Preview: legale endurotrails in Bouillon

Preview: Legale Enduro trails in Bouillon

Nooit meer aanvaringen met wandelaars in de Ardennen? En full speed een afdaling induiken zonder onaangename verrassingen zoals versperringen met takken? Dat kan! Na ons bezoek aan het Trailcenter van Spa en de trails van Esneux, met gelegaliseerde endurotrails, is het nu de beurt aan Bouillon. Oók in hier worden binnenkort veel endurotrails gelegaliseerd en voorzien van bordjes.

Wij nemen alvast een voorproefje van deze trails. Het merendeel ligt er al lang en wordt ook gebruikt in de Belgian Enduro Cup race van Bouillon. De trails op de heuvel achter het Kasteel van Bouillon heeft zelfs meerdere oude downhill tracks waar ook weleens het BK en NK Downhill werd gehouden.

Onze startplek is ook aan de voet van deze heuvel, maar we gaan eerst de andere kant op en volgen de rivier Semois stroomafwaarts. Na een eerste klim van zo’n 150 hoogtemeters warmen we lekker op op “Les Croisettes“; een rode trail met flow, natuurlijke drop-offs en een afgrond (niet naar kijken!). En dat opwarmen is wel verstandig want na een pittige klim komen we aan bij het toeristische Rochehaut (met schitterend uitzicht). De afdaling die volgt (“La Dalle a Toff“) is megatechnisch, beginnend met wat hogere drops en een steile rockslab. We schieten hier iets van de geplande route af en komen op een Alpenwaardige afdaling die maar weinigen volledig zullen rijden, zonder voet aan de grond. Op Trailforks zien we dat dit als een oranje pro-line (hoger dan double black diamond) wordt weergegeven. De te legaliseren route loopt net iets anders.

Na een goed-te-doen-klim komen we op een hoog plateau, klaar voor “Vosgienne 2.0“. Ja! Een Vogezen-achtige afdaling in de Ardennen. En deze is zalig! Veel wortels, heel veel. En ze liggen in alle richtingen. Maar gelukkig is het kurkdroog en een stralende lentedag. En we zeiden Vogezen: dus het heeft ook een loamy ondergrond her en der.

Na een korter klimmetje is de afdaling kort, maar snel. “Tombeau Ouvert” schiet in minder dan 40 seconden voorbij. Oppassen voor wandelaars hier! Genoeg energie over voor een extra afdaling: “La BBQ“; genoemd naar de outdoor BBQ onderaan de afdaling bij de Semois. Nog zo’n parel! Met wat jumps, compressie-kuilen, fantastische bochten en flow. De trails hier in Bouillon zijn perfect: lang en technisch, maar niet teveel pielen en ook gewoon lekker op snelheid te rijden.

Vanaf hier is het een klein stukje peddelen langs de rivier naar Bouillon. Daar pakken we twee trails op de heuvel achter het Kasteel. Eerst “Les Nutons“: deze is duidelijk veel meer man-made dan de andere trails van vandaag, met jumps en bruggetjes. Wat Les Nutons betekent zoeken we thuis op: “noten”. Dus het was dus tóch niet zó toevallig dat Rik hier een OTB’tje deed! 🙂

Afsluiten met “La Nonnette“, een blauwe trail met flink wat trapwerk en lijnkeuzes (double springen of niet). Én het onderste gedeelte kun je de switchbacks volgen of fullspeed straightline naar beneden. De dag zit erop. Met 1.200 hoogtemeters en veel plezier. We gaan hier zeker terugkeren en juichen de ontwikkeling van de legale endurotrails van harte toe!

De voortgang volgen? Check Ardenne Bike Trails.


Trailmonkeys & G-bikes FUNduro in Beringen

Trailmonkey Funduro Race

Het is januari als er een Facebook-event voorbij komt: een FUNduro in Beringen (België). Massaal reageren ruim 350 man met “ja, ik kom”. Fastforward naar zondag 13 maart. We staan aan de start van de FUNduro, georganiseerd door bikeshop G Bikes en bikeclub Trailmonkeys.

