Ciciris Bike Fork Mount review
Ciciris Bike Fork Mount review – slim en betaalbaar alternatief voor dure fietsmontagesystemen
Voor in mijn bus was ik op zoek naar een handige manier om twee fietsen veilig en stabiel naast elkaar te zetten. Omdat ik de korte versie van een VW Transporter heb, vielen de systemen waarbij beide wielen in een goot staan al snel af: de fietsen komen dan veel te ver de bus in. Een fork mount-systeem leek mij daarom de meest efficiënte en stabiele oplossing.
De zoektocht naar een betaalbare oplossing
Als je gaat zoeken naar fork mount-systemen, kom je al snel bij bekende merken uit zoals:
-
Thule ThruRide – degelijk en gebruiksvriendelijk, maar prijzig.
-
RockyMounts DropTop – breed inzetbaar voor verschillende assen, maar vaak alleen via import verkrijgbaar.
-
1Up USA Fork Mount – superkwaliteit, maar echt in het hogere prijssegment.
- SeaSucker Huske – Ook superkwaliteit maar flink aan de prijs
Allemaal mooie producten, maar de prijs loopt vaak flink op. Omdat ik twee mounts nodig had, wist ik: dit moet goedkoper kunnen.
Na een flinke speurtocht via Google en Amazon (Temu sloeg ik bewust over) stuitte ik op de Ciciris Bike Fork Mount. Deze werd aangeboden voor een fractie van de prijs van bovengenoemde merken, mét de belofte dat er meerdere opzetstukken meegeleverd worden. Dat betekent dat je niet vastzit aan één asmaat, maar een grote variatie aan vorken kunt monteren. Voor mij was vooral de 15×110 Boost-maat cruciaal.
Eerste indruk van de Ciciris Bike Fork Mount
Na een levertijd van ongeveer twee weken (prima, ik had geen haast) kwam het pakketje eindelijk binnen. Meteen de bus in, twee fietsen erbij, goed gepositioneerd en vastschroeven maar.
Wat me direct opviel:
-
De mounts voelen solide en zwaar aan, geen slap aluminium maar degelijk materiaal.
-
De verschillende opzetstukken klemmen via een intern rubbertje en passen verrassend goed.
-
De fietsen staan stevig, maar het in- en uitladen blijft een beetje puzzelen. Omdat de sturen elkaar kruisen, moet je soms even onder en over elkaar heen manoeuvreren. Dit ligt niet aan de mounts zelf, maar aan de beperkte ruimte in een korte bus.
Na een paar keer monteren en demonteren zag ik al wel wat lichte slijtage aan de opzetstukken. Dat roept de klassieke vraag op: is goedkoop dan toch duurkoop?
Voor nu de conclusie van deze fork mounts
De Ciciris Bike Fork Mount is een verrassend degelijk alternatief voor de bekende (en vaak veel duurdere) merken. Voor een fractie van de prijs heb je een systeem dat doet wat het moet doen: fietsen stevig en stabiel vastzetten in je bus.
Toch wil ik niet te vroeg juichen: de eerste tekenen van slijtage zijn zichtbaar, en de duurzaamheid moet zich nog bewijzen. Ik ga de komende maanden uitgebreid testen en kom terug met een update: kopen of niet kopen?
Alternatieven als je meer te besteden hebt:
-
Thule ThruRide – de bekende A-merk oplossing, stevig maar prijzig.
-
RockyMounts DropTop – ideaal voor Boost en steekassen.
-
1Up USA – absolute topkwaliteit, maar minder makkelijk in NL verkrijgbaar.
- SeaSucker – Huske Basis Voorvorkbevestiging voor een dikke 39,- euro
Budgettip: de Ciciris fork mount vind je via Amazon. Prijzen schommelen rond de €13,– tot €25 per stuk, afhankelijk van de versie.
Trail-Addicts oordeel (eerste indruk):
Stevig en degelijk materiaal
Geschikt voor meerdere vorkmaten (ook 15×110 Boost)
Betaalbaar alternatief voor A-merken
Licht slijtagegevoelig
In- en uitladen in een korte bus blijft passen en meten
Over 3 maanden volgt een praktijktest-update: hoe houden de mounts zich bij intensief gebruik? Word dat weggooien of lekker houden??
Review: MOJOGEAR EVO XL 20.000 mAh – gewoon goed
Review: MOJOGEAR EVO XL 20.000 mAh – gewoon goed
Sommige producten zijn lastig te reviewen. Niet omdat ze slecht zijn – maar juist omdat ze gewoon doen wat ze moeten doen. De MOJOGEAR EVO XL powerbank is daar een goed voorbeeld van.
