan nóg sneller dan die middag. De gewenning van een paar dagen op hoogte en technisch terrein rijden heeft z’n effect. Wat hebben die Zwitsers hier eigenlijk een enorme voorsprong op ons, he. Op de een-na-laatste trail horen we (Nico en ik) Rik roepen in onze nek: “hahaa, ik zit er nog!”. Als een volledig team rollen we over de finish van Stage 13. Nu alleen nog de “showstage” te gaan. Maar pas op: hier kun je de wedstrijd niet winnen, maar wel verliezen. Dus nog even gefocused blijven. De laatste -nét aangelegde- bochten steken door een weiland en komen recht voor de finisharea aan. Alle gefinishte deelnemers staan er te juigen en een biertje met elkaar te drinken. Wat een sfeer! En het gejuig zwelt alleen maar harder aan, want direct nadat wij binnen zijn begint het te plenzen. En terwijl de deelnemers lekker onder een parasol of met capuchon op staan, staan de vrijwilligers als echte mascottes midden in de regen op de finishlijn om de laatste paar deelnemers binnen te halen. Fantastisch.

Het was fantastisch! Maar wat hebben we geleerd?

Nu we in training zijn om Pro te worden is wedstrijdervaring opdoen goud waard. We hebben weer beter geleerd waar onze skills en verbeterpunten liggen. We voelen ons sterker en zijn gedisciplineerder met het avondeten en het aantal biertjes 🙂 Maar bovenal: we gaan nog meer intervaltrainingen doen. In een enduro-wedstrijd zijn er zoveel plekken waar je tijd kunt winnen door even bij te trappen of even extra aan te zetten in plaats van lekker naar de volgende bocht te rollen. En licht als een veertje op de fiets te zitten, zonder iedere steen met volle impact te raken.

Eens zien of we in 2022 hier in Davos een mooie wedstrijduitslag kunnen halen!

Zien we je daar? De inschrijving opent jaarlijks rond 1 december. Check: https://enduro-team.ch/en/


De trackstand challenge

De trackstand

De trackstand lijkt misschien grotendeels op stoerdoenerij, ff laten zien wat je allemaal kan... Maar nee, de trackstand is echt heel handig om te kunnen, zeker in de bergen.

Voor technische secties is een beetje aanrij meters altijd erg fijn, zo kan je jezelf voorbereiden, juist op de pedalen gaan staan en de aanvalshouding aannemen. Maarrrr er zijn zoveel situaties waar je dus geen aanrij meters hebt. Dat betekend dat je vanuit een bocht direct door moet, of vanuit stilstand. Vaak is het ook erg krap om de bocht te maken, daar kan je dan de Endo toepassen (waarover later meer). Vanuit stilstand betekend dat je slechts een paar centimeter hebt om jezelf gereed te maken. Voeten goed op de pedalen en in een keer de technische sectie in. Dan is er de trackstand. Beheers je dit goed? Dan kan je jezelf dus altijd goed voorbereiden voor dat lastige deel dat komen gaat.

De Trackstand leent zich bij uitstek om te oefenen tijdens huisarrest ;)

Aangezien alle wedstrijden zijn afgelast hebben we er samen met MTBVerbier.com maar 1 verzonnen!

Wie kan er het langste de trackstand??

Dit zijn de regels:

Zorg dat beide wielen zichtbaar zijn op de video, ga staan en wacht... Simpel he ;) Post jouw video onderaan op ons facebook bericht. Helm is verplicht!

Wat kan je winnen? Naast de eer hebben we een MTBVerbier t-shirt en 5 Speciliazed petten welke we gaan verdelen onder:

Nummer 1 krijgt een Specialized pet en een MTBVerbier T-Shirt

Nummers 2, 3 en 4 krijgen een pet.

En de meest stijlvolle trackstand krijgt een pet!

Video moet uiterlijk op 5 april op onze facebook pagina gepost zijn!