Bleft kalm & send it” staat er achterop het shirt dat bij de inschrijving hoort. En zo ervaren we dat ook. Want ondanks dat het supertoegankelijk is, voelt het toch direct als een wedstrijd zodra we het stuurbordje vastmaken aan onze Specialized Turbo Levo’s. Het is een zonovergoten dag en er staan ons 8 specials te wachten op deze ‘avonturenberg’: de Be-Mine in Beringen. Er liggen een aantal vaste aangelegde endurolijnen op deze berg, plus wat grote wallrides, lange rockgardens en jumps. Rik is enkele jaren geleden hier geweest (sindsdien veel ontwikkeld hier), Bram is er voor het eerst. Dus we rijden de specials ‘blind’.

De organisatie gaf aan dat ze 1 special zouden timen, maar doet dat bij nader inzien niet. De variatie in skill-niveau van rijders is daarvoor te groot en het zou waarschijnlijk betekenen dat er veel tijd tussen het starten van de rijders moet zitten. Omdat dit er nu niet is rijden de meesten als groepjes achter elkaar aan. Een beetje zoals we van de Team Enduro in Davos gewend zijn. En kom je een keer stil te staan omdat een rijder voor je twijfelt over een technische feature? Geen probleem! We zijn hier allemaal voor de FUN.

Er zit echt wel wat uitdaging in de trails hier. De specials combineren de vaste endurotrails en een venijnig kort klimmetje maakt vaak onderdeel uit van een special. Onze linkerduim schakelt dus regelmatig even de e-bikemotor aan om een klimmetje op te komen 🙂
En die e-mtb zorgt er ook voor dat we meerdere specials vaker rijden. Eén van de leukste rijden we drie keer. Het hoogteverschil is ook maar ongeveer 75 meter.

De toffe specials, variërend van steil met switchbacks tot snel met vlakke bochten, zorgen ervoor dat we hier zeker vaker terug gaan komen. Goede “training ground” op een overzichtelijke locatie. Al zullen we het dan wel moeten doen zonder de fantastische bevoorrading met rijstetaartjes en een Jupilerke achteraf.


De Tubolito binnenband

Binnenbandjes – Je ontkomt er niet aan!

We leven inmiddels in een wereld waar het mountainbiken maar blijft innoveren, alles verandert aan de fietsen en zo ook de “binnenband” technieken. Van rubberen binnenbanden naar tubeless tot dikke foamrollen op je velg om nog beter en nog langer zeker te zijn dat jouw rit niet verstoord wordt door een lekke band. Tegenwoordig rijden de meeste mountainbikers tubeless, wat tal van voordelen heeft. Tóch kan het ook met tubeless met of zonder “foam dinges” erin fout gaan. Optie 1 is dan nog de salami! Middels een pin ruw je de band iets op en je duwt er een plug in, oppompen en we kunnen weer verder. Ondanks de salami kan het altijd nog voorkomen dat je alsnog met een binnenband moet gaan rijden en dat betekende voorheen een dikke zware rubberen binnenband in je tas of aan je frame 🙁

Gelukkig staat ook hier de ontwikkeling niet stil.

Zo is er de Tubolito

Tubolito is een oranje binnenband die er net even wat anders uitziet dan de zwarte rubberen binnenbanden die we gewend zijn. Allereerst zijn ze kleiner (compacter) het materiaal is glad en lijkt eigenlijk niet “opblaasbaar”. Het allerbelangrijkste kenmerk is vooral – denken we – dat ze lichter zijn. Zoals gezegd tubeless is the way to go, wat betekent dat je de binnenband als extra met je meezeult. Wanneer iets extra is wil je dat dat zo minmogelijk moeite en gewicht kost 😉

Volgens ons weegschaaltje komt de MTB plus (e-bike ready: 2.5 tot 3.0 – 29 inch) binnenband op 102 gram.

Een vergelijkbare oldfashion binnenband welke is gemaakt voor vergelijkbare banden komt op 228 gram

De variant voor iets kleinere banden in de maat 29″ (tot 2.5″) komt op 78 gram.

Nog ietsje lichter alstublieft

Oké twee keer zo licht EN twee keer zo sterk, claimen ze. Twee keer zo sterk betekent niet onverwoestbaar natuurlijk. Ook daar hebben ze over nagedacht dus er is ook de S-MTB variant. De S-MTB binnenband is slechts 45gram en speciaal gemaakt als “reserveband”. Tubolito zet er uiteraard op in dat men standaard op de binnenbandjes rijdt – in plaats van tubeless. Omdat ze twee keer zo sterk zijn, kan het een concurrent maken voor tubeless rijden (met dat gedoe met melk, etc, etc). De lichtere S-variant, welke nóg een stuk minder ruimte inneemt dan de al kleine formaten van de standaardversie, maakt het verhaal wel compleet. Als laatste redmiddel bestaat er uiteraard ook nog een repair kitje voor de bandjes. Want een Tubolito band plakken werkt anders dan een rubberen band plakken (makkelijker zelfs!).