We gebruiken ‘m inmiddels een half jaar. Van dagtochten in de Ardennen tot bikepark-weekenden en roadtrips door de Alpen: deze powerbank heeft stilletjes z’n werk gedaan zonder poespas of gedoe.
Stevig & compact genoeg
De eerste indruk was direct goed:
-
Ligt stevig in de hand
-
Geen krakend plastic
-
Net zwaar genoeg om robuust aan te voelen, maar niet onhandig groot
Past makkelijk in een framebag of daypack. En vooral: hij overleeft het ook als-ie een keer klem komt te zitten tussen je multitool en een halfopgegeten Clif Bar.
Hoe presteert hij onderweg?
Technisch gezien:
-
20.000 mAh capaciteit – dat is genoeg om je telefoon 4 à 5 keer op te laden
-
22.5W output via USB-C – dat betekent ook snel laden onderweg
-
Je kunt er twee apparaten tegelijk aan hangen (USB-C + USB-A)
Wij gebruikten hem vooral voor:
-
Het laden van telefoons
-
GoPro’s
-
Fietsverlichting & GPS
- OutIn Koffie machine bijladen
- DJI Avata 2 drone
Nooit problemen gehad met trage laadtijden, oververhitting of connector-issues. Plug-in, laat liggen, en klaar.
Prijs
Voor ongeveer €35 (augustus 2025) hoef je hier echt geen buil aan te vallen. Duurdere powerbanks bieden soms net wat meer functies of een schermpje, maar voor ons wie gewoon een betrouwbare trail tip compagnon zoeken, is dit een topkeuze.
MOJOGEAR EVO XL – kort samengevat:
- Stevig en degelijk gebouwd
- Genoeg capaciteit voor een weekend weg
- Snel laden (22.5W via USB-C)
- Betrouwbaar in weer, wind, en rugzakstress
- Prijs/kwaliteit dik in orde
Geen hype. Geen gimmicks. Gewoon een powerbank die z’n werk doet.
En daar houden we van bij Trail-Addicts.
Meer product reviews vind je hier: https://www.trail-addicts.com/product-review/
MTB aan de Costa Brava – Mountainbiken in een ruig, rotsachtig paradijs
Mountainbiken aan de Costa Brava – ruiger dan je denkt
Het klinkt misschien een beetje vreemd – de Costa Brava als mountainbikeparadijs?
Zeg je Costa Brava, dan denk je al snel aan strand, camping, toeristen en sangria. Niet aan rockgardens, zwarte trails en technische afdalingen. Toch werden wij verrast – en niet zo’n beetje ook.
We hebben slechts een klein stukje van die ruim 200 kilometer lange kustlijn mogen ervaren, maar dat was genoeg om deze uitspraak met vertrouwen te doen:
MTB aan de Costa Brava is keihard genieten – en technisch uitdagender dan menig bikepark.
Roses – first contact met de rotsen
Tijdens een gezinsvakantie bij Roses (vlakbij de Franse grens) besloot ik de bike mee te nemen. Onder het motto: “Er ligt hier vast wel wat om af te dalen.” Wat blijkt? Niet “wat”, maar een overvloed aan trails – zelfs op Trailforks zie je de berg El Pení bezaaid met lijnen.
Na wat gepuzzel vond ik een parkeerplek bij de padelbanen in Roses, direct onderaan de berg. Doel van de dag: een zwarte trail rijden. Mijn redenatie was simpel: als zelfs de zwarte tegenvalt, dan hoeven we de rest niet meer te proberen.
De klim – en de eerste fout
Ik wilde geen saaie asfaltklim, dus koos een rode trail omhoog. Slecht idee. Na 200 meter stond ik te hijgen in 30 graden, op een helling die duidelijk bedoeld was voor afdalingen. Omdraaien dus, en dan toch maar asfalt pakken. Via verharde wegen klom ik uiteindelijk richting de top van Puig de l’Àliga.
De trail: Puig de l’Àliga (Zwart)
Bovenop de berg: prachtig uitzicht over de kustlijn, strakblauwe lucht en nul schaduw. Water over het hoofd, gear aan, en gaan.
De trail is direct technisch. Rockgardens op rockgardens.
Alleen rijden hier is tricky – de flow mist soms omdat je écht moet opletten.
Warm, droog, losliggend, maar ook ontzettend gaaf.