En hier onder een aantal goede instructie videos:

https://youtu.be/l_4sQ-MroM0
https://youtu.be/C_WaUAFn0gI
https://youtu.be/1UWjHaINV4E

Event: Singletrack Limburg Trailtour

In Nederland rijd je alles gemakkelijk op een XC-hardtail, toch? Fout! Eén keer per jaar organiseert Singletrack Limburg hun Trailtour in de omgeving van Beek en Geleen. Wat je in deze technische 'toertocht' voorgeschoteld krijgt is vast wel op een (XC) hardtail te rijden, maar daarvoor moet je flinke skills in huis hebben.





deze week tot wel 50% op vele merken bij JD sports!

Het bericht van de organisatie is sinds de jaren dat de Trailtour georganiseerd wordt wel geland: "deze rit is fysiek uitputtend & intensief". Met moeilijke technische beklimmingen en steile afdalingen. De rijtijd is gemiddeld 4 tot 6 uur, en over afstand wordt geen melding gedaan. Een dropperpost is een must. En dus zien we veel enduro-minded gasten aan de start van de tocht.

In 2018 was het een spekgladde editie, waarschijnlijk zijn er rijders die het Limburgse leem nog in de zomer op hun frame terugzagen. In 2019 hebben we een zomerse septemberdag; de laatste zomerdag met superdroge, dusty trails.

Het is een aantal jaar geleden dat ik hier gereden heb, en voor mij is nieuw dat de route nu omgekeerd is. Alle technische secties hebben namen, zoals je ook in bikeparks en de Alpen gewend bent. Met een groepje rijden is het tofst. En ondanks dat we laat starten, belanden we niet vaak in wachtrijen voor de meest technische secties. Bij de uitdagendste staat een Singletrack Limburg teamlid om je erop te wijzen en zelfs te coachen wat de beste rijlijnen zijn. Maar we rijden samen met een jonge hond die het liefst alles huckt en to-flat indropt. Dat kan. Alles rollen ook.

Het stof loopt in de zweetdruppels langs ons gezicht naar beneden. Ze hadden gelijk: dit is een intense maar prachtige tocht! De Trailtour eindigt in het Stammenderbos, bekend van de grote gapjumps van Looseriders Limburg. Heerlijke afsluiter. Noteer in je agenda: in mei gaat de inschrijving voor 2020 weer open.


Overliggen en glijden mountainbikers over de besneewde piste tijdens de megavalanche

Leesvoer: De Megavalanche beleving van Elise

Nu we alweer druk met de planning voor volgend jaar bezig zijn vinden we het ook een mooi moment om nog eens terug te blikken op afgelopen jaar. Graag staan we even stil bij de giga prestatie van Elise Klapwijk. Door mee te doen aan de Megavalanche!!!

Lees hoe Elise dit heeft ervaren in haar eigen woorden en laat je inspireren:

Megavalanche 2016

Daar sta ik dan op 3330m boven zee niveau. Shit het is best hoog, wel geweldig mooi uitzicht met die strak blauwe lucht, wel koud het is precies 0°c . Langzaam ploeter ik door de sneeuw heen die aan het smelten is en er ligt best nog veel. Soms zak ik wel 30 cm weg en het is glad ook. Langzaam glij ik naar beneden naar de start. Kijk over de rand. Uuuh dit is wel stijl, glad en eng. OMG hoe ga ik hier naar beneden komen?!

Megavalanche in het kort sneeuwpistes, smalle singletrails (soms geen lijn of juist teveel keuze) over een grote rockgarden, geen enkele lijn is makkelijk bovenin, stijl, scherpe rotsen, smalle bruggetjes, langs alpen weides en watervallen, een klim langs alpe dhuez en dan het bos in met steile kombochten en heel veel wortels. Conclusie 20 km van de 32 is beangstigend. Het leek zo makkelijk en niet zo heel stijl op de filmpjes op YouTube. Dacht zelfs een paar keer bij langzame filmpjes waarom rem je? Nu rij en loop ik er zelf langs, slik nog even een paar keer en denk daarom rem je. Shit wat doe ik mezelf aan. Heb mijn rug al eens verpest 10 jaar geleden en wil het niet nog een keer meemaken flitst continu door mijn hoofd heen. Ja, ik ben eerlijk ik ben soms best wel een schijterd. Kan veel meer dan ik durf. Maar ik ga er nu boven staan. Ik doe dit! Of toch niet? Wel? Niet?
In de aanloop naar de mega heb ik vele malen getwijfeld.