Hoe blaast de Tubolito nou op?

Bij een conventionele binnenband zie je dat die bij het oppompen zonder buitenband alsmaar groter wordt. Het rubber zet gewoon uit waardoor de band in diameter en omtrek blijft groeien. Voordeel is dat veel merken daarom veel meer maten op hun verpakkingen zetten voor dezelfde binnenband. Handig voor wanneer je 27,5″ achter en 29″ voor rijdt. Bij de Tubolito binnenband werkt dat wat anders. De binnenbanden zijn veel vormvaster in diameter en omtrek wat maakt dat je iets bewuster de juiste binnenband moet inpakken.

Minder snel lek met de Tubolito

Dit is weer zo iets wat niet echt lekker te testen valt. Soms rijdt je een jaar zonder lekke banden en soms drie keer lek in één rit. We zullen Tubolito maar op hun “blauwe ogen” moeten vertrouwen als ze zeggen dat de banden twee keer zo sterk zijn dan de conventionele binnenbanden. Waar ze niet zo lekker gaan is hitte! Zo zijn velgremmen verboden omdat de druk dan te hoog kan oplopen waardoor de band alsnog knapt. Gelukkig zijn we met mountainbikes al een dik decennium lang over op schijfremmen, toch?!

Wat vooral interessant is is hoe de band met snakebites omgaat. Het wedstrijdseizoen begint weer en langzamerhand gaan we weer meer in het buitenland rijden, dus de snakebites gaan komen. We hebben er als test één in het achterwiel gelegd aangezien dat klassiek gezien altijd de band is die de dupe word van dit vervelende probleem (uiteraard niet bij tubeless). Is de Tubolito beter bestand tegen snakebites? De tijd zal het leren….

Montage van de binnenband

Montage werkt net zoals elke binnenband, hier hebben we niet direct een verschil in gemerkt. Net zoals met elke binnenband moet je zorgen dat hij goed in de velg ligt en dat je de buitenband niet met de bandenlichters terug op de velg moet leggen.

Wat is dan ons oordeel?

Het is een binnenband die lichter is en zich makkelijker laat opbergen in je tas. Dikke prima dus!


een off day in solingen

OFF-Day in Solingen

Ken je dat een “OFFDAY” zo’n dag dat je gewoon niet lekker in je flow komt, zo’n dag dat je moeilijk doet over dingen die je normaal gewoon rijdt… Zoals inmiddels wel bekend zijn we volle bak aan het werken aan onze conditie en techniek. Elke dinsdag avond vullen we een uur tot anderhalf uur met manuals, wheelies, bochten step ups enz enz. Dat dat haar vruchten afwerpt weten we inmiddels! Bochten gaan beter, wheelies duren langer en de manual zit in de maak. Maar toch. Vandaag begint slecht, hoe ga ik (Rik) dit herpakken?

Heerlijk Enduro gebied hier in Solingen

In Solingen kan je heerlijk rijden. Er liggen mooie technische trails, veel rotsen wortels met steile stukjes. We starten gelijk met een technisch uitdagende trails, er zit van alles in en de steilheid is bovengemiddeld te noemen. De eerste meters voelen onwennig maar ondanks dat rollen we zonder problemen de rockgarden af, Nico pakt nog even zijn testikels mee maar dat te zijde 😉 Na de rockgarden zit een roll in. Niets bijzonders, het is wat steil het is wat glad meer niet. Na meermaals aan te rijden er omheen gerold, het wil gewoon niet in mijn hoofd! Irritant.

De run na dit debacle is minder technisch, maar het blijft harken. Wanneer je niet in de flow komt zijn technische secties extra moeilijk omdat je meer remt dan nodig is en dat maakt het extra moeilijk. Ik ken deze trail, meermaals zonder problemen gereden….