Halverwege begon het afzien. Te weinig water, geen eten – foutje. Maar toen de trail overging in wat snellere secties, begon de airflow me net op tijd wat af te koelen. Oververhit, hongerig, maar met een grijns van oor tot oor kwam ik beneden.
Poging 2 – De trails van Puig Margall
Twee dagen later, beter voorbereid, reed ik richting het dorpje Pau – rustig, weinig toeristen, en een prima plek om te parkeren.
Doel: de Vila Juïga DH trail, een rode lijn van 2,8 km met zo’n 388 meter afdaling. De klim was lang (8 km asfalt), maar goed te doen. En onderweg spotte ik al meerdere trails voor “de volgende keer”.
Vila Juïga DH trail (Rood)
Deze trail heeft een fijne balans tussen flow en tech. Denk veel rotsplaten met grip, afgewisseld met uitdagende bochten en stenige passages. Niet overdreven moeilijk, maar zeker niet saai. Het middenstuk is technisch werken, daarna komt de flow terug.
Grip, variatie en continu actie. Precies wat je wil van een rode trail.
Tip: volg je instinct. De directe lijn over de rots is vaak makkelijker dan de omweg.
Extraatje: Els Dòlmens trail (1,8 km)
Op de terugweg kon ik het niet laten: even de Els Dòlmens trail meepakken. Kort, maar krachtig. Smal, iets technischer dan de DH, en boordevol potentie. Vooral opletten op derailleur-killers en scherpe rotspartijen.
Mountainbiken aan de Costa Brava – dit is écht legit
Vergeet wat je dacht te weten over de Costa Brava. MTB’en hier is rauw, heet, rotsachtig en verrassend goed. Van Roses tot Pau en verder – hier ligt een gigantisch netwerk aan trails, van zwart tot groen.
Ben je van plan om met de familie naar de kust te gaan? Neem die endurobike mee. Je gaat spijt krijgen als je dat niet doet.
Trail highlights:
-
Puig de l’Àliga (Zwart): ruig, technisch en uitdagend.
-
Vila Juïga DH (Rood): flow meets rock.
-
Els Dòlmens (Rood): kort maar verrassend pittig.
-
Locaties: Roses, Pau, El Pení – allemaal binnen handbereik.
Bikepark: Coed y Brenin
Coed y Brenin – Biken op de rug van de draak
De mist trekt langzaam op als we het donkere woud van Coed y Brenin inrijden. De geur van nat dennenhout mengt zich met het zachte gesis van schijfremmen. Dit is geen gewoon bos. Dit is trailgrond met geschiedenis. Hier begon het allemaal: het eerste purpose-built MTB-trailcentre van het Verenigd Koninkrijk, diep in het hart van het ruige Snowdonia (Eryri), Wales.
Meer dan 25 jaar geleden trok boswachter en trailpionier Dafydd Davis met een kruiwagen vol stenen en een visie de heuvels in. Wat hij bouwde, was geen gravelpad. Het was de eerste echte singletrack: Tarw Du, de Zwarte Stier. Vandaag rijden we op zijn erfenis – en die voelt nog steeds rauw en legendarisch.
Trailrondje door de tijd
We beginnen met een opwarmertje op de MinorTaur. Een blauwe flowtrail, met strak geshapete bochten en easy features. Maar vergis je niet: wie ‘m vol gas neemt, vindt hier prima lijnen om warm te draaien. Vanuit de skills-area Y Ffowndri kun je makkelijk doorsteken naar deze loop, of je skills opfrissen op de rock gardens en drops op het oefenterrein.
Vervolgens trekken we dieper het woud in. Cyflym Coch – rood niveau, snel en speels – slingert door dichte bossen en over granieten richelpartijen. De flow zit goed, maar het is de ondergrond die opvalt: altijd grip, zelfs als de lucht zich sluit en de regen horizontaal komt aanzetten. Dat is typisch Coed: alles is gebouwd om weer en tijd te weerstaan. Geen gladde klei of halfbakken steentjes hier, maar solide trailbouw met natuurlijke rots als basis.
Op de rug van de draak
Dan: de klapper. The Beast of Brenin. Een samengestelde black trail van bijna 40 kilometer, opgebouwd uit de zwaarste segmenten van het park. Je begint rustig, maar het wordt al snel technisch: lange beklimmingen, afgewisseld met ruige drops, natuurlijke rock-rolls, Northshore-achtige houten secties en snelle afdalingen. En dan die uitzichten... Op de hoogste punten zie je het hele Eryri-gebergte liggen. Mistflarden trekken door de valleien. Schapen staren je onbewogen aan. Je hartslag jaagt, je remmen gloeien. Maar je blijft gaan. Dit is episch. Dit is waarom je hier bent.