Uiteindelijk sta ik toch boven aan de start op vrijdagochtend. Qualificatie, dood nerveus sta ik daar met 55 andere dames. Daar gaat ie ALARMA! BOMBA!!!! Weg zijn we de eerste twee bochten haal ik 10 dames in kom in de sneeuw terecht en vol voorover op mijn plaat daar had ik niet opgerekend naja eigen schuld had ik hem maar helemaal moeten rijden van te voren. Myrte had t over een paaltje dat ik daar 30 cm links van naar beneden kon rijden. Bedoelt ze een mtb paaltje of zo'n sneeuw paaltje. Duidelijk een sneeuwpaaltje als ik die passeer 10 m rechts van me. Hele flinke drop en landing in de sneeuw die ga ik echt niet fietsen. Loop terug en spring naar beneden. He, daar is Myrte, ze heeft lek gereden en schreeuwt dat ik door moet gaan. Eindelijk uit de sneeuw stukken en in de rotsen. So far so good tot ik lek rij. Rij tubeless en het is blijkbaar een klein lek, hij liep langzaam leeg. Wel pomp vergeten, gelukkig komt er iemand voorbij met een pomp. Snel oppompen en door. Ik passeer de megakid, mooi ze zijn nog niet gestart. Even verder op wordt ik tot stoppen gemaand de kids zijn gestart en al gauw komt de eerste aan. Tering wat rijden die kids hard! Na tien minuten mag ik weer doorrijden en heb de tijd nuttig gebruikt om mijn band weer op te pompen. Eindelijk de stenen af en in de Alpen weides. Vla voor ik het dorp in rij vraag ik aan publiek of ze een pomp hebben. Gelukkig wel. Snel weer oppompen en door. Lekker flowend paar tafels en kom bochten. Kom het dorp in door de tunnel en daar zag ik werkelijk niets als ik de bocht door ben zie ik eindelijk weer zonlicht. Een klein stukje klimmen en Ik hoor al de omroeper en daar is de finish. Waar ik opgewacht wordt door de anderen. Uiteindelijk gefinisht na 1 uur 1 min als 44e! Ben blij, heel blij.

Maar nu, de dag des oordeels. Om 04:30 gaat de wekker, slecht geslapen zeg maar amper, stomme zenuwen. Kreeg geen hap door mijn keel. Banaan, passievruchten, energy bars en energy snoepjes voor tijdens de rit in mijn tas. Om 0600 stap ik de lift in met myrte. Komen boven aan en wat een mooi uitzicht. De zon die net boven de bergtoppen komt, de laaghangende bewolking in de dalen geweldig mooi. Best fris maar de wind stond gelukkig goed en had mooi een bankje geconfisqueerd in de zon en uit de wind. Al snel worden de dames namen opgeroepen, moesten de fietsen in rijen gaan klaar leggen anders past het niet want het wordt steeds drukker. Snel nog even wat eten, al het fruit erin en mijn energy bar. Ben net klaar met eten en ik hoor mijn naam omgeroepen worden, moet gaan oplijnen aan de start. Langzaam glibber ik weer naar beneden en kom weer op de piste. Nu is de piste gegroomed, niks geen sneeuw gewoon ijs en spekglad. Even later zie ik myrte verschijnen ze staat een paar m verderop ik sta helemaal links.