Na al dat eerdere gehark komen we bij een prachtige technische bikeparkisch afdaling aan. Veel fun factor zit erin met veel kleine drops, tal van hoge gladde wortels en relatief steil te noemen. Ga je op deze afdaling harken? Dan ga je bijna gegarandeerd onderuit!

Blijven ademen op de trails

Eenmaal ingereden, op mijzelf inpratend beloof ik mijzelf om weer te focussen waar we op trainen. Met vertrouwen de fiets in de bocht gooien, kijken waar je naar toe wilt en niet onnodig veel snelheid eruit willen halen om misplaatste zekerheid te bereiken. Het werkt! Langzamerhand komt de flow en het vertrouwen terug. Het in de basis verbeteren van je techniek is nu iets waar ik mijzelf op terug kan pakken, heerlijk deze afdalingen zo!

Nieuwe trails rijden in Solingen

We vervolgen de dag met een aantal nieuwe trails, volledig in de modder maar niet minder lekker. Ook hier kan je met behulp van de juiste techniek de fiets heerlijk door de bochten laten rollen en de flow vinden!

Om het lekkere gevoel vast te houden doen we de 2 mooiste afdalingen nog eens, middels een kleine loop komen we weer op de bikepark achtige afdaling, langs de rotsen waar Nico onderuitging voor een revanche en de heerlijke flowy race afdaling welke langs de weg loopt en uitkomt bij de bus 😀 De OFFDAY werd een absolute TOPDAY!


Bochten techniek mountainbike training

Hoe moet de bocht dan?

Hoe moet de bocht dan?

Om maar met de deur in huis te vallen. Ik ga het je niet precies laten zien. Wij moeten namelijk zelf ook nog heel veel oefenen! Wat ik wel weet is dat we steeds beter worden en dat lukt door veel te oefenen. Dus eerst wat theorie dan de praktijk. Zelf merken we dat we vaak wel weten hoe het moet en dat we het idee hebben dat we het ook zo doen. Tot dat je jezelf terugziet. Elkaar coachen helpt hier al in maar elkaar filmen nog veel beter!

De theorie is duidelijk:

  • Doorkijken waar je naar toe wilt
  • Jij zelf blijft haaks op de horizon
  • De fiets kantel je in, in de richting van waar je naar toe wilt
  • Je hebt bij een bocht naar links je rechter pedaal laag

Waarom moet dit zo?

  • Waar je naar kijkt rij je van nature op af
  • Door je fiets in te kantelen gebruik je de buiten noppen van je band
  • Door haaks te blijven is de druk op de buiten noppen het hoogst
  • 2 redenen, je raakt met je pedaal de grond niet en je verhoogt nog meer de druk op de banden

Laatste tip: Houdt ook druk op je voorwiel, ga niet te ver naar achteren leunen dan verlies je druk op je voorband en verminderde druk zorgt voor minder grip.

EN Film jezelf!!


Preview: legale endurotrails in Esneux

De Officiele Enduro Trails in Esneux

In april 2022 zal het zover zijn: legale enduro-trails in Esneux, België. Wij krijgen een voorproefje van Benjamin en Simon, twee van de trailbuilders en initiatiefnemers van EndurOurthe. Esneux ligt op steenworp afstand van Chaudfontaine en Sart-Tilman; twee andere bekende spots met endurotrails. En de bekendste hier vlakbij is Remouchamps – met ongetwijfeld de meest technische trails van de Benelux.
Uniek is wel dat de trails van Esneux legaal worden. Op de andere plekken is afgelopen jaar veel te doen geweest over trails die werden dichtgegooid of waar bekeuringen (van €200 tot €800) werden uitgedeeld. De ontwikkeling van het legaliseren zien we ook in Spa, Bouillon en binnenkort ook Remouchamps. Volgens Benjamin komt dit doordat (ook in België) afgelopen Corona-jaren er meer druk op de natuur is komen te staan: iedereen trekt erop uit om in de buitenlucht te genieten en te sporten. In veel gebieden waar mountainbiken gedoogd werd, werd er ineens gehandhaafd. Maar dankzij inzet van onder andere MBF (Mountain Bikers Foundation Belgium) is dit omgezet in het legaliseren van trails die we al jaren rijden.