De oorspronkelijke Tarw Du – nu een route op zichzelf van zo’n 20 km – blijft de kern van het park. Technisch, uitdagend en soms ronduit gemeen. Rotsige secties met namen als “Snap”, “Crackle” en “Pop” herinneren je eraan dat deze trail met de hand is gebouwd. En met liefde. Maar ook met spierpijn als doel.
Bezoekerscentrum
Na afloop rollen we terug naar het bezoekerscentrum. Daar wacht een lokaal biertje. Je vindt hier ook Beics Brenin, waar je bikes huurt, reparaties laat doen en up-to-date trailinfo scoort. Alles klopt hier. Douche. Bike wash. Pumptrack. En een bezoekerscentrum dat voelt als de huiskamer van het Britse trailbiken.
Coed y Brenin is geen park vol bikepark-jumps of shuttle runs. Het is pure, eerlijke mountainbikegrond. Hier rijd je voor de trails, de historie, de natuur – en voor jezelf. Het is een plek die je dwingt tot scherp rijden, maar je rijkelijk beloont als je hem onder de knie krijgt. Elke trail is hier met de hand bedacht, met een visie op flow, uitdaging en duurzaamheid.
Of je nu komt voor je eerste singletrackervaring op Yr Afon, of een epische dag uitzit op de Beast – Coed y Brenin biedt iets dat weinig andere plekken nog kunnen: een ziel.
Ride it. Respect it. En vergeet vooral niet af en toe even te stoppen, te kijken – en gewoon te genieten.
Trailpark: Parco delle Cinque Vette di Cuasso al Monte
Parco delle Cinque Vette di Cuasso al Monte
Slechts twintig minuten rijden vanaf Varese, en je vindt de Parco delle Cinque Vette di Cuasso al Monte (VA) – een ruige speeltuin voor enduro- en trailjunkies. Het gebied, verdeeld over vijf pre-alpine toppen (Piambello, Poncione, Val de’ Corni, Marzio en Derta), biedt meer dan 150 km aan paden voor mountainbikers en hikers.
De trails!
Het park telt zeven MTB-trails, variërend in stijl van relaxed XC tot steile black-diamond enduro. Hier onder een aantal van de trails:
Marathon Trail (~29 km, 935 m D+) – Een klassieker, rondje langs alle toppen, met uitdagende klimmen tot 20% en flowy afdalingen richting Porto Ceresio
Patanegra – Zwarte DH met 700 m daling, met trails van Alpe Tedesco naar Cuasso, gemiddeld 12 minuten pure adrenaline
Happy Mountain – Twee versies: High voor technische trails met rockgarden, jumps, en uitzicht vanaf boven de Cavagnano-vijver; Low voor trails op black flow-track, perfect om je skills verder uit te breiden.
Cross Country – Knappe XC-ring door kastanjebos, langs WWI-tranchées, ruwe maar technisch verfrissend
Titanium – 9 km singletrack vanaf Monte Scerè, uitdagend met technische bochten en uitzicht bij Punta Paradiso
Uitzichten en bezienswaardigheden
De trails snijden dwars door kastanjebossen en langs panorama-pits als Sasso Paradiso en Rocce Rosse, met uitzicht op het Lago di Ceresio en Lugano-bekken. Historische highlights? Ruïnes van het kasteel van Cuasso en bunkers en loopgraven van de Cadorna-linie – littekens van de Grote Oorlog.
Het park!
-
GPX & bewegwijzering: alle routes zijn GPS-trackbaar en goed aangeduid met custom borden – geen CAI-stijl, alles eigen identiteit
-
Faciliteiten: parkeergelegenheid bij Cavagnano, Porto Ceresio en Alpe Tedesco, plus bike‑wash bij Agriturismo Cascina Paradiso
-
Community-feeling: georganiseerde ritten, gratis zondagtrekking, agriturismo-lunches – perfect voor een lokale vibe .
Pumptrack, klimmuur, en zelfs een cyclodroom zijn in de maak bij het sportdorp in Cuasso – een serieus streven om het park als regionaal MTB‑centrum op de kaart te zetten. (VareseNews). De ambitie? Omvormen naar een officieel Regionaal Park, gesteund door de Università dell’Insubria en federaties .
Het Parco delle Cinque Vette di Cuasso al Monte is een hidden gem met een perfecte combi van zen-landschap, adrenaline-flow en cultureel erfgoed. Van XC-klimmen tot gravity-pure enduro – en dat allemaal binnen gemakkelijke rijafstand van Varese. Check de GPX-tracks, scout happy trails, en ga zelf off-road op Italiaanse bodem.