Megavalanche view Elise

Na drie kwartier wachten zie ik eindelijk de bordjes. 5 minuten, 1 minuut daar begint dat stomme nummer weer. Kriebels in mijn buik ALARMAAAA BOMBAAA en daar gaan we. Ik ren naast mijn fiets en kom bij de afdaling glij direct door op mijn kont en begin flink snelheid te maken. Ik neem een fiets mee voor een paar meter en daar volgt de berijder ik roep naar haar WATCH OUT! SORRY en ze kon nog net over me heen springen. Knal tegen nog twee dames aan (sorry daarvoor) en kom beneden aan. Hoor Myrte weer roepen: Op je kont gaat goed! He, je moet wel doorrijden! Ze zag niet dat mijn stuur helemaal scheef stond en dat mijn ketting tussen mijn cassette en frame vastzat. Zo eindelijk op weg, fireroad is goed te fietsen wel glad. De afdaling weer op mijn kont, ging lekker hard. Beneden ligt een meisje op haar rug dr tas is gehaakt aan haar zadel. Na haar los te hebben gemaakt stap ik op de fiets en begin weer te rijdend en glijdend naar beneden te gaan. Eindelijk weer een goede harde fireroad. Heb flink snelheid hèhè eindelijk zie ik het einde van de sneeuw. Oh shit, ga best wel hard en de sneeuw is slushy sturen en remmen lukt niet. Rij zo de zijkant van de fireroad af, val een 1 m naar beneden over mijn stuur vol de stenen in. Ai, die deed wel zeer.

EliseMega2

Snel weer op de fiets over het bruggetje. Daar heb je de eerste man, die is wel snel en er zullen vele volgen. Op gegeven moment als de grootste groep voorbij komt sta ik op het moeilijkste stukje rockgarden uit de weg. Ik zie ze met bosjes crashen. De een door eigen fout en de ander doordat zijn voorganger vol in de ankers gaat of ook valt. Eindelijk kan ik verder, ondertussen hebben er twee dames zich bij me gevoegd. Bridget een Engelse, 62 jaar op een hardtail en de ander Aniek een Nederlandse die bij licht verzet rijdt. We besluiten als de drie musketiers samen this hell of a ride te overleven. Onderweg voorzie ik ons van commentaar. De oh fuck me, this is a nightmare and what the hell am i doing to myself vliegen je om de oren. Gelukkig vindt bridget het wel grappig. Bij de watervallen besluit Aniek te stoppen ze is al een paar keer gevallen en heeft geen energie meer. Ik rij door met Bridget en ondertussen heeft haar man van 70 zich bij ons gevoegd en ook op een hardtail. We komen bij de klim aan. Ik let helemaal niet op en zit met mijn zadel hoogte te kloten. Zo erg dat ik nog te ver achterop zit en mijn voorwiel flink end omhoog komt en ik bijna val. Ik stap weer op de fiets en trap stug door met een rode kop. Ging bijna op mijn plaat voor al dat publiek.

Als ik boven ben eet ik snel even wat en vervolgens een heerlijke trail met allemaal tafels en wat bochten. Ze worden steeds steiler. Kom nu ook mannen tegen met oververhitte remmen. Bridget valt een paar keer en heeft al meerdere malen naar mij geroepen dat ik door moet rijden, maar beloofd is beloofd we gaan samen over de finish. Eindelijk het bos in. Je ziet werkelijk niets door het stof en door in en uit de zon te rijden waar je ogen slecht aan wennen. Dikke wortel secties, bochten zonder kom, off camber en steil. Sommige zo tricky dat ik ze maar loop. Eigen schuld heb het bosgedeelte niet gereden maar was al kapot met training als ik in alpe dhuez aankwam, het schiet niet op ook je kan geen 32 km onthouden. De mooie stukken singletrail wisselen af met fireroads en asfalt. Beetje rust voor mijn vingers, armen en mijn angst. Eindelijk zien we het laatste bruggetje opdoemen. Ik hoor de omroeper al. Eindelijk gefinished hand in hand met bridget.EliseMega3