Wat je in Esneux voorgeschoteld krijgt

Op een koude zaterdag in januari zien we de eerste auto’s Luik doorrijden met een flinke laag sneeuw op het dak. Een klein half uur later staan we op de afgesproken locatie en treffen we de twee trailbuilders. Ze zullen tijd hebben om de eerste paar trails met ons mee te rijden. En ze zijn apetrots op de trails. Nu de trails legaal worden kunnen ze ook meer bouwen en aanleggen. Voorheen was het natuurlijk een beetje dubieus om met je kruiwagen en materiaal het bos in te rijden. De routepaaltjes ontbreken nu nog, maar zullen er voor de opening (in april 2022) wel staan. Al jaren houden de mannen een Endurando met 100+ deelnemers in de laatste weken van het jaar. Maar nu de trails officieel zijn, zullen we er misschien ook wel een wedstrijdformat terugzien.

Meer dan 10 Enduro trails in 1 ronde

Na een dag in de sneeuw en modder kunnen we wel stellen dat we hier zeker nog eens terug gaan komen! Er liggen een 10-tal trails, waarvan we er 8 hebben gereden: 1 was er nog niet af en 1 was er veel te nat. De trails zijn relatief kort: maximaal 100 hoogtemeters (korter dan Remouchamps), maar wel erg divers. Van flowy groene en blauwe trails die mooi de contouren van het landschap volgen tot één zwarte en meerdere rode trails met mooie rotssecties en jumps. Ook (local) Martin Maes traint hier regelmatig. De volle route is zo’n 30 km en 1.000 hoogtemeters. Voor de meesten wel een volle dag dus. En in deze ronde kun je je favoriete trail gemakkelijk nóg een keer rijden.

Blijf op de hoogte via: www.facebook.com/EndurOurthe


Enduro training in Witten

Een endurowedstrijd gaat door in droge én natte omstandigheden. Daar moet je als rijder dus klaar voor zijn. Alleen maar rijden op droge trails is een utopie. Daarom rijden we vandaag in een mega-nat Witten (Duitsland) waar een enorm breed scala aan trails ligt! Durven we onze mountainbike nog steeds plat in de bocht te leggen als de ondergrond nat en vol bladeren en natte wortels ligt? Om wat “extra spice” toe te voegen timen we wat runs. Want als er een klokje loopt gebeurt er toch wat met je motivatie! Crashen? Of run voor run wat secondes eraf snoepen? Mountainbike-prof worden. Een leven vol spannende races, op de mooiste plekken ter wereld. Wij – Trail-Addicts Bram, Rik en Nico – gaan ontdekken wat je hiervoor moet. En wat je ervoor moet laten. Maar zonder het allerbelangrijkste uit het oog te verliezen: plezier! Het ultieme doel: deelname aan een EWS enduro-wedstrijd.


Trail-addicts weekend in de Alpen - MTBVerbier

EEN PARADIJS MET TRAILS IN DE VOORTUIN

Foto’s: Gijs Ferkranus

Tekst: Bram van Boekholt

Als je even een paar minuten door je Insta-timeline scrollt kom je iedere keer weer nieuwe ‘epic shots’ tegen van plekken waar jij ook wil biken. Van EWS-stages tot de zomerse beelden vanuit Nieuw-Zeeland en Australië. Dat brengt ons altijd tot ideeën voor nieuwe biketrips. Maar tóch blijven wij, Trail-Addicts Rik, Nico & Bram, ieder jaar terugkeren naar Verbier (Zwitserland), en daar is een reden voor.

Alpen trail in Verbier

Jaarlijks plannen we met Trail-Addicts een ‘season-ender’ trip naar MTBverbier. Met het hele huis gevuld zijn we met ongeveer 15 gasten om aan hun motto Eat. Sleep. Bike. Repeat. gehoor te geven. In de vallei van Bagnes op zo’n 800 meter hoogte vind je het luxe chalet van Erik en Jess. Aan de ene zijde van het chalet heb je uitzicht op het skidorp Verbier (op ongeveer 1.500 meter hoogte) en aan de andere zijde heb je vrij uitzicht op de rest van de vallei en de eeuwig besneeuwde toppen die daarachter liggen.