Ride hard, explore more.
2 jaar Smashpot in de RockShox Lyrik 170mm – Is het het waard?
2 jaar Smashpot in de RockShox Lyrik 170mm – onze eerlijke ervaring
Het is alweer ruim twee jaar geleden dat ik contact zocht met Juriaan van Plushrides. De reden? Mijn RockShox Lyrik 170mm had dringend onderhoud nodig. Juriaan was toen net gestart met zijn servicebedrijf, en eerlijk is eerlijk: ik geef liever mijn vork aan een vakidioot met passie, dan aan een fietsenwinkel die het “erbij” doet.
Of fietsenwinkels minder bekwaam zijn weet ik niet, maar wat ik wél zeker wist: Juriaan weet wat hij doet.
Tijdens het contact kwam direct het voorstel: “Waarom geen Smashpot coil upgrade?”
Soepeler veergedrag
Minder onderhoud
Meer controle en grip
Dat klonk als muziek in de oren – zeker voor iemand die graag Alpen-trips rijdt en geen fan is van overbodige poespas.
Smashpot installeren – hoe werkt dat eigenlijk?
Voordat de Smashpot geplaatst werd, moest er wat info over mij op tafel: rijstijl, gewicht (ja, mét gear – niet smokkelen), en persoonlijke voorkeuren. Geen luchtpompje meer onderweg: bij coil is het set-it-and-forget-it. Dat betekent wel dat de basis direct goed moet zijn.
Dus: spullen opgestuurd, en een paar weken later stond de Lyrik weer in de garage – nu met Smashpot.
Eerste ritten – direct verschil!
De timing kon niet beter: vlak na de installatie vertrokken we naar MTB Verbier, één van onze favoriete trailgebieden. Wat ideaal is, want we kennen daar elke wortel en elke bocht. Dus: perfect vergelijkingsmateriaal.
En BAM – bij de eerste afdaling was het verschil niet subtiel. De vork plakt aan de grond, voelt ongekend soepel, en de armpump die normaal op dag één begint? Die was nagenoeg weg. Nico, die tegelijk zijn RockShox ZEB liet ombouwen, riep hetzelfde: “Holy sht, dit is lekker!”*
We waren direct verkocht.
Vergelijking met lucht: Coil is koning
Nico rijdt een Stumpjumper EVO met voor én achter een coil. Ik zelf heb nog een luchtdemper achterop m’n EVO. En dat merk je. De vork is zo goed geworden dat de achterdemper nu de zwakke schakel is. Die moet dus ook maar eens onder handen genomen worden.
En nu, twee jaar verder?
Sindsdien heeft de Smashpot Lyrik trailkilometers gevreten in:
-
Davos De race
-
De Ardennen
-
Solingen
-
…en ontelbare lokale trailrondes
We rijden hard, vaak, en niet bepaald voorzichtig. Maar het systeem blijft presteren alsof het gisteren gemonteerd is. Geen gezeik, geen lekkages, geen service nodig gehad.
Na 2 jaar: geen service, geen issues – gewoon keihard rijden
Is het z’n geld waard?
100% ja. De Smashpot is misschien geen goedkope upgrade, maar het verschil is zó groot dat je het na één traildag al voelt. Voor fanatieke enduro-rijders is dit wat ons betreft de beste upgrade die je een vork kunt geven.
Twee jaar verder…
Na twee jaar intensief gebruik kunnen we zonder twijfel zeggen: de Smashpot in de RockShox Lyrik 170mm is niet alleen soepeler, stiller en betrouwbaarder – het is een pure verbetering van je rijbeleving.
En dat, dames en heren, is waar het bij mountainbiken uiteindelijk om draait.
Meer informatie over Plushrides
Is dit de top 10 om te gaan mountainbiken (in Europa)?
Is dit de absolute top 10 van beste plekken om te mountainbiken?
Wat nu de beste plek is om te gaan mountainbiken is natuurlijk heel sterk afhankelijk van jouw persoonlijke voorkeuren. Wij richten ons in de basis meet op de sub-categorie vanaf All-Mountain tot en met Enduro, met af en toe een stukje Downhill track. We rijden op de Stumpjumper EVO, wat op zich genoeg zegt wat we mooi vinden. Trails rijden! En dat mag best een beetje technisch zijn. Om deze top 10 mountainbike hemeltjes in Europa samen te stellen konden we niet varen op enkel onze eigen ervaring, waarom niet? We zijn simpelweg niet overal geweest! Dus we zijn opzoek gegaan in verschillende bronnen waaronder hoofdzakelijk Trailforks en een beetje met behulp van heatmaps wat volgens het grote www dan de top 10 moet zijn.
