Bikepark Crans-Montana

Camper huren via Camptoo

Bikepark Crans-Montana

Met een netwerk van 200 kilometer aan mountainbike routes, 181 bewegwijzerde mountainbike-, crosscountry- en enduro-tracks, drie downhill-tracks die eindigen in een Northshore-zone en ook speciale e-bike-routes, biedt Crans-Montana een grenzeloze speeltuin en een verscheidenheid aan mogelijkheden voor alle mountainbikers.

En wat hebben al deze routes gemeen? perfecte bewegwijzering, een verscheidenheid aan natuurlijke landschappen en adembenemende panoramische uitzichten!

Verschillende «Swiss Bike Hotel» gecertificeerde vestigingen en tal van gespecialiseerde winkels en gekwalificeerde gidsen verwelkomen bezoekers die op zoek zijn naar een mountainbike vakantie in deze zonnige regio Zwitserland.

Alles is gemakkelijk te bereiken vanuit Sierre dankzij de liften of bussen van Sierre-Montana en de liften waarmee je de berg toppen kunt bereiken.

Mountainbike in Crans-Montana

360° uitzicht, op het zuiden, wijngaarden, bossen, negen meren, vier watervallen, weilanden en een gletsjer, dit is slechts een deel van de gevarieerde landschappen die de regio Crans-Montana vormen en de regio tot een mountainbike speeltuin maken.

Wat de infrastructuur betreft, zal ook aan de verwachtingen van mountainbikers worden voldaan, aangezien de liften 365 dagen per jaar open zijn en onbeperkte toegang bieden tot de bergen, een groot aantal bergrestaurants en de vele natuurlijke schatten.

Het uitgestrekte domein omvat 77 km enduro- en langlaufroutes voor alle niveaus, die gecertificeerd en bewegwijzerd zijn. Er zijn maar liefst 11 routes, met een totaal hoogteverschil van 2.350m.

Downhill in Crans-Montana

Downhillers zullen genieten van het brede scala aan downhill-infrastructuur in het Crans-Montana Bike Park. De Crans-Cry d’Er-lift maakt alle infrastructuur zeer gemakkelijk te bereiken voor downhill-rijders.

Verspreid over het skigebied zijn er drie afdalingen beschikbaar: een zwarte, een rode en een blauwe. Deze tracks bieden een panoramisch uitzicht over het Rhônedal, gevolgd door een passage door het bos met een reeks technische secties, eindigend in een Northshore-zone met een stroomlijn en verschillende drops, en een skillpark met verschillende modules om de nieuwste trucs uit te proberen.

E-Bike in Crans-Montana

Is er een betere manier om van het hele fietsroutenetwerk in Crans-Montana te genieten dan met de e-bike? Je hoeft alleen maar te kiezen tussen de 200 km aan mountainbikeroutes en de 177 bewegwijzerde mountainbike-, langlauf- en enduroroutes.

Hoewel al deze routes kunnen worden gebruikt op e-bikes, zijn er vier routes speciaal ontworpen voor e-bike-excursies .

Als onderdeel van het Energy Bike District-project wordt bij alle e-bike-verhuur een gratis GPS-systeem geleverd, zodat je de ideale route kunt vinden. Daarnaast zijn er in de regio Crans-Montana voldoende oplaadpunten.

Meer informatie

Davos Enduro kids race en Updates

Mountainbike: MONDRAKER ENDURO TEAM in Davos lanceert Kids Race

Al voor de zesde keer vindt van 1 t/m 3 september 2022 MONDRAKER ENDURO TEAM, de team enduro funrace voor ervaren mountainbikers, plaats in Davos Klosters, Zwitserland. De 450 startplaatsen waren binnen enkele uren uitverkocht. Deze keer krijgen de jongeren echter de kans om mee te doen: MONDRAKER ENDURO TEAM lanceert op de laatste wedstrijddag een unieke eendaagse team-endurorace voor kinderen van 8 tot 15 jaar. Daarnaast worden vanaf de seizoensstart in Davos Klosters (eind juni) weer diverse trainingsmogelijkheden en side events voor bikers aangeboden. www.enduro-team.ch/en

Vorig jaar duurde het nog een paar dagen – dit keer waren alle categorieën binnen een paar uur uitverkocht: de gemeenschappelijke teams van twee, de FUN TEAM’s van 3 tot 6 personen die twee jaar geleden met succes werden geïntroduceerd, evenals de e- fietscategorie gepland als testrun voor 2022 als antwoord op de herhaalde vraag van e-mountainbikers. 450 mountainbikers in zo’n 200 teams starten van 1 tot 3 september 2022 bij MONDRAKER ENDURO TEAM in Davos Klosters. Bijna een kwart van hen zijn FUN TEAMS, de rest start in teams van twee in de categorieën MANNEN, VROUWEN, MIXED, 77+ en e teams.

Première: Team Enduro Race for Kids

Nu krijgen de jongsten de kans om deel te nemen aan deze toffe race: in 2022 zullen de organisatoren voor het eerst een absoluut unieke team-enduro-race voor kinderen toevoegen in het bestaande evenement. “Jeugdontwikkeling is voor ons een zaak van het hart. Daarom denken we al een tijdje aan een endurorace voor kinderteams”, legt organisator Britta Wild van de Bike Academy Davos uit. Dit idee wordt nu in de praktijk gebracht: onder het beschermheerschap van de MTB Club Davos vindt op zaterdagochtend 3 september 2022 een kinderrace plaats op de Bolgen. podia, net als de volwassenen”, zegt Britta Wild. “Ze komen ook in hetzelfde finishgebied aan als de volwassenen na hen. We willen dat de kinderen echt proeven van MONDRAKER ENDURO TEAM!” In tegenstelling tot de grote wedstrijd worden de kinderetappes niet “blind” gereden, maar vooraf aangekondigd. Deelname is voor kinderen van 8 t/m 15 jaar met een gevorderd mountainbike niveau, onderverdeeld in vier leeftijdsgroepen. Het inschrijfgeld is CHF 60 per team. Kinderteams kunnen zich nu inschrijven op www.enduro-team.ch/en/kidsrace

Laatste kans: Wachtlijst, trainingsweekenden en Enduro Days for Kids and Teens

Diegenen van de volwassenen die geen startplaats hebben gekregen voor MONDRAKER ENDURO TEAM 2022 kunnen zich inschrijven op de wachtlijst om een ​​laatste kans te krijgen. Hoewel er al een groot aantal teams op de been is, heeft het verleden geleerd dat er altijd renners zijn die op korte termijn moeten afzeggen. Als je de hoop niet wilt opgeven, kun je je hier inschrijven voor de wachtlijst: www.enduro-team.ch/en

Met of zonder startplaats: ook deze zomer zijn de Trail Days van de Bike Academy Davos de perfecte optie voor trainingsdagen of weekenden voor MONDRAKER ENDURO TEAM. Ze vinden elke vrijdag en zaterdag plaats van 1 juli tot 1 oktober en staan ​​niet alleen open voor deelnemers aan het evenement, maar voor iedereen die geïnteresseerd is. Zo kunnen ook degenen die geen startplaats hebben voor de wedstrijd kennis maken met de fantastische trails rond Davos Klosters. En de jongeren die nog willen trainen voor de Kids Race kunnen zich inschrijven voor de Enduro Days for Kids en Teens. De driedaagse kampen vinden plaats tijdens de zomervakantie van dinsdag tot en met donderdag. Meer informatie over alle trainingsmogelijkheden vindt u op www.bike-academy.ch.