De vrijheid in en rondom het chalet is alleen al een reden om hier te komen biken. Na een fietsdag leg je je fiets in het gras, sluit je aan bij het kampvuurtje dat al is opgestookt en blijf je gerust de hele avond met je kniebeschermers op je enkels zitten. Totdat je het zelf tijd vindt om de stof- of modderlaag van je af te douchen (er is zelfs een was-service!). Iedereen hier komt voor het biken én de relaxte vibe, dus je voelt je nooit verplicht om je bezwete shirt even te wisselen omdat de rest van de gasten wel fris gedoucht en gestreken zijn.

Kampvuur bij MTBVerbier met Nico Bram en Rik

Verbier Valley

Verbier ligt in het Zuid-Westen van Zwitserland. Wanneer je bovenop de hoogste toppen in dit gebied staat, zie je de Mont Blanc boven de andere besneeuwde reuzen uitsteken. En ook een trip naar Zermatt – met de iconische Matterhorn – is mogelijk is als daytrip vanuit hier. Wij besluiten gewoon Erik’s plan te volgen voor onze vier bikedagen hier. En we weten dat je niet ver hoeft te reizen, want alleen al Verbier heeft dik 100 km aan de mooiste natural trails.

Met een grote groep bikers rollen we via de lokale pumptrack door de vallei 2,5 km naar het liftstation van Le Châble. Tot en met augustus kun je vanuit hier de lift naar Verbier pakken, maar op deze doordeweekse dag in het naseizoen draait deze alleen in het weekend. Gelukkig kunnen we met de bus omhoog, met biketrailer. Wel slim om die te reserveren, want met onze groep staat de hele trailer al vol. Dertien haarspeldbochten verder zijn we in Verbier en vanuit daar pakken we de lift de berg op. Diezelfde bus hoeven we natuurlijk niet naar beneden te pakken! De vetste trails komen pal bij het chalet van MTBverbier uit. Dus je kunt afdalen van 2.500 naar 800 meter!

Rots trail Alpen Zwitserland in Verbier

De mede-bikers die hier al een paar dagen eerder dan wij gearriveerd zijn hebben natuurlijk niet stilgezeten. Ze vertellen ons dat het ‘s ochtends ijskoud kan zijn. Niet gek in oktober. Dus de eerste dag staan we veel te warm gekleed boven. Dat donsjackje kan direct weer uit. De eerste trail die we hebben uitgekozen is er direct één met hele technische passages. En blijkbaar ook een populaire wandelroute. Maar overal wordt vriendelijk gegroet en Erik spreekt met wat hikers in vloeiend Frans. De ogen rollen uit hun kassen als hij deelt welke trails wij gaan rijden.

 

Vanaf de bikepark-lift kun je nog een tweede etappe verder omhoog. Die lift naar Fontanet draait nu niet, maar de 250 hoogtemeters trappen we zelf wel even. Het uitzicht hier is fenomenaal, met uitzicht op een gletsjer en de Rôdze trail. Wij duiken de andere kant eraf, op naar Cabane du Mont Fort. De weg ernaartoe vergt wat trial-skills. Over grote rotsblokken en rotsplaten waar je met te weinig flow direct tot stilstand komt tegen een opstaande steen. Maar ook: waar je met de juiste flow en balance-skills je jezelf als Ludo May want. Voor wie hem niet kent: Ludo is een Verbier-local en werkelijk geen enkele technische klim of afdaling is hem te gek. In quarantaine-tijd deelde hij video’s waar hij achterwaarts zittend op zijn stuur de trap van zijn huis op rijdt. Goed, terug naar de trail. Dit is er namelijk één die bij het chalet eindigt, en hij heet Comfort Zone. Maar don’t be fooled: de weg naar beneden is lang en gaat van ruig naar flowy.

Lang genoeg om beneden je armen even goed uit te wapperen en je vingers te strekken. Gelukkig is de finish bij het chalet, dus je hoeft niets anders te doen dan een (herstel)biertje aan te pakken. Tot de kok, Lee, ons naar binnen wenkt voor een vorstelijke drie gangen.