Ben je het er mee eens? Of juist niet? Laat het weten in de comments onderaan! Wij willen immers de absolute Top 10 vinden 🙂
1. Les Deux Alpes (Frankrijk)
Waarom het bijzonder is:
Een van de grootste bikeparken in Europa, doordrenkt met Crankworx-erfgoed en expertise uit Whistler. Trails variëren van technische downhill-runs tot flowtrails langs panoramische lavastructuren.
Must-ride: Piste Noire La Fury – magnetisch voor gevorderden.
Onze mening: Ja snappen we! Maar misschien niet onze nummer 1.
2. Finale Ligure (Italië)
Waarom het scoort:
Een mekka aan de Middellandse Zee vol alpine-singletrack en DH-stages die vaak in de Enduro World Series opduiken. Van steile rotsafdalingen tot luie flowtrails met zicht op zee.
Bonus: Eten aan de kust na een epische ride.
Ons verhaal over Finale (de laatste althans 🙂
Onze mening: Ja snappen we zeker! Zou een nummer 1 kunnen zijn voor ons.
3. Hafjell Bike Park (Noorwegen)
Waarom geliefd:
Compact maar krachtig – 14 liften, trails voor beginners tot gevorderden, met uitzicht op besneeuwde toppen.
Highlight: Downhill-secties net buiten het park, populair bij trailshooters en filmploegen.
Meer informatie over dit bikepark
Onze mening: Hebben we niet. Nooit geweest
4. Portes du Soleil – Morzine/Les Gets (Frankrijk/Zwitserland)
Waarom springen in de lijst:
Europa’s grootste aaneengesloten bikegebied – rijk aan flowtrails, freeride stunts en pumptracks.
Favoriet: Riders blijven terugkomen voor de enduro-lijnen en mountainbikecommunity.
Meer informatie over dit bikepark
Onze mening: Hebben we niet. Nooit geweest (slecht eigenlijk, moeten we wat aan doen!)
5. Cinque Vette Park (Italië/Zwitserland)
Waarom opvallen:
Rocky trails, drops en technische passages rond Lago di Lugano. “Titanium” en Marathon-routes uitblinken door uitdaging en uitzicht.
(Nog) geen extra informatie over dit bikepark op onze site.
Onze mening: Hebben we niet. Nooit geweest
6. Glentress Forest en Innerleithen (Schotland)
Waarom geliefd bij mtb’ers:
Cold region vibes, klassieke singletracks zoals Spooky Woods en technische freeride.
Perfect voor: Weekendtrips, skills-bouwen en begeleide ritten.
Onze mening: Zeker vet! Weer heel anders dan de Alpen, maar wat een trails en wat een community is daar te vinden!
7. Coed-y-Brenin (Wales)
Waarom iconisch:
Oorspronkelijk trailcentrum van Wales, met epische routes als Dragon’s Back en The Beast . Diverse skills-loops en parkeermogelijkheden maken het aantrekkelijk voor families.
(Nog) geen extra info op onze website.
Onze mening: Hebben we niet. Nooit geweest
8. Petzen Flow Country Trail (Oostenrijk)
Waarom de moeite waard:
Deze is één van de langste flowtrails van Europa – 11 km puur genot met IMBA-erkenning van 2014.
Tip: Neem de gondel omhoog en laat de flow je meenemen.
Onze review: De Langste flow trail van Europa Petzen
Onze mening: Top 10 hadden we niet direct verwacht. Geen reden om niet te gaan hoor, zeker een keer leuk!
9. Enduro Trails Bielsko-Biała / Szczyrk (Polen)
Waarom verrassend:
Gondels, uitgebreide all-mountain- en downhill-netwerken met populaire namen als Twister en ROCKnRolla.
Fijn voor: Grote groepen en enduro-liefhebbers met e-bike-optie.
Onze mening: Hebben we niet. Nooit geweest
10. Silvretta Bike Arena (Ischgl, Oostenrijk/CH)
Waarom magistraal:
High alpine singletracks over de grens, ruwe rotshellingen en panoramische afdalingen langs de Silvretta-meren .
Voor wie: Charismatische trails in kwetsbaar alpien gebied zoekt.
Meer informatie over Silvretta Bike Arena
Onze mening: Ook erg vet!!