“Rock the Bock” – seizoensopeningsfestival van 24 t/m 26 juni 2022

Als u naast het MONDRAKER ENDURO TEAM nog meer evenementen zoekt, raden wij u het festival “Rock the Bock” aan het begin van het zomerseizoen in Davos Klosters aan. Van 24 t/m 26 juni 2022 vindt het bergbaan- en fietsopeningsweekend op de paden van de bestemming plaats en biedt alles wat het motorhart begeert, met begeleide fietstochten, sfeervolle workshops, BBQ met gelijkgestemden en veel muziek. Er zijn nog plaatsen beschikbaar, inschrijven kan via www.davos.ch/rock-the-bock. Trouwens, als de omstandigheden goed zijn, zullen sommige bergbanen al eerder in het zomerseizoen beginnen. Details op www.davos.ch/en/discover/mountains/operating-times.

De beste routes in het beste gezelschap

Bij MONDRAKER ENDURO TEAM leggen de teams in drie dagen in totaal zo’n 120 kilometer af, rijden ze bijna 1500 meter bergop en zo’n 12.000 meter bergaf. Net als bij een gewone Enduro-race rijdt het MONDRAKER ENDURO TEAM ook meerdere etappes per dag, d.w.z. gemeten secties. Deze lopen voornamelijk bergafwaarts en duren elk enkele minuten. Tussen deze afdalingen leggen de deelnemers verschillende overstapstadia af zonder tijdmeting, vaak ondersteund door bergbanen. Overstappen geeft tijd om te genieten van het indrukwekkende berglandschap van de bergen van Graubünden of om te kletsen met andere racedeelnemers uit heel Europa en overzee en om de internationale fietsgemeenschap te cultiveren. “Ons doel is om ervaren mountainbikers van over de hele wereld de mooiste routes van de bestemming Davos Klosters in het beste gezelschap te laten zien”, vat Britta Wild samen. De routes zijn gevarieerd en aantrekkelijk – maar soms ook technisch veeleisend, omdat ze bijna uitsluitend alpine, natuurlijke paden en geen door mensen gebouwde stroompaden. Een bepaald niveau van mountainbiken is daarom een ​​must voor veel plezier bij MONDRAKER ENDURO TEAM.


Trail-addicts weekend in de Alpen - MTBVerbier

EEN PARADIJS MET TRAILS IN DE VOORTUIN

Foto’s: Gijs Ferkranus

Tekst: Bram van Boekholt

Als je even een paar minuten door je Insta-timeline scrollt kom je iedere keer weer nieuwe ‘epic shots’ tegen van plekken waar jij ook wil biken. Van EWS-stages tot de zomerse beelden vanuit Nieuw-Zeeland en Australië. Dat brengt ons altijd tot ideeën voor nieuwe biketrips. Maar tóch blijven wij, Trail-Addicts Rik, Nico & Bram, ieder jaar terugkeren naar Verbier (Zwitserland), en daar is een reden voor.

Alpen trail in Verbier

Jaarlijks plannen we met Trail-Addicts een ‘season-ender’ trip naar MTBverbier. Met het hele huis gevuld zijn we met ongeveer 15 gasten om aan hun motto Eat. Sleep. Bike. Repeat. gehoor te geven. In de vallei van Bagnes op zo’n 800 meter hoogte vind je het luxe chalet van Erik en Jess. Aan de ene zijde van het chalet heb je uitzicht op het skidorp Verbier (op ongeveer 1.500 meter hoogte) en aan de andere zijde heb je vrij uitzicht op de rest van de vallei en de eeuwig besneeuwde toppen die daarachter liggen.

De vrijheid in en rondom het chalet is alleen al een reden om hier te komen biken. Na een fietsdag leg je je fiets in het gras, sluit je aan bij het kampvuurtje dat al is opgestookt en blijf je gerust de hele avond met je kniebeschermers op je enkels zitten. Totdat je het zelf tijd vindt om de stof- of modderlaag van je af te douchen (er is zelfs een was-service!). Iedereen hier komt voor het biken én de relaxte vibe, dus je voelt je nooit verplicht om je bezwete shirt even te wisselen omdat de rest van de gasten wel fris gedoucht en gestreken zijn.

Kampvuur bij MTBVerbier met Nico Bram en Rik

Verbier Valley

Verbier ligt in het Zuid-Westen van Zwitserland. Wanneer je bovenop de hoogste toppen in dit gebied staat, zie je de Mont Blanc boven de andere besneeuwde reuzen uitsteken. En ook een trip naar Zermatt – met de iconische Matterhorn – is mogelijk is als daytrip vanuit hier. Wij besluiten gewoon Erik’s plan te volgen voor onze vier bikedagen hier. En we weten dat je niet ver hoeft te reizen, want alleen al Verbier heeft dik 100 km aan de mooiste natural trails.

Met een grote groep bikers rollen we via de lokale pumptrack door de vallei 2,5 km naar het liftstation van Le Châble. Tot en met augustus kun je vanuit hier de lift naar Verbier pakken, maar op deze doordeweekse dag in het naseizoen draait deze alleen in het weekend. Gelukkig kunnen we met de bus omhoog, met biketrailer. Wel slim om die te reserveren, want met onze groep staat de hele trailer al vol. Dertien haarspeldbochten verder zijn we in Verbier en vanuit daar pakken we de lift de berg op. Diezelfde bus hoeven we natuurlijk niet naar beneden te pakken! De vetste trails komen pal bij het chalet van MTBverbier uit. Dus je kunt afdalen van 2.500 naar 800 meter!

Rots trail Alpen Zwitserland in Verbier

De mede-bikers die hier al een paar dagen eerder dan wij gearriveerd zijn hebben natuurlijk niet stilgezeten. Ze vertellen ons dat het ‘s ochtends ijskoud kan zijn. Niet gek in oktober. Dus de eerste dag staan we veel te warm gekleed boven. Dat donsjackje kan direct weer uit. De eerste trail die we hebben uitgekozen is er direct één met hele technische passages. En blijkbaar ook een populaire wandelroute. Maar overal wordt vriendelijk gegroet en Erik spreekt met wat hikers in vloeiend Frans. De ogen rollen uit hun kassen als hij deelt welke trails wij gaan rijden.