Besneeuwde trails in de Verbier Zwitserland

De volgende dag weten we dat we iets eerder moeten vertrekken voor de vetste foto’s. Dit keer shuttled Jess ons omhoog in de VW Transporter met bikerack. En we treffen een oude bekende als gids vandaag. Jarno “The Blast” Hoogland woont sinds dit jaar ook in Verbier (we geven hem geen ongelijk!) en werkt regelmatig als gids voor MTBverbier. Op het programma staat Col de Mille. Als we omhoog shuttlen zien we de bomen letterlijk van kleur verschieten. Hoe hoger we komen hoe geler en dieper oranje de loofbomen en larixen worden. Op het bergmeertje waar Jess ons afzet ligt al een laagje ijs. Leuke speelplek voor het zoontje van Erik en Jess, die hier als echte bergbewoner opgroeit. Wij gaan hoger op de berg “spelen”. Na een mooie traverse tussen de gekleurde struikbegroeiing, is het nog een stevige klim naar de Col. Jarno maakt ons blij met een dooie mus: “Jammer dat de berghut niet open is, want daar hebben ze de lekkerste perentaartjes”. We komen steeds dichterbij de bergkam die met een klein beetje sneeuw besprenkeld is, als poedersuiker over een oliebol. Het laatste deel naar de top is een hike-a-bike van een goed kwartier, over een besneeuwde trail in de schaduw. Eenmaal op de top kunnen de windjacks aan. Hier waait een frisse wind, maar we zitten wel heerlijk in de zon met uitzicht op de piek van de Mont Blanc in de verte.

De trail die volgt heeft écht alles in zich. Als we alléén deze trail zouden rijden en daarna rechtstreeks naar huis, dan zou ik zelfs al 100% tevreden zijn. Alles zit in deze bijna 1.500 hm afdalen; de hike-a-bike, een toffe ridgeline met verre uitzichten, lekkere flowy secties, steile switchbacks, ruige rotspassages, spannende worteltapijten en high speed stukken. Én ook deze komt in de voortuin van het chalet van MTBverbier uit. High fives all over the place. Zoiets smaakt natuurlijk altijd naar meer! Terwijl iedereen zich weer nestelt rondom het kampvuur met een drankje uit de ‘honesty bar’, pakken fotograaf Gijs en ik het plan op om er nog een trailtje aan vast te knopen. Gewoon als toetje. Erik tekent snel een route voor ons uit. En gewapend daarmee op zak, pakken we nog precies op tijd de bus omhoog naar Verbier. Een colaatje en energybar onderweg blijkt wel een goed idee. Het energieniveau is toch iets minder hoog dan zo optimistisch ingeschat. En wanneer we de start van de trail weten te vinden zien we de zon langzaamaan achter de berg verdwijnen. Full focus rijden we met z’n tweeën een waanzinnige trail naar beneden, waarvan we gelukkig een paar delen nog herkennen van eerder. Dus we hoeven niet meer op onze telefoons te kijken hoe de route loopt.

In donkere schemer sluiten we ons weer aan bij de groep om het kampvuur, die we vanuit de verte al op zagen gloeien. Iedereen is nog steeds even stoked. En voordat we binnen weer getrakteerd worden op een fantastische maaltijd, zorgt medewerker Ju voor heerlijke verse pizza’s uit de steenoven op het terras. Verser en lekkerder dan dit kan bijna niet. Wat een geluk voor ons dat ze Italiaanse roots heeft. En dat, gewoon als tussendoortje.

Herfst kleuren op de mountainbike trails in de Alpen

Waar we de afgelopen dagen in gesplitste groepjes (per niveau) op pad gingen, willen we deze zaterdag graag met z’n allen rijden. In een langgerekt lint vliegen we de achter elkaar over de eerste drop. De beruchte Vertigo trail is niet voor iedereen even gemakkelijk. Het aantal switchbacks is ontelbaar. En een krappe switchbacks dwingt zelfs respect af, door een achterbrug van een fiets te slopen. De harde zijdelingse impact op een boom doet het frame breken. En er is maar één weg verder, en dat is naar beneden. Wat een fantastische zwarte trail is dit! Hadden we al gezegd dat óók deze op steenworp afstand van het chalet finisht? Hier pakken we koffie en de lunch mooi mee, alvorens we de laatste trails van de dag gezamenlijk shredden. Dit is tevens de laatste volle dag en avond. Dus bij het avondeten delen Erik en Jess trots wat een gaaf seizoen ze met iedereen hebben gehad. Ze zijn zichtbaar blij dat ze zoveel gasten hebben mogen ontvangen en iedereen hebben kunnen laten zien in wat voor een prachtgebied ze wonen. Dit mountainbikekoppel snapt het helemaal: je komt hier niet alleen voor de trails, maar ook voor de mooie accommodatie, het heerlijke eten, de fijne vibe en hun gastvrijheid.