De vernieuwde Garmin Fenix 8
Garmin Fenix 8 – Duurzaam design, gebouwd voor de lange adem
Als je al wat langer meedraait in de wereld van avontuurlijke horloges, dan weet je dat de Garmin Fenix-serie niet zomaar een hype is. Zelf draag ik al jaren (en met trots) de Fenix 3 HR, en geloof het of niet: dat beest doet het nog steeds als de dag van aankoop. In een wereld waar tech al verouderd is vóór je het uit de doos haalt, is dat bijna een wonder. En precies dat maakt deze serie misschien wel het minst commerciële product dat Garmin ooit uitbracht, want ze blijven maar gaan. Die van mij begint er wel wat minder uit te zien door de jaren heen, maar ook deze blijft maar gaan!
We willen die nieuwe Garmin nu ook wel eens testen, maar helaas we worden (nog steeds niet) gehoord bij het Garmin Media team. Hopelijk komt dat ooit nog 🙂 (hint 😉 )
Goed terug naar de vernieuwde Garmin Fenix 8…
Enter: de Garmin Fenix 8
De nieuwste telg (welke nu weer iets is vernieuwd) in de Fenix-familie tilt alles naar het volgende niveau. De Fenix 8 is ontworpen voor wie geen genoegen neemt met standaard. Avonturiers, ultralopers, bikers, duikers – dit horloge is jouw nieuwe partner in crime.
En ja, de prijs is stevig (ruim boven de €800), maar deze smartwatch vervangt in z’n eentje je sporthorloge, zaklamp, duikcomputer, trainingslogboek én routeplanner.
Slim, sterk en klaar voor alles
-
Schermkeuze: ga je voor de ultraheldere AMOLED of liever de zon-opladende MIP voor ultieme batterijduur?
-
Batterij van een andere planeet: tot wel 48 dagen in smartwatchmodus dankzij verbeterde zonne-energie.
-
Gebouwd als een tank: robuuste metalen knoppen, geïntegreerde luidspreker + microfoon voor bellen vanaf je pols, en waterdicht tot 40 meter – zelfs geschikt voor serieuze duikavonturen.
-
Smart upgrades: van spraakopdrachten tot geavanceerde krachttrainingsanalyse – alles zit erin.
Meer weten: Check de Fenix 8 op de officiële Garmin site
Nu kopen of toch even wachten?
Hij staat dus nog steeds op mijn persoonlijk to do list, voor wanneer mijn eigen Fenix 3 het begeeft. Maar nu kopen of even wachten? Er komt namelijk ook een compleet nieuwe Garmin Fenix 9 aan! Tenminste dat zeggen de kenners.
Wat zijn de alternatieven (anno 2025)?
Er zijn natuurlijk alternatieven (hier vergelijk tussen de Fenix 7 en de Apple watch ultra) zoals:
1. COROS VERTIX 2
-
Sterk in: batterijduur, bergsporten, klimmen, ultra-endurance
-
Pluspunten:
-
Tot 60 dagen batterij in smartwatch-modus, 140 uur in GPS!
-
Offline kaarten, barometer, kompas, SpO2 tracking op hoogte
-
Uitstekend voor extreme omgevingen
-
-
Minpunten: interface en app zijn iets minder gelikt dan Garmin
2. Polar Grit X2 Pro
-
Sterk in: trailrunning, fitness, outdoor
-
Pluspunten:
-
AMOLED-scherm met touchscreen
-
Robuust gebouwd (MIL-STD-810H, waterdicht tot 100m)
-
Goede hartslagmeting en slaaptracking
-
-
Minpunten: minder uitgebreid sportprofielenaanbod dan Garmin
3. Suunto Vertical
-
Sterk in: navigatie, hike & outdoor-gebruik
-
Pluspunten:
-
Zeer nauwkeurige offline kaarten
-
Lange batterijduur (60 uur in beste GPS-modus)
-
Fins design, solide bouw
-
-
Minpunten: beperkte smartwatchfuncties, iets trager in software-updates
4. Apple Watch Ultra 2
-
Sterk in: smartwatch + lichte adventure sports
-
Pluspunten:
-
Fantastisch scherm, superieure integratie met iPhone
-
Verbeterde duik- en trainingsmodi
-
Ingebouwde sirene, dieptemeter, kompas
-
-
Minpunten: max 36 uur batterij, niet echt voor extreme expedities
5. Garmin Epix Pro (Gen 2)
-
Sterk in: alles wat Fenix ook kan – maar dan met AMOLED
-
Pluspunten:
-
AMOLED-display zonder concessies aan features
-
Zelfde multisportfunctionaliteit als Fenix
-
-
Minpunten: duurder dan Fenix bij vergelijkbare specs
Op pad met de VW T5 4Motion – eerste offroad test in Duitsland
Op pad met de VW T5 4Motion – eerste offroad test in Duitsland
Tijdens een kort avontuur richting Camping Mammoet in Midden-Duitsland ging ik op pad met mijn VW T5 4Motion, vrijwel in standaard uitvoering. Het doel van deze trip was helder: de bus testen op zijn offroad-waardigheid, als voorbereiding op een grotere droom — een coast-to-coast tocht door de Pyreneeën.