 

Vanaf de bikepark-lift kun je nog een tweede etappe verder omhoog. Die lift naar Fontanet draait nu niet, maar de 250 hoogtemeters trappen we zelf wel even. Het uitzicht hier is fenomenaal, met uitzicht op een gletsjer en de Rôdze trail. Wij duiken de andere kant eraf, op naar Cabane du Mont Fort. De weg ernaartoe vergt wat trial-skills. Over grote rotsblokken en rotsplaten waar je met te weinig flow direct tot stilstand komt tegen een opstaande steen. Maar ook: waar je met de juiste flow en balance-skills je jezelf als Ludo May want. Voor wie hem niet kent: Ludo is een Verbier-local en werkelijk geen enkele technische klim of afdaling is hem te gek. In quarantaine-tijd deelde hij video’s waar hij achterwaarts zittend op zijn stuur de trap van zijn huis op rijdt. Goed, terug naar de trail. Dit is er namelijk één die bij het chalet eindigt, en hij heet Comfort Zone. Maar don’t be fooled: de weg naar beneden is lang en gaat van ruig naar flowy.

Lang genoeg om beneden je armen even goed uit te wapperen en je vingers te strekken. Gelukkig is de finish bij het chalet, dus je hoeft niets anders te doen dan een (herstel)biertje aan te pakken. Tot de kok, Lee, ons naar binnen wenkt voor een vorstelijke drie gangen.

Besneeuwde trails in de Verbier Zwitserland

De volgende dag weten we dat we iets eerder moeten vertrekken voor de vetste foto’s. Dit keer shuttled Jess ons omhoog in de VW Transporter met bikerack. En we treffen een oude bekende als gids vandaag. Jarno “The Blast” Hoogland woont sinds dit jaar ook in Verbier (we geven hem geen ongelijk!) en werkt regelmatig als gids voor MTBverbier. Op het programma staat Col de Mille. Als we omhoog shuttlen zien we de bomen letterlijk van kleur verschieten. Hoe hoger we komen hoe geler en dieper oranje de loofbomen en larixen worden. Op het bergmeertje waar Jess ons afzet ligt al een laagje ijs. Leuke speelplek voor het zoontje van Erik en Jess, die hier als echte bergbewoner opgroeit. Wij gaan hoger op de berg “spelen”. Na een mooie traverse tussen de gekleurde struikbegroeiing, is het nog een stevige klim naar de Col. Jarno maakt ons blij met een dooie mus: “Jammer dat de berghut niet open is, want daar hebben ze de lekkerste perentaartjes”. We komen steeds dichterbij de bergkam die met een klein beetje sneeuw besprenkeld is, als poedersuiker over een oliebol. Het laatste deel naar de top is een hike-a-bike van een goed kwartier, over een besneeuwde trail in de schaduw. Eenmaal op de top kunnen de windjacks aan. Hier waait een frisse wind, maar we zitten wel heerlijk in de zon met uitzicht op de piek van de Mont Blanc in de verte.

De trail die volgt heeft écht alles in zich. Als we alléén deze trail zouden rijden en daarna rechtstreeks naar huis, dan zou ik zelfs al 100% tevreden zijn. Alles zit in deze bijna 1.500 hm afdalen; de hike-a-bike, een toffe ridgeline met verre uitzichten, lekkere flowy secties, steile switchbacks, ruige rotspassages, spannende worteltapijten en high speed stukken. Én ook deze komt in de voortuin van het chalet van MTBverbier uit. High fives all over the place. Zoiets smaakt natuurlijk altijd naar meer! Terwijl iedereen zich weer nestelt rondom het kampvuur met een drankje uit de ‘honesty bar’, pakken fotograaf Gijs en ik het plan op om er nog een trailtje aan vast te knopen. Gewoon als toetje. Erik tekent snel een route voor ons uit. En gewapend daarmee op zak, pakken we nog precies op tijd de bus omhoog naar Verbier. Een colaatje en energybar onderweg blijkt wel een goed idee. Het energieniveau is toch iets minder hoog dan zo optimistisch ingeschat. En wanneer we de start van de trail weten te vinden zien we de zon langzaamaan achter de berg verdwijnen. Full focus rijden we met z’n tweeën een waanzinnige trail naar beneden, waarvan we gelukkig een paar delen nog herkennen van eerder. Dus we hoeven niet meer op onze telefoons te kijken hoe de route loopt.

In donkere schemer sluiten we ons weer aan bij de groep om het kampvuur, die we vanuit de verte al op zagen gloeien. Iedereen is nog steeds even stoked. En voordat we binnen weer getrakteerd worden op een fantastische maaltijd, zorgt medewerker Ju voor heerlijke verse pizza’s uit de steenoven op het terras. Verser en lekkerder dan dit kan bijna niet. Wat een geluk voor ons dat ze Italiaanse roots heeft. En dat, gewoon als tussendoortje.

Herfst kleuren op de mountainbike trails in de Alpen

Waar we de afgelopen dagen in gesplitste groepjes (per niveau) op pad gingen, willen we deze zaterdag graag met z’n allen rijden. In een langgerekt lint vliegen we de achter elkaar over de eerste drop. De beruchte Vertigo trail is niet voor iedereen even gemakkelijk. Het aantal switchbacks is ontelbaar. En een krappe switchbacks dwingt zelfs respect af, door een achterbrug van een fiets te slopen. De harde zijdelingse impact op een boom doet het frame breken. En er is maar één weg verder, en dat is naar beneden. Wat een fantastische zwarte trail is dit! Hadden we al gezegd dat óók deze op steenworp afstand van het chalet finisht? Hier pakken we koffie en de lunch mooi mee, alvorens we de laatste trails van de dag gezamenlijk shredden. Dit is tevens de laatste volle dag en avond. Dus bij het avondeten delen Erik en Jess trots wat een gaaf seizoen ze met iedereen hebben gehad. Ze zijn zichtbaar blij dat ze zoveel gasten hebben mogen ontvangen en iedereen hebben kunnen laten zien in wat voor een prachtgebied ze wonen. Dit mountainbikekoppel snapt het helemaal: je komt hier niet alleen voor de trails, maar ook voor de mooie accommodatie, het heerlijke eten, de fijne vibe en hun gastvrijheid.

Met wat schnapps om te proosten bedenken we opeens dat Red Bull Rampage nu live bezig is. Dat kijken we lekker lui vanaf de bank. Waar ik normaal gesproken iedere dag video’s zou checken van de trailbuilders, test-runs en de finaledag is het me nu bijna ontschoten dat dit event bezig is. Zo ontzettend waan je je op vakantie, al is het een korte biketrip van een paar dagen.

Mountainbiken in de Alpen Zwitserland verbier

De ochtend van het afscheid is voor ons niet direct afscheid. We hebben namelijk het plan opgevat om vroeg genoeg (maar wel met een fatsoenlijk ontbijt) naar de mooie ridgeline van Pierre Avoi te rijden voor foto’s. Rijden is niet helemaal ‘rijden’. Want na een eenvoudige traverse en stukje klimmen moet de fiets ook nog een tijdje in de nek op weg naar de top. In de schaduw is de grond nog hard bevroren, maar de zon doet al hard z’n best. En het is geen straf om hier op deze ochtend te genieten van het uitzicht richting Portes du Soleil, over het dorp Verbier en over de trail die via de ridgeline aan de horizon verdwijnt en het bos in dropt. Die volgen we, met allemaal een grote glimlach op ons gezicht, welke in die stand blijft staan totdat het écht tijd is om huiswaarts te gaan. De periode van modderige Nederlandse trails komt er weer aan, maar wij hebben herinneringen waar we nog wel tot aan de lente op kunnen teren. Tot volgend jaar!