Met wat schnapps om te proosten bedenken we opeens dat Red Bull Rampage nu live bezig is. Dat kijken we lekker lui vanaf de bank. Waar ik normaal gesproken iedere dag video’s zou checken van de trailbuilders, test-runs en de finaledag is het me nu bijna ontschoten dat dit event bezig is. Zo ontzettend waan je je op vakantie, al is het een korte biketrip van een paar dagen.

Mountainbiken in de Alpen Zwitserland verbier

De ochtend van het afscheid is voor ons niet direct afscheid. We hebben namelijk het plan opgevat om vroeg genoeg (maar wel met een fatsoenlijk ontbijt) naar de mooie ridgeline van Pierre Avoi te rijden voor foto’s. Rijden is niet helemaal ‘rijden’. Want na een eenvoudige traverse en stukje klimmen moet de fiets ook nog een tijdje in de nek op weg naar de top. In de schaduw is de grond nog hard bevroren, maar de zon doet al hard z’n best. En het is geen straf om hier op deze ochtend te genieten van het uitzicht richting Portes du Soleil, over het dorp Verbier en over de trail die via de ridgeline aan de horizon verdwijnt en het bos in dropt. Die volgen we, met allemaal een grote glimlach op ons gezicht, welke in die stand blijft staan totdat het écht tijd is om huiswaarts te gaan. De periode van modderige Nederlandse trails komt er weer aan, maar wij hebben herinneringen waar we nog wel tot aan de lente op kunnen teren. Tot volgend jaar!


Is Elektrisch schakelen de oplossing?

Elektrisch Schakelen…

Een dure oplossing voor een niet bestaand probleem of juist de oplossing?

Het is weer de tijd van het jaar. Mooi schoon gemaakte fietsjes (nou ja technisch schoon dan) alles werkt in ieder geval naar behoren en je schakelwerk werkt als een zwitsersklokje. Tak volgende versnelling en door! Heerlijk.

Zoals je mag verwachten zo midden in de winter: Het is modderig. Het duurt niet lang of de eerste piepjes en kraakjes komen en ja het “mis schakelen” begint ook 🙁 Freaking irritant!

Nu is de vraag:

Lost elektrisch schakelen dit probleem op??

Lost een E-Derailleur het modder probleem op?

View Results

Laden ... Laden ...

Welk merk heeft dan de voorkeur?

View Results

Laden ... Laden ...

Hilland

Video: H(i)lland

De crew van MandaProductions (Dennis Manda & Antonia Ackermans) zijn zelf gepassioneerde mountainbikers, en filmmakers.
Het leek ze vet om de twee passies eens te combineren, daarom hebben ze een mountainbike film geproduceerd, omdat ze tijdens de lockdown niet over de grens konden filmen hebben ze alles in Nederland gedaan. En om de film ook aantrekkelijk te maken voor mensen die niets met fietsen hebben wilden ze ook wat stunts filmen die je normaal gesproken niet zo snel zou doen op een mountain bike.
Ook om die reden hebben ze er een verhaallijn in gemaakt, namelijk een bike give away, de jongens zien beiden een instagram post waarin staat dat er ergens een gratis fiets op te halen is. Daarna racen ze naar de bikestore om de fiets als eerste te halen.
Het was een hele uitdaging, maar we hebben de meest spannende stukken trail in Nederland gevonden en vastgelegd.
De riders Ben Flaton en Jordy Kuijpers zijn samen met ons 9 dagen lang door heel Nederland gereisd om alles vast te kunnen leggen.
Hun missie met deze film was om mountainbiken in Nederland in de spotlights te zetten.
De naam van de film is H(i)lland, ze zijn begonnen met de film toen ze bij hun zelf dachten ‘what if Holland was a hill’
Om zo dichtbij mogelijk te komen als kijker hebben ze voor de film een speciale rugtas ontwikkeld waarmee ze vanaf de rug van een Mtb’er kunnen filmen, de persoon op de fiets probeert dan zo hard mogelijk voor de riders uit te fietsen op of naast een trail, en iemand anders kan dan vanaf een afstand de camera richten en scherpstellen. Zo hebben we wat ‘cable cam’ achtige shots kunnen maken op plekken waar je normaal geen cable cam kan hangen.