De route bracht me over onverharde paden, modderige hellingen en waterpassages. Wat meteen opviel: de 4Motion vierwielaandrijving doet z’n werk uitstekend. Zelfs in lastige situaties bleef de bus doorduwen.
Toch zijn er ook verbeterpunten:
-
De bodemvrijheid is op sommige plekken echt te beperkt
-
Een luchtsnorkel is onmisbaar voor diepe waterbakken
-
Bij enkele stukken raakte de onderkant de grond
Sommige waterdoorsteken heb ik bewust overgeslagen omdat ze simpelweg te diep waren voor deze setup. Toch heeft de bus laten zien dat hij oersterk is. De 4Motion-techniek geeft vertrouwen en grip waar je het nodig hebt.
Wat is het volgende?
De komende tijd ga ik aan de slag met het verbeteren van de setup: hogere vering, bescherming onder de auto, en natuurlijk die snorkel. Want het volgende avontuur staat nog steed op de to do list: de Pyreneeën doorkruisen van kust tot kust.
Wil je meer zien van deze rit? Bekijk dan de video hieronder of volg Trail Addicts op YouTube en Instagram voor meer overland- en 4×4-content. Hier vind je meer vanlife camper verhalen
Vallåsen Bikepark
Vallåsen Bikepark
Vallåsen Bikepark is voor ons ‘zuiderlingen’ waarschijnlijk het meest interessant omdat het het meest zuidelijke bikepark is van Zweden, en daardoor het snelst bereikbaar. Bijkomend voordeel is dat het daardoor ook vroeg in het seizoen open gaat, omdat de temperaturen snel goed zijn. Waar veel bikeparks in Zweden een kort seizoen kennen, heeft Vallåsen hier geen last van!
Verschillende levels
Vallåsen Bikepark is mooi opgebouwd met trails van verschillende moeilijkheidsgraden. Het park wil als doelgroep beginner tot expert rider kunnen bedienen, en dat maken ze ook waar. Dit betekend dat er op dit moment 1 groene trail te rijden is, erg geschikt voor beginners en jonge kinderen. Er zijn 2 blauwe lijnen beschikbaar, 5 rode en 4 zwarte. Het park moedigt aan om te starten met een nieuwe kleur wanneer je de voorgaande kleur hebt gemasterd. De blauwe lijnen zijn lang, snel en flowy. Soms nog een tikje lastig om goed door te kijken, wat weer voor een leuke uitdaging zorgt.
De Zweedse natuur kent relatief veel wortels en ongemakkelijke stenen, die af en toe ook terugkomen in deze blauwe lijnen. Ga je door naar rood worden deze geïntensiveerd inclusief wat grotere features. De zwarte lijnen bestaan enkel uit erg technische secties afgewisseld met grote features.
Sfeertje!
Waar Vallåsen Bikepark in uit wil blinken is het creëren van een community-sfeer, wat ze goed onderbouwen met het aanbieden van faciliteiten. Je vindt er meer dan je nodig hebt: shop met kleding, onderdelen en merch; bikeshop met werkplaats; rental met verschillende type fietsen en kits; toolstations; bar met terras; foodtrucks; een camping; goed en groot sanitair; douches; 2 verschillende liften; goed onderhouden trails inclusief alle bijbehorende signing. Naast dat je bij aankomst van het park meteen al dit sfeertje inademt, worden er ook verschillende events georganiseerd.
Vallåsen Bikepark is een overzichtelijk en complete bikespot, met alle faciliteiten die je nodig hebt. Hiermee is er een toffe sfeer gecreeerd waardoor het een erg prettige plek is om te rijden.
Thanks Teun voor het delen! 🙂
Share your adventure
- Geef je post een leuke beschrijvende naam, houdt het kort
- Beschrijf je je avontuur, hier kan je los gaan met je verhaal!
- Voeg goede foto’s toe, wij zorgen voor de juiste opmaak.