Spa Trail centrum

Het Enduro Trail Centrum Spa.

We zijn fan van de Ardennen. Er zijn tal van plekken waar je super goed kunt mountainbiken en op sommige plekken is het mogelijk om niveautje technisch Enduro te rijden. Helaas is er een grote dikke vette maar…. Op veel van deze plekken mag officieel niet gereden worden. Dat lijdt tot veel discussie en onduidelijkheid. Op zich is het duidelijk dat het niet mag, maar iedereen doet het. Huh?

De Spa Trail Centrum review video staat onderaan 😉

Toch is er goed nieuws! En dat nieuws heet “mtb trails spa” een officiële Enduro mountainbike spot midden in de Ardennen 😀

De mountainbike Enduro trails van Spa liggen op een steenworp afstand van het centrum. De parkeergelegenheid is wat “vaag” te noemen maar prima. Je parkeert direct naast de weg en op een route bord na is hier nog maar weinig te zien van de trails. Op het bord wordt duidelijk aangegeven hoe te klimmen en waar welke trails zich er bevinden.

Ruim 700 meter aan mountainbike afdaling!

Het mountainbike Enduro trail centrum spa heeft een totaal van 7 specials onderverdeelt in 2 blauwe routes. 3 rode en 2 zwarte. Doe je ze allemaal dan heb je een ruime 700meter afgedaald en een kleine 4 kilometer aan trails gereden. De afdalingen zijn relatief kort dus de klimmetjes ook. Prima locatie om meerdere rondes te maken dus.

De aard van de trails varieert van lekker flowy met wat sprongetjes tot stenen en uitdagende steilere stukken. Let op: Heeft het veel geregend de afgelopen dagen? Dan is het hier modder en klei. Heel glad dus!

Technisch level trails Spa

Over het algemeen zitten er nergens dermate grote of moeilijke dingen die voor de meeste all-mountain of Enduro rijder niet te rijden zijn. Alles is goed te doen of te rijden en overal is een mogelijkheid om langs op te rijden. Verkennen tijdens een afdaling is dus prima te doen om alvast jouw uitdagingen te spotten voor je volgende run! Afhankelijk van je niveau kan je hoger en verder springen over de tal van kleine lipjes en dubbels die in elke trail wel aanwezig zijn.

Is het vergelijkbaar met die andere niet nader te noemen spot waar iedereen heen gaat? Nee, niet direct. Die andere is op technisch gebied wel wat uitdagender te noemen, maar nogmaals. Het Spa trail centrum is een officiële spot en dat moeten we toejuichen!

Meer informatie

Wedstrijdverslag: Mondraker Enduro Team Race Davos 2021

Revanche op 2020! Afgelopen september stonden we voor de tweede keer aan de start van de Mondraker Team Enduro Race. En we hebben ons voorgenomen revanche te nemen op onze deelname van afgelopen jaar. Daar werden we getergd door pechgevallen en verkeerd-rijden door onze eigen stomme fout. En bovendien: we zijn dit jaar aan onze Pro-ambities aan het werken, dus we zijn het aan onze stand verplicht om in elk geval de Stage-tijden van vorig jaar te verbeteren.

 

De editie van dit jaar was binnen een week uitverkocht. Zelfs al 10 maanden vantevoren. En dat snappen wij wel! De voorgaande jaren dat we hebben deelgenomen was alles tiptop geregeld, de sfeer onder deelnemers is ontzettend tof en oja… de trails zijn fantastisch!

Aankomst in Davos

Waar we vorig jaar onze eerste meters in Davos pas op de eerste wedstrijddag zagen, pakten we het dit jaar beter aan. Vroeg vanuit Nederland vertrekken om in de middag al een afdaling te pakken. En dat lukt! Sterker nog: we kopen gelijk een dagkaart voor de Jakobshorn lift: dat geeft ons de motivatie om in elk geval meerdere runs te halen. En hoewel de heenreis heel relaxt was, zitten we nu in de lift wel op onze horloges te kijken… Binnen 30 minuten gaat de laatste volgende lift omhoog. Snel, fullface op in de gondel, handschoenen aan, kniebeschermers omhoog en gelijk knallen! Wennen aan de losse stenen en ruige ondergrond hier op 2.590 meter hoogte hebben we niet. Onze blik gaat naar diep in het dal: 1.000 hoogtemeters dieper. Binnen 20 minuten moeten we daar weer staan. Noem het onverstandig, noem het risicovol, maar we zijn met z’n drieën zó eensgezind dat we die laatste lift nog willen meepakken dat we precies op tijd beneden staan te high-fiven dat we op tijd zijn. En dit is precies de flow die we de komende dagen vast willen houden.

Wedstrijddag 1

De transponders zitten om onze pols. Vandaag gaat het echt beginnen. Gisteren zagen we bovenop al wat pijlen hangen. En de trail die we gisteren als laatst hebben gereden blijkt ook de laatste stage (Stage 3) van vandaag. Dat wordt genieten!

 

Er is wel wat gezonde wedstrijdspanning, maar toch minder dan normaal. We kennen het gebied, we weten dat de trails weliswaar technisch en ruig zijn maar geen onaangekondigde jumps of drops hebben en we rijden lekker als Fun Team. Dus waar het wedstrijdconcept ooit startte als duo-endurorace, is er sinds vorig jaar een klassement met teams voor 3 tot 6 man.

 

De eerste stage is een bekende voor ons, en de start ligt nu ietsjes verderop dan voorheen. Het intense trap-stuk wordt nu nog niet getimed, dus de Stage begint pas op de plek waar het lekker naar beneden begint te rollen. De wedstrijd-drive zit wel goed! We stampen op de pedalen aangemoedigd daar een superfanatieke wedstrijdvrijwilliger “GO GO GO”. We zijn net één nachtje op deze hoogte in de bergen, dus de hartslag schiet gelijk omhoog. We halen al een paar deelnemers in die met pech aan de zijkant staan. Haha! Wij niet! Maar deze Stage is meer dan 3 km en 500 hm lang, en onderin betrap ik mezelf erop dat ik naar Nico roep “Ga er maar langs als je kan”, als we bij een volgend team ingelopen zijn. Dat is niet heel ‘racy’. Een echte race-vibe is natuurlijk om “Rider! Rider!” te roepen en ze plaats te laten maken. Maar we flowen de laatste paar meters achter ze aan naar de finish van Stage 1.

 

Even bijkomen in de gras. Als we willen vertrekken roept Nico ons terug: lekke band! Daar is geen betere timing voor. Na de Rinerhorn-lift volgt Stage 2 over veel wortels en stenen, maar niet dusdanig steil, dus veel bijtrappen.

 

De laatste Stage van vandaag is degene die we gisteravond al reden. Bovenop de ridgeline van de Jakobshorn zwaait de organisatie-fotograaf ons tegemoet. Een oude bekende van vorig jaar. En deze Stage is een classic. Weer meer dan 3 km lengte en 500 hm, met veel switchbacks. De snelheid zit er goed in en als we achterom kijken zien Nico en ik dat we uitlopen op Rik. Totdat Nico hard opzij stuurt. Lek!!! Goh, Nico: hadden we je niet al weken vantevoren getipt om je wielen tubeless te maken en niet meer met binnenbanden te rijden? Na een snelle binnenbandwissel denderen we weer door naar de finish. En Nico? Die gaat na het eerste finish-biertje zijn wielen tubeless (laten) maken mét een CushCore-variant erin. Tegen Zwitsers tarief.

Wedstrijddag 2

Tussen de andere campers, daktenten en een enkele caravan staan we op de deelnemerscamping pal naast de finishboog. We worden dus gewekt door de enthousiaste speaker die de eerste starters van vandaag al op pad stuurt. Voor ons geen hele snelle tijd, dus we hebben nog even om de pasta van gisteravond te laten zakken en een paar broodjes-ei te maken.

 

Deze dag staan er vijf Stages op het programma. De start van de eerste Stage weten we maar al te goed te vinden: midden in het maanlandschap. (En dus niet vanuit de lift naar links.) Omdat we niet supervroeg in de startvolgorde zitten is de grootste nattigheid al wel weg. Maar nattigheid valt niet te vermijden. Want waar de Stage eerst over scherpe stenen en langs derailleur-killers gaat, duikt het daarna een moerasachtig gebied in waar vaart behouden betekent dat je ook met volle snelheid een zompige moddelpoel in duikt. Is het water of schijt? Het kan beide…

 

Voor de volgende Stage hoeven we nauwelijks te klimmen en geen andere lift te pakken. We zitten nog zó hoog dat we nog verder kunnen afdalen. In de rider-briefing op Komoot (waarvoor iedere deelnemer een gratis Wereldpakket ontvangt) lazen we al dat je hier ook goed moet sturen om op wat houten planken te blijven rijden en hoewel het grassig en hobbelig is, kunnen de remmen volledig los. Het rijden in een teamrace is hier extra fun, omdat je hier je teammaten nog eens kunt proberen in te halen.

 

De derde Stage van vandaag start steil en over gladde wortels. We zien bij de groepjes voor ons dat er een inside-line over grote wortels is, direct bij de eerste bocht. Die pakken we! We zitten nu onder de boomgrens, dus dit is de eerste Stage in het bos. En ook dat is genieten! Snelle singletracks en lijnkeuzes over of langs wortels. Rik klaagt over zijn dempergedrag. Mja, als je enkele tientallen secondes achter ons finisht moet je je materiaal maar de schuld geven, denken Nico en ik. In het dal staat een bikewash en materiaalzone: toch maar eens daarlangs. Wat blijkt? De dempershaft is gebroken. De coil-demper gaat zo de prullenbak in. Hoe dan?! En vooral: wat nu?! Als geluk bij een ongeluk hebben we een extra luchtdemper bij ons. En een zeer vriendelijke dame van de organisatie kan die wel voor ons oppikken onderweg naar de materiaalzone. We maken de afspraak: Nico en ik gaan naar de lunchplek bovenop aan de overkant van de vallei en Rik skipt de lunch en fixt zijn demper.

 

Hoewel het fijn is dat we even op het gras in het zonnetje kunnen uitbuiken van de flinke bak pasta, duurt het toch wel erg lang voordat Rik er ook aankomt. Wat blijkt: hij moet bushings eruit persen om deze demper passend te maken en moet het werk zelf uitvoeren in een bikeshop die zonder personeel zit. Als één-na-laatste team kunnen we starten aan de vierde Stage van vandaag. Maximaal opgeladen in energie knallen we er lekker in. “Straitlinen” waar het mogelijk is, dat hebben we wel geleerd in onze Pro-trainingen. Een weg om obstakels heen is altijd langzamer. Box, box, box! Dit was weer een beauty van een trail! En de kers op de taart moet nog komen: de laatste Stage van vandaag is de Signal Trail. Ook een bekende trail voor ons: waar we vorig jaar minstens 2 lekke banden en een gebroken spaak hadden.

 

En op deze trail besluiten we direct: volgend jaar zijn we er weer bij! De technische double-black rockgarden rolt goed, totdat we in de verkeerde lijnkeuze belanden en omdat we in elkaars wiel zitten is eromheen sturen geen optie meer. Rennend en harkend volgen we de rest van de rockgarden. Ook geen tijd om van het fenomenale uitzicht te genieten. En waarom komen we terug? Deze feature is echt wel te doen en is nu gewoon een persoonlijk doel geworden om in de wedstrijd helemaal clean te rijden. Van alle 14 wedstrijdstages van dit jaar is deze Stage toch wel één van de favorieten: uitzicht over Davos-Klosters, technische switchbacks en rockgardens en na wat wijde bochten langs een Alpenweide het donkere bos in, vol snelheid en uitdagingen om flow te houden. Genieten.
Als we bij de finish-area komen zitten de meesten nog lekker naast de bike na te genieten en te proosten op de dag.

Wedstrijddag 3

Vandaag is de dag met de meeste klimmeters die we op eigen kracht doen. Te beginnen in de ochtend. Iedereen vertrekt vrolijk met de fullface helm op en kniebeschermers aan, maar de meesten gutst het zweet al direct onder de helm vandaan. Afzetten dat spul!

 

Deze dag staan er maar liefst zes Stages op het programma. Het valt nog mee met de armpump en pijntjes. Ons Oer-MTB trainingsprogramma met krachttraining heeft daar zeker aan bijgedragen, maar natuurlijk sluipt er al wel iets van vermoeidheid in. Onze coach Laura Turpijn doet ook mee aan dit event als duo-team. Iedere dag komt ze mega-stoked bij ons checken hoe de dag ging en loopt ze over van enthousiasme over wat zij heeft beleefd. Dit is haar eerste enduro-wedstrijd en langzaam is ze beslist niet! Laura wordt uiteindelijk derde in de categorie Damesteams. Haar mindset kunnen we ook nog wat van leren: “ik rij op mijn maximale kunnen en we doen aan een event mee waar er overal wel een EHBO’er of bergreddingsteam te vinden is, dus ik durf veel meer risico te nemen dan wanneer ik hier alleen zou rijden”. Bij haar tijd komen we dan ook helaas niet in de buurt. Nouja, we hebben nog even te gaan in ons trainingsschema he.

 

Ondanks dat we hier vorig jaar (ook al met iedere dag stralend weer!) aan de Mondraker Enduro Team Race meededen, kennen we lang niet alle trails. Eén derde van de wedstrijdstages dit jaar is nieuw! En wanneer je Trailforks bekijkt zie je dat er zo ongelofelijk veel trails liggen in Davos en omgeving: hier kunnen ze jaar na jaar nieuwe Stages opnemen.

 

De Stages deze dag zijn ook weer schitterend. Na de klim van 350 hm starten we vandaag met de langste Stage van de dag. Met een paar mega-exposed off-camber stukken erin, dus focus vooruit en voorzichtig balanceren. Deze trail eindigt vlak voor een bikepark-lijn. Volgens mij één van de weinige echte bikepark-trails, want het merendeel van de trails hier is volledig natuurlijk. Precies waar wij van houden! Maar natuurlijk pikken we de jumpline even mee onderweg naar beneden. KRAK!!! Rik “de sloper” sloopt weer wat. Dit keer breekt z’n pedaalas af, tegen een steen. Gelukkig: buiten een wedstrijdstage. En gelukkig weer vlak voor dezelfde materiaalzone. Ze kennen ‘m daar nog. En bij het afrekenen van een mooi maar duur setje pedalen wordt er nog een grappa-tje soldaat gemaakt. Even wat extra wedstrijdspirit erin.

