MTB aan de Costa Brava – Mountainbiken in een ruig, rotsachtig paradijs

Mountainbiken aan de Costa Brava – ruiger dan je denkt

Het klinkt misschien een beetje vreemd – de Costa Brava als mountainbikeparadijs?
Zeg je Costa Brava, dan denk je al snel aan strand, camping, toeristen en sangria. Niet aan rockgardens, zwarte trails en technische afdalingen. Toch werden wij verrast – en niet zo’n beetje ook.

We hebben slechts een klein stukje van die ruim 200 kilometer lange kustlijn mogen ervaren, maar dat was genoeg om deze uitspraak met vertrouwen te doen:
MTB aan de Costa Brava is keihard genieten – en technisch uitdagender dan menig bikepark.

Roses – first contact met de rotsen

Tijdens een gezinsvakantie bij Roses (vlakbij de Franse grens) besloot ik de bike mee te nemen. Onder het motto: “Er ligt hier vast wel wat om af te dalen.” Wat blijkt? Niet “wat”, maar een overvloed aan trails – zelfs op Trailforks zie je de berg El Pení bezaaid met lijnen.

Na wat gepuzzel vond ik een parkeerplek bij de padelbanen in Roses, direct onderaan de berg. Doel van de dag: een zwarte trail rijden. Mijn redenatie was simpel: als zelfs de zwarte tegenvalt, dan hoeven we de rest niet meer te proberen.

De klim – en de eerste fout

Ik wilde geen saaie asfaltklim, dus koos een rode trail omhoog. Slecht idee. Na 200 meter stond ik te hijgen in 30 graden, op een helling die duidelijk bedoeld was voor afdalingen. Omdraaien dus, en dan toch maar asfalt pakken. Via verharde wegen klom ik uiteindelijk richting de top van Puig de l’Àliga.

De trail: Puig de l’Àliga (Zwart)

Bovenop de berg: prachtig uitzicht over de kustlijn, strakblauwe lucht en nul schaduw. Water over het hoofd, gear aan, en gaan.

De trail is direct technisch. Rockgardens op rockgardens.
Alleen rijden hier is tricky – de flow mist soms omdat je écht moet opletten.
Warm, droog, losliggend, maar ook ontzettend gaaf.

Halverwege begon het afzien. Te weinig water, geen eten – foutje. Maar toen de trail overging in wat snellere secties, begon de airflow me net op tijd wat af te koelen. Oververhit, hongerig, maar met een grijns van oor tot oor kwam ik beneden.

Poging 2 – De trails van Puig Margall

Twee dagen later, beter voorbereid, reed ik richting het dorpje Pau – rustig, weinig toeristen, en een prima plek om te parkeren.

Doel: de Vila Juïga DH trail, een rode lijn van 2,8 km met zo’n 388 meter afdaling. De klim was lang (8 km asfalt), maar goed te doen. En onderweg spotte ik al meerdere trails voor “de volgende keer”.

Vila Juïga DH trail (Rood)

Deze trail heeft een fijne balans tussen flow en tech. Denk veel rotsplaten met grip, afgewisseld met uitdagende bochten en stenige passages. Niet overdreven moeilijk, maar zeker niet saai. Het middenstuk is technisch werken, daarna komt de flow terug.

Grip, variatie en continu actie. Precies wat je wil van een rode trail.
Tip: volg je instinct. De directe lijn over de rots is vaak makkelijker dan de omweg.

Extraatje: Els Dòlmens trail (1,8 km)

Op de terugweg kon ik het niet laten: even de Els Dòlmens trail meepakken. Kort, maar krachtig. Smal, iets technischer dan de DH, en boordevol potentie. Vooral opletten op derailleur-killers en scherpe rotspartijen.

Mountainbiken aan de Costa Brava – dit is écht legit

Vergeet wat je dacht te weten over de Costa Brava. MTB’en hier is rauw, heet, rotsachtig en verrassend goed. Van Roses tot Pau en verder – hier ligt een gigantisch netwerk aan trails, van zwart tot groen.