Mijn vriend staat juigend te wachten pakt mijn fiets en helm aan en wijst naar het beekje. Ik spring er gelijk in, slecht voor mijn spieren dat wel maar oh zo lekker om in af te koelen met 33 graden. Ik doe dit NOOIT meer zei ik onmiddelijk en mijn vriend beaamde dat hij de mega nooit meer op een hardtail wil rijden (achteraf heeft zijn fiets het niet overleeft de chainstay is gescheurd). Nadat ik afgekoeld ben bedenk ik me alweer. Ove
r 2 jaar ga ik het weer doen en tegen die tijd ben ik alweer vergeten hoe zwaar het was! Ik ben gefinished als 41e met alleen last van mn enkel en mijn stuitje, mijn mooie paarse meta heeft een mooie kras gekregen en als dat t enige is dan teken ik ervoor in het vervolg. Heb genoeg heli's, mensen in gips en gebroken fietsen gezien in die week en ik kan met trots zeggen i survived the megavalanche, heelhuids en dat met mijn gebrek aan lef!

Het was een geweldige week, fantastische mensen ontmoet en zeker voor herhaling vatbaar!

 


Rik na stage 1 tijdens de Epic Enduro in Frankrijk

Brons met een gouden randje






IMG_6613 De Shimano EPIC Enduro!! Tja... alweer een hele tijd geleden hebben we ons ingeschreven. Bijna 5000 meters klimmen en dus ook dalen. 9 Getimede stages allemaal over dikke trails en dat over bijna 100 kilometer verdeeld... Het moest een goede stok achter de deur zijn om deze winter niet helemaal in te kakken en pas vanaf het verschuiven van de klok weer aan de conditie te gaan werken om de winter vacht weer kwijt te raken. Nee.... deze winter zouden we fit worden om in April al te pieken!
IMG_6615

12 Uur afzakken naar het zuiden.

Het blijft lastig uit te leggen voor "niet bikers" dat je op vrijdagochtend in de auto stapt en ruim 1200 IMG_6601km wegtikt om vervolgens dat zelfde geintje maandagochtend weer te doen, alleen dan voor de weg terug. Ook nu gaan we dat niet proberen uit te leggen... Passie heeft nou eenmaal niet altijd een geldige reden nodig. Vrijdag dus, we rijden met in totaal 7 man richting het zuiden. In zuidfrankrijk hebben we een pittoresk huisje gehuurd, de IMG_6590centrale verwarming is een traditionele open haard. Fikkie stoken is natuurlijk altijd leuk! Gelukkig hebben ze niet helemaal stil gestaan, de koelkast en boiler draaien gewoon op elektra. Resultaat is koud bier en een warme douche en dat is precies wat we nodig hebben ;)

 

We zijn de reis alweer vergeten!

Op zaterdag ochtend vertrekken we met de hele groep naar daar waar het zondag allemaal gaat gebeuren. Om een beetje te wennen aan de omgeving rijden we alvast wat stages die we morgen ook tegen gaan komen. De keuze valt op stage 8 en 9, tegen de tijd dat je hier op zondag aankomt ben je zo uitgeput dat je in het voordeel bent als je deze al gereden hebt. Beide stages bevallen ons onwijs goed om er lekker in te komen. Technisch en afwisselend. Snelle stukken worden afgewisseld door steile rots secties waar zelfs de beste bikers hun tanden flink in moeten zetten. De klimmetjes van plus minus 500 tot 600 meter gaan vandaag nog makkelijk. Nu zijn we nog "fit" namelijk. Eenmaal op de fiets de berg op zeggen we nog tegen elkaar dat we de reis helemaal vergeten zijn, die telt al niet meer! De omgeving is werkelijk prachtig en het weer werkt ook lekker mee. Rustig aan beginnen we weer te wennen aan de ondergronden, we zoeken grip over de rotsen en we krijgen vertrouwen om harder te gaan. Helaas knalt Martijn, onze fitboy, met iets te veel zelf vertrouwen en net wat te weinig concentratie van zijn fiets af. Vol op een afgezaagd boompje. Resultaat: een paars en dik bovenbeen...... Ergens hebben we met z'n allen de hoop dat hij zondag kan starten maar helaas... Voor Martijn is het klaar. Vanaf dit moment is het Martijn de coach..:-(