 

De vijf volgende Stages variëren van hele fysieke Stages met veel trapwerk tot lekker technische Stages. Maichel “Mikey’s Bike Adventures” Lemmens zien we bij de lift en heeft al een halve dag erop zitten als wij nog aan de tweede Stage van vandaag moeten starten en hij legt ons in detail uit wát we wáár kunnen verwachten. Maar zie dat maar eens te onthouden in een afdaling van 3 kilometer!

 

Voor de laatste twee Stages gaan we weer de Jakobshorn op. Een mooie ridgeline trail duikt Davos in. Een deel van de trail die we op de dag van aankomst hebben gereden. En wat blijkt: het kan nóg sneller dan die middag. De gewenning van een paar dagen op hoogte en technisch terrein rijden heeft z’n effect. Wat hebben die Zwitsers hier eigenlijk een enorme voorsprong op ons, he. Op de een-na-laatste trail horen we (Nico en ik) Rik roepen in onze nek: “hahaa, ik zit er nog!”. Als een volledig team rollen we over de finish van Stage 13. Nu alleen nog de “showstage” te gaan. Maar pas op: hier kun je de wedstrijd niet winnen, maar wel verliezen. Dus nog even gefocused blijven. De laatste -nét aangelegde- bochten steken door een weiland en komen recht voor de finisharea aan. Alle gefinishte deelnemers staan er te juigen en een biertje met elkaar te drinken. Wat een sfeer! En het gejuig zwelt alleen maar harder aan, want direct nadat wij binnen zijn begint het te plenzen. En terwijl de deelnemers lekker onder een parasol of met capuchon op staan, staan de vrijwilligers als echte mascottes midden in de regen op de finishlijn om de laatste paar deelnemers binnen te halen. Fantastisch.

Het was fantastisch! Maar wat hebben we geleerd?

Nu we in training zijn om Pro te worden is wedstrijdervaring opdoen goud waard. We hebben weer beter geleerd waar onze skills en verbeterpunten liggen. We voelen ons sterker en zijn gedisciplineerder met het avondeten en het aantal biertjes 🙂 Maar bovenal: we gaan nog meer intervaltrainingen doen. In een enduro-wedstrijd zijn er zoveel plekken waar je tijd kunt winnen door even bij te trappen of even extra aan te zetten in plaats van lekker naar de volgende bocht te rollen. En licht als een veertje op de fiets te zitten, zonder iedere steen met volle impact te raken.

Eens zien of we in 2022 hier in Davos een mooie wedstrijduitslag kunnen halen!

Zien we je daar? De inschrijving opent jaarlijks rond 1 december. Check: https://enduro-team.ch/en/


Specialized Enduro VS Stumpjumper

Wat moet je kiezen? De Enduro of de Stumpjumper…

Het geld brandt in je broekzak, het is weer tijd voor een nieuwe fiets. Dat zijn altijd weer stressvolle situaties. Veel gegoogle lezen kijken noem het maar op. Iedereen heeft zo zijn eigen “merk favoriet” en omdat wij met Specialized samen werken op E-MTB-gebied leek het me wel so fair om ook mijn niet ondersteunde fiets een Specialized te laten zijn. Voor mij was de keuze simpel: De Enduro (of toch de Stumpjumper….)

De Specialized Enduro in de Alpen

Het geluk was er dat er een demo Specialized Enduro in maat S3 (nieuwe maatvoering) beschikbaar was op het moment dat wij ons jaarlijkse MTBVerbier eind off Sexson uitje hadden. Het perfect toneel om dit apparaat eens goed uit te testen!

 

 

 

De Specialized Enduro is een knap staaltje enginering! Wow wat een machine, deze fiets geeft je direct het vertrouwen om HARD te gaan. 29 inch wielen 2.6 banden, 170mm vering echt allemaal zaken die ervoor zorgen dat je sneller wilt gaan. Deze fiets wil dat ook, laat de remmen los en hij versnelt, blijft versnellen! De fiets is bizar lang, is heel comfortabel en voelt lekker “Plush” aan. Oké direct bestellen dan maar…

Wil je weten hoe het weekend was? Check het verslag dan hier: MTB verbier weekend

De Nederlands alpen zijn toch anders 😉

Eenmaal terug met beide benen op Nederlandse grond, nog wat rondjes gedaan en de balans opgemaakt. Hiervoor had ik een Evil insurgent en hetgeen wat mij het meeste irriteerde was de ground Clarence. Dat ding was LAAG! Kijk het zit zo, bij honden, gaat de hond zichzelf aanpassen aan het baasje (meestal), helaas is een fiets geen hond… Raar vergelijk ik weet het. Het komt hierop neer je zal dus een fiets moeten kiezen die zichzelf het fijnste voelt op datgene wat het baasje het liefste doet. Snap je? Ik (het baasje) ben geen bikepark shredder, leuk, maar niet de basis van wat ik wil rijden. Trail rijden, avonturen, op plekken komen waar anderen dat niet doen. Ja dat bikepark laten we echt niet links liggen. Daarbij, is snelheid echt het belangrijkste? Nee voor mij niet!

De alles kunner: Stumpjumper

 

 

Dus toch maar eens gevraagd of ik de stumpjumper nog eens mocht lenen, de LT beter te verstaan. Stumpjumpers zijn er namelijk in 3 smaken: ST shorttravel, de LT Long travel en de EVO, De EVO is de meest agressieve met een bizarre balhoofhoek. Gevoelsmatig leek dat de beste keuze, wil het niet zeggen dat daar de bottembracket nog lager is dan de evil en dat betekend: Padelstrockes. Irritant wanneer je wil trail rijden. Elke steen elke wortel, je moet het incalculeren.

Iets meer voorvering: Lyrik 160mm it is!

De geteste stumpjumper gaf gelijk in Nederland een heerlijk gevoel, snel effectief en toch prima instaat bij de technische stukjes. In een bike park (in Harz getest) toch wat te kort gekomen voor mijn gevoel met de fox 34. Gelukkig zit die niet vast gelast aan het frame…

 

 

 

Op internet een mooie Stumpjumper demo model gevonden in de kleur die ik graag wilde. Fox 34 op het www gezet en vrij snel verkocht. Nieuwe 160mm Lyrik er in en hoppa. Samen met een maatje de hele geometrie eens na gemeten en deze zou nu ongeveer op 66 graden moeten komen met het balhoofd. Klinkt ouderwets zeker als je na gaat dat hij met een 150mm vork 66,5 graden telt. De stumpjumper kan niet met een Canecreek head angle worden uitgevoerd door het gekozen balhoofd cupsysteem. Gelukkig zijn er speciale bushings te koop waardoor je demper iets dieper komt te vallen zonder de veerweeg van slechts 140mm te beïnvloeden. Nu zou hij volgens ons op 65,5 ongeveer moeten zitten en dat is prima! Hier vind je alle informatie over de bushings: https://www.offsetbushings.com

 

 

De stumpjumper is een echte alles kunner, nee hij geeft niet hetzelfde vertouwen als de Enduro, daar ga je harder mee. Maar deze fiets is stabiel, gebalanceerd en stijf. Klimt zeer goed en met haar 29inch wielen en 2.6 banden echt een alles kunner!

En als Matt Hunter dit er mee kan, dan moet ik er toch op zijn minst ook een klein beetje mee kunnen rijden….


Burscheid Enduro trails

De Enduro trails van Burscheid

Heel even, heel even dacht ik; zal vandaag dan de eerste dag worden dat we geen vette trails vinden? De trailhunt van vandaag is gebaseerd op heel veel ogenschijnlijk korte zwarte afdalingen. We hebben afgesproken op de parkeerplaats Park Platz Schöllerhof die relatief centraal ligt tussen al die trails. Om er weer een soort van route van te maken rijden we eerst noord-oostelijk richting Burscheid om af te kunnen trappen met een inkomertje. In Burscheid worden we door inwoners aangesproken dat hier niks ligt, geen trails.

Sterker nog ze kennen de “app” (zal Trailforks zijn) en benoemen nogmaals: er liggen hier geen trails! Oké, danke und auf Wiedersehen. We kijken elkaar aan en besluiten toch het pad in te rijden. Na niet al te lang stuk doubletrack, zie daar: Trails ;) Toch valt het allemaal wat tegen hier en de twijfel neemt toe, zal dit dan inderdaad de eerste mislukte trailhunt worden?

De zoektocht gaat door!

We geven niet direct op natuurlijk, de middag is nog jong dus we zoeken verder. Met wat omwegen in een erg mooie omgeving zagen we dat we de L101 moesten zien bereiken. Aan de andere kant van de weg zien we meer potentie. Eenmaal aan de andere kant van de weg beland komen we op een fireroad die kaarsrecht door het bos loopt en na een paar honderdmeter zien we ook de eerste trail het bos in duiken! Wat zich nu voor ons openbaart doet onze oude-mannen-ogen weer twinkelen als kleine kinderen in een snoepwinkel! Er kronkelen hier niet 1, niet 2, maar 3 downhill, bikepark-achtige trails naar beneden. Allemaal kombochten, drops en zelfs dubbels! We hebben vandaag ook Ralph van de Looseriders met ons mee, en hij is niet vies van een sprongetje (overigens de enige zonder E-MTB, held!) dus hij kon al helemaal zijn lol op. Enige voorverkenning is voor alle “niet-springers" een must hier. De dubbels zijn niet groot maar toch. Op Trailforks moet je opzoek gaan naar de Murmel, daar vind je alle zwarte. We draaien telkens via de Murmel Easyline weer omhoog om deze afdaling een keer 2 keer te doen, zo hebben we dus nog een reden om terug te komen.

Ook natuurlijke Enduro shizzle hier in Burscheid

Iets verderop aan dezelfde ber flank welke het beste is te bereiken middels dezelfde klim vind je wat meer natuurlijk Enduro trails. Deze trail is steil en technische zeer uitdagend. Onderweg komen we nog wat locals tegen en ze vragen ons of we hem al gereden hebben. Trots zeggen we JA hun reactie vertelde ons genoeg dat ook voor de locals deze trail als hoogstaand bekend staat. Ook hier heb je overigens meerdere keuzes onderweg, het maakt niet uit wat je kiest alles komt beneden uit.

De twee-fietslengtes river jump!

Nog steeds op dezelfde berg nu helemaal aan het einde van de fireroad liggen nog meer trails. De linker optie is brengt je naar een gebied met grote sprongen en zelfs een riverjump. Overal is een b-line te vinden. Wijzelf pakken de “kleine” drops mee en staan te verbazen over wat er allemaal is aangelegd hier. Rijd je hier aan het einde van de fireroad naar rechts dan kom je wederom op een uitdagende Enduro trail met een zeer steil einde. Slechts 2 van ons wagen zich eraan, gelukkig ligt er ook een leuke “chicken” welke voor sommige zelfs al als steil kan worden ervaren. Voldaan rollen we terug naar de auto’s. Niet om te stoppen, maar om bij te tanken! Er ligt hier namelijk nog meer :D

Altenberg Enduro trails

Vanaf onze parkeerplaats rijden we nu verhard de andere kant op richting Altenberg. Daar ligt een mooie kronkelweg welke ook veel gebruikt wordt door motorrijders. Het is makkelijk klimmen en werken vanaf hier de hele flank af. Op de kaart zien we 5 zwarte afdalingen, te beginnen met de Stein DH. Kort krachtig en ook hier weer een zeer steile sectie in de trail! Gevolgd door de Die Wellen en Blitz cirkelen we door. Allemaal gelijksoortige trails met ieder haar eigen charme. Allemaal technisch, de één moeilijker dan de ander.

Na een sterk dichtbegroeid bos komen we dan aan bij de Kochtopf trail. Beneden zien we het einde al, een natte verticale rotsplaats. We klimmen over de gravel road omhoog, onderweg kom je de trail nog een keer tegen waar je kan zien wat ons te wachten staat. Eenmaal boven start de trail wederom met een erg steile sectie met 2 drop offs erin, heftige start…. Ook hier is er een chicken route voorzien, met ieder zijn eigen lijnkeuze rollen we weer naar beneden. Ook deze is weer heel erg gaaf!

In deze regio kun je prima zonder GPS rijden. De L101 en de L310 zijn de 2 wegen vanaf waar je telkens start. Her en der vraagt het wat creativiteit om de trails te vinden. Mocht je toch liever met GPS rijden, dan kan je die hier aanvragen. Parkeerplaats Park Platz Schöllerhof is dus voor dit deelgebied de beste optie om te parkeren.


Rotsen op de trail bij solingen

Zuid Solingen MTB trails

De mountainbiketrails nét onder Solingen (DE)

Dat je bij Solingen (Wuppertal, Duitsland) goed kan mountainbiken wisten we al. Net boven Solingen hebben we deze trails al gevonden. Tijd om nu ook ten zuiden gaan te verkennen. Deze keer rijden we via het westen aan. Klein beetje verbaasd over het amper glooiend landschap en we beginnen ons al lichtelijk zorgen te maken of dit net zo tof word als in het noorden van dit dorp. Gelukkig, wanneer we door het dorp Leichlingen rijden, met wat vakwerkhuisjes, zien we het gewenste landschap opdoemen. We spreken vandaag af op de parkeerplaats Parkplatz 42659, Solingen Duitsland. Dit bleek later ook de beste plek om te parkeren waar ook de locals hun auto's neer ketsen om daar even een run te doen...






De boze muis en tal van anders zwarte trails

Door onderstaande video wisten we al een beetje wat ons te wachten stond, dit kan natuurlijk de beste en mooiste zijn van de regio en op precies die reden besloten we om deze als laatste te doen. "De Boze Muis" komt dan ook uit bij de auto, mooi als afsluiter. Vanaf de parkeerplaats rijden we via een asfaltweg omhoog en banen we onze weg richting het westen. Vanuit daar werken we dan onze weg terug over de trails. Eerste 4 kilometer is dan ook verhard en ja, saai.

https://youtu.be/foSd6Q0-RxU

De blauwe trail discussie... Het lijkt een regio ding te zijn

Vanaf het asfalt tillen we onze bikes over de vangrail om de eerste afsdaling in te zetten. Een "blauwe" trail op Trailforks welke ons naar het einde van de eerste zwarte afdaling leidt. We worden direct geconfronteerd met redelijk steile stukken en tal van rotsplaten. Lekker inkomen zo! Het is vandaag kneiterheet, mijn Specialized Levo SL komt des te meer van pas dan ooit ;) de andere komen aan moet bloodrode koppen, we klimmen nu namelijk door een windstil bos omhoog zodat we kunnen starten aan de - Pliz downhill - de eerste zwarte afdaling van de dag. Zoals we al in het noorden van Solingen hebben ervaren zouden wij alle blauwe trails toch echt rood willen noemen, houd daar rekening mee! De zwarte hier die zijn ook echt zwart :D dus slokkie water en go!

De Pilz downhill is lekker steil met veel rotsen en losse stenen, echt een toppertje. Deze trail biedt je overigens ook de mogelijkheid om via switchbacks wat makkelijkere stukken te pakken. Wellicht goed om in te komen en te wennen aan het gebied. Wij kiezen echter voor de moeilijkere optie, her en der met geknepen billetjes!

Alpen-achtige natuurlijke bikepark trails!

Via een korte tranfers komen we bij de - Wupperhof DH - aan. Nog vol van energie door de vorige afdaling schieten we hier maar gelijk de trail in. WTF!!!! Dit is echt vet, overal kleine kombochten mega wortels, losse stenen en veel rotsen. De Wupperhof DH is Alpenwaardig. Ik wilde filmen vandaag maar voor we het wisten stonden we helemaal beneden uit te hijgen terwijl we maar bleven roepen: DIT WAS VET!!! We beloven ons zelf: Deze doen we nog een keer later op de dag! Omdat ik toch wel alle trails wilde rijden hier in dit gebied rijden we eerst door. Middels de blauwe - Lucas weg - met prachtige uitzichten, grote rotsplaatsen en cliff trails kom je terug bij waar de auto staat. Zoals gezegd, het is warm vandaag. Even naar de camping aan de andere kant van de brug rollen en de bidons bij vullen. De camping is een typisch Duitse met veel seizoensplaatsen. Ze hebben ook normale plekken en: Unser Platz ist ganzjährig geöffnet! ahh oke, mooi hier kunnen we dus ook in de winter terecht :D

Welshman en de Angry mouse trails

De onweersbuien zijn zich inmiddels boven ons aan het opladen. Lichte donder is al te horen en volgens Buienrader krijgen we zo een bak met water over ons heen waar de watertoren hier in de buurt jaloers op zal zijn. We hebben nog even de tijd en besluiten weer via de asfaltweg omhoog te klimmen om de - Welshman - te rijden terug te cirkelen om af te sluiten met de Angry Mouse trail. De Welshman trail is ook weer erg leuk. Veel natuurlijke drop-offs verder lekker rollen en over de losse stenen. De Angry Mouse is wat je er van mag verwachten volgens de video. Veel "te doen" jumps. Enkele kleine gaps welke we overslaan. De trail heeft verder geen steile secties waardoor hij ook wat langer is dan de andere trails. Gezien de tijd, warmte en opladende onweersbui moeten we onze belofte breken met de Wupperhof DH. Prima, dan komen we toch gewoon terug! We tikken de 25 kilometer aan, de combinatie van hitte, klimmen en dikke trails maakt dat de meeste op zijn. Eventueel als aanvulling kan je nog de Witwenmacher en de Mountainroot rijden. Die zie je liggen vanaf de asfalt klim en zijn dus makkelijk te vinden!

Hier kan je de GPX aanvragen

https://youtu.be/SeRJasPWF6k







Nightbiken

Enduro training @ Night

Op donderdag avond vond onze eerste enduro training plaats. Een doordeweeks dag in Maart om 20:00 in de avond. Het lijkt me overbodig om uit te leggen hoe donker het was. Met een Air boks of een Aloha teken begroeten we elkaar voor de Specialized Turba winkel in Arnhem centrum. Het is het tijdperk van het COVID-19 dus aanraken en netjes handen schudden slaan we even over. Ook hebben we 95 man af moeten bellen omdat we anders over de 100 man zouden komen ;) afijn, met 5 man was het tijd om de stadsparken in te duiken :D

Nederland is zo plat als een dubbeltje, toch?

Voor wie nog nooit in de Regio Arnhem en Nijmegen is geweest kan ik mij voorstellen dat je denkt dat hoogte meters enkel en alleen in het absolute zuiden van het land te vinden is. Niet helemaal waar... Hier in deze regio hebben we hoogte verschillen van ongeveer 70 tot 80 meter. Niet veel maar veel meer dan de gemiddelde dijk natuurlijk. Vanavond gaan we die hoogte meter uitnutten in de stadsparken rondom Arnhem. Eerst een goed half uur trappen, lekker opwarmen en wennen aan het ontbreken van kleuren. De lampen die we mee hadden, hadden beter gekund. Dus het bleef donker, in het park heel donker.

3,2,1 GO!

Vanavond hebben we 3 stages. Mini afdalingen van ongeveer 20 tot 30 seconden waar van alles inzit. Eerst verkennen, bespreken wat de beste lijnen zou zijn om vervolgens op tijd naar beneden te knallen. Om de een of andere manier men hier van giechelen. Beneden sta ik te wachten met een stopwatch en ik zie enkel een lampje naar beneden vliegen en hoor gegiechel :D, grappig wat tijdsdruk in dit geval in de mens los maakt! Eenmaal allemaal beneden bespreken we de snelste tijd, welke lijn was dat en wat was de tactiek. Hop weer terug omhoog en nog een keer proberen.

Einde eerste Enduro Training

Rond 21:30 sluiten we de avond af met een leuke speelse afdaling. Deze afdaling is verre van steil, maar daardoor wel lang. We vliegen door de natuurlijke kom bochten en springen over de wortel dropjes die er in zitten. De sfeer zit er lekker in. Rustig terug fietsend richting de Turbo winkel sluiten we de avond af. Algemene verdict? LEUK!

Schrijf je hier in voor de volgende training: Donderdag avond 26 maart

Om in de sfeer te komen hier een alweer 6 jaar oude video. Geschoten op een andere locatie overigens...

https://youtu.be/Sg5_OvpB2h0

De nieuwe Enduro van Specialized

VIDEOFRIDAY: The all new S-Enduro

Compleet anders gepresenteerd, op een nieuwe manier gefilmd zonder iets over te zeggen, zonder er lang op in te gaan. De all new Enduro van Specialized, nieuw en compleet anders. Geniaal dit! Enjoy

https://youtu.be/lExRsnHZHL8