Wedstrijdverslag: Mondraker Enduro Team Race Davos 2021

Revanche op 2020! Afgelopen september stonden we voor de tweede keer aan de start van de Mondraker Team Enduro Race. En we hebben ons voorgenomen revanche te nemen op onze deelname van afgelopen jaar. Daar werden we getergd door pechgevallen en verkeerd-rijden door onze eigen stomme fout. En bovendien: we zijn dit jaar aan onze Pro-ambities aan het werken, dus we zijn het aan onze stand verplicht om in elk geval de Stage-tijden van vorig jaar te verbeteren.

 

De editie van dit jaar was binnen een week uitverkocht. Zelfs al 10 maanden vantevoren. En dat snappen wij wel! De voorgaande jaren dat we hebben deelgenomen was alles tiptop geregeld, de sfeer onder deelnemers is ontzettend tof en oja… de trails zijn fantastisch!

Aankomst in Davos

Waar we vorig jaar onze eerste meters in Davos pas op de eerste wedstrijddag zagen, pakten we het dit jaar beter aan. Vroeg vanuit Nederland vertrekken om in de middag al een afdaling te pakken. En dat lukt! Sterker nog: we kopen gelijk een dagkaart voor de Jakobshorn lift: dat geeft ons de motivatie om in elk geval meerdere runs te halen. En hoewel de heenreis heel relaxt was, zitten we nu in de lift wel op onze horloges te kijken… Binnen 30 minuten gaat de laatste volgende lift omhoog. Snel, fullface op in de gondel, handschoenen aan, kniebeschermers omhoog en gelijk knallen! Wennen aan de losse stenen en ruige ondergrond hier op 2.590 meter hoogte hebben we niet. Onze blik gaat naar diep in het dal: 1.000 hoogtemeters dieper. Binnen 20 minuten moeten we daar weer staan. Noem het onverstandig, noem het risicovol, maar we zijn met z’n drieën zó eensgezind dat we die laatste lift nog willen meepakken dat we precies op tijd beneden staan te high-fiven dat we op tijd zijn. En dit is precies de flow die we de komende dagen vast willen houden.

Wedstrijddag 1

De transponders zitten om onze pols. Vandaag gaat het echt beginnen. Gisteren zagen we bovenop al wat pijlen hangen. En de trail die we gisteren als laatst hebben gereden blijkt ook de laatste stage (Stage 3) van vandaag. Dat wordt genieten!

 

Er is wel wat gezonde wedstrijdspanning, maar toch minder dan normaal. We kennen het gebied, we weten dat de trails weliswaar technisch en ruig zijn maar geen onaangekondigde jumps of drops hebben en we rijden lekker als Fun Team. Dus waar het wedstrijdconcept ooit startte als duo-endurorace, is er sinds vorig jaar een klassement met teams voor 3 tot 6 man.

 

De eerste stage is een bekende voor ons, en de start ligt nu ietsjes verderop dan voorheen. Het intense trap-stuk wordt nu nog niet getimed, dus de Stage begint pas op de plek waar het lekker naar beneden begint te rollen. De wedstrijd-drive zit wel goed! We stampen op de pedalen aangemoedigd daar een superfanatieke wedstrijdvrijwilliger “GO GO GO”. We zijn net één nachtje op deze hoogte in de bergen, dus de hartslag schiet gelijk omhoog. We halen al een paar deelnemers in die met pech aan de zijkant staan. Haha! Wij niet! Maar deze Stage is meer dan 3 km en 500 hm lang, en onderin betrap ik mezelf erop dat ik naar Nico roep “Ga er maar langs als je kan”, als we bij een volgend team ingelopen zijn. Dat is niet heel ‘racy’. Een echte race-vibe is natuurlijk om “Rider! Rider!” te roepen en ze plaats te laten maken. Maar we flowen de laatste paar meters achter ze aan naar de finish van Stage 1.

 

Even bijkomen in de gras. Als we willen vertrekken roept Nico ons terug: lekke band! Daar is geen betere timing voor. Na de Rinerhorn-lift volgt Stage 2 over veel wortels en stenen, maar niet dusdanig steil, dus veel bijtrappen.

 

De laatste Stage van vandaag is degene die we gisteravond al reden. Bovenop de ridgeline van de Jakobshorn zwaait de organisatie-fotograaf ons tegemoet. Een oude bekende van vorig jaar. En deze Stage is een classic. Weer meer dan 3 km lengte en 500 hm, met veel switchbacks. De snelheid zit er goed in en als we achterom kijken zien Nico en ik dat we uitlopen op Rik. Totdat Nico hard opzij stuurt. Lek!!! Goh, Nico: hadden we je niet al weken vantevoren getipt om je wielen tubeless te maken en niet meer met binnenbanden te rijden? Na een snelle binnenbandwissel denderen we weer door naar de finish. En Nico? Die gaat na het eerste finish-biertje zijn wielen tubeless (laten) maken mét een CushCore-variant erin. Tegen Zwitsers tarief.