De bikes uitpakken voor een test rideOverzicht tijdens stage 8 op de shimano epiek enduroIMG_6581

Op zaterdag doorloop je de keuring en krijg je je startnummer plus chip. VERGEET NIET JE DOKTERSVERKLARING als je geen licentie hebt. Die moesten wij nog even op de valreep regelen bij de huisarts. Geen verklaring is simpelweg niet meedoen. Verder word er op de keuring gekeken of je een backprotector hebt en je velgen, voorvork, frame worden voorzien van een sticker. Bij Robin vonden ze het handig om dit stickertje op de stanchions te plakken dat deel heb je toch niet nodig Robin :D :D :D

deelnemers wachten voor de inschrijving epic enduroIMG_6583

3:30 in de ochtend....

Na een veel te korte nacht staan we enigszins chagrijnig op, Daniel, Jelmer en Robin de toppertjes van ons samenzijn zitten nu al in de auto, zij starten een half uur eerder in de eerste wave. Wij mochten dus "uitslapen"... Snel eten, alle spullen pakken, broodjes smeren, Martijn in de auto helpen en plankgas richting Olargues om ons te vervoegen met alle andere vroege vogels aan de start! Denk nou niet dat je a la Enduro style gewoon te laat kan komen aan kakken omdat het waarschijnlijk toch wel iets zal uitlopen, want dan start je dus gewoon alleen :( in de verte zagen we alle lampjes zigzaggend de berg op klimmen... Snel er achteraan!

Downhill in het donker!

Na de eerste circa 600 meter geklommen te hebben is het nog steeds donker. We hebben allebei een lamp op het hoofd en op het stuur, voldoende licht dus! De al technische trails krijgen nog een extra dimensie in het donker. Van te voren vroegen we ons af of dit je nou zou afremmen of juist niet, het werd al snel duidelijk dat je juist sneller gaat. Objecten die je normaal wel eens als "te heftig" zou kunnen ervaren pak je nu gewoon mee. Je wordt niet afgeleid door andere factoren, gewoon gaan dus!! Ondanks onze ietwat late start kwamen we bij de klim na 45min andere deelnemers tegen. Toch fijn dat we de juiste afslag hebben gepakt... Eenmaal boven begint de eerste stage en konden we een 2tal fransen inhalen, lekker voor het zelf vertrouwen! Nico vond het overigens wel nodig om direct een OTB'tje toe te passen, minder voor het zelf vertrouwen...

doorkomst langs start na stage 1IMG_6604Epic Enduro RIK

Misschien zijn we deze winter dan toch ingekakt...

De kramp zit er na afdaling 1 al direct in, ook de enkel wil niet lekker mee werken na de dubbele flikflak in stage 1. Toch rustig maar weer doortrappen. De afdalingen maken al het klimwerk wel weer goed, houden we onszelf voor, en dat is ook zo. Het is bijzonder hoeveel soorten ondergrond je tegen kan komen, rotsen wortels, loom, alles komt voorbij. Ook de variatie is goed, steile en technische secties worden afgewisseld met snelle rechte stukken in de trails. Met wat tegenslagen weten we ons door de stages heen te slaan en na een paar super dikke afdalingen en lange klimmen moeten wij (Nico en Rik) toch opgeven. Slechte voorbereiding en wat kleine tegenslagen moeten we dan maar als officiële reden opgeven. Robin weet het na een hoop technische ellende (ketting en 3x lek) tot en met Zilver te halen wat al een hele prestatie is! Daniel en Jelmer knallen de hele race tot en met goud door!

IMG_6602

De tocht is zwaar, belachelijk lang maar het is goed georganiseerd en de stages zijn echt Episch. Volgend jaar weer, maar dan fitter en beter voorbereid en ook Martijn zal dan zeker zijn revanche gaan halen!

Ondanks dat we zelf niet hebben gehaald wat we wilden halen hebben we een top weekend gehad, zaterdags lekker trail rijden en zondag hebben we kunnen proeven aan een top evenement. We hebben dan slechts Brons gehaald, maar het weekend was GOUD!

See ya next year!

 

IMG_6611







SuperDownhill 2015

DIRECTV SuperDownhill 2015
"The longest downhill race ever"
La Parva, Chile
Distancia / Distance: 14.5 Km
Partida / Start: 3540 msnm
Meta / Finish: 1306 msnm
Desnivel / Vertical Drop: 2234 mt


Sony Professional: Capturing the Action – Behind the Scenes

Volg het team van Sony tijdens een Downhill Wedstrijd hoe zij alle actie vast leggen. Het is her en der een beetje een reclame film, maar er valt ook zeker van te leren! Waarom gebruiken ze welke camera op welke positie, hoe bereid het team zich voor op de dag en wat is er allemaal voor nodig?

Tekst Sony:

Watch our FREE webinar live from Pinewood Studios on the 19th November, where we'll be joined by the sports/action shooting specialists at geebeebee media. Register now: http://bit.ly/1wwOj4N

Capturing the breadth and depth of the action at a weekend-long bike race with nearly 300 competitors is no mean feat, but the six-strong geebeebee media team had everything covered, taking in interviews with riders as well as action from all over the hillside.

We go behind the scenes with the team as they show us which Sony cameras were best suited to specific locations and production scenarios.


City Downhill

Peerkes City Downhill Nijmegen 2014

Een city downhill race in Nederland. Waar anders dan in Nijmegen is dat mogelijk? Tot nu toe nergens anders. Dus de inschrijflimiet van 80 deelnemende downhillers was snel bereikt. De track gaat pal voor de voordeuren van bewoners van de 'Benedenstad' langs. Bloempotten moeten worden verzet. Korte trappen worden voorzien van schansen om op in te droppen. De 180 graden bocht in een trap wordt voorzien van een wallride. En de finishjumps doen vele deelnemers even slikken. Maar ook zonder harde crashes houden de honderden toeschouwers toch even hun adem in. Ex-wereldkampioen Joost Wichman raast in slechts 40.23 seconden van boven tot onder over de track. Niet genoeg voor de overwinning. Die schrijft Daniël Prijkel op z'n naam; een tiende van een seconde sneller.
In 2015 rekent Licht Verzet Freeride erop wederom een city downhill te organiseren. En elk jaar wordt dit bigger and better!


Event calender 2015

Meld jou event aan voor 2015!!

Organiseer je komend seizoen een evenement, reis of wedstrijd in de mountainbike categorieën:

- All-Mountain
- Enduro
- Downhill
- DirtJump
- BMX

Meld deze dan aan bij ons en wij plaatsen het in de calender.

Wat mag er allemaal aangemeld worden?

Inprincipe alles zolang het maar geen reguliere XC toertochten of wedstrijden zijn. Denk bijvoorbeeld aan een All-mountain reis door de Alpen, een Enduro wedstrijd in de Ardennen of een Downhill wedstrijd in Nederland.

Sommige evenementen welke krijgen extra aandacht via onze facebook pagina.

Aanmelden is simpel, mail ons de volgende informatie:

- Datum
- Tijd (niet verplicht)
- locatie
- website
- videolink of een foto

Vragen? Mail!

unknownbikers@outlook.com

calender


Trek

Trek Bike Attack 2014

Op het tweede weekend van augustus 2014 hebben 777 mountainbikers afgedaald van Parpan Rothorn in Graubünden richting Chur Walden.

Altijd lekker met zo'n massa start!!

Prima promo voor volgend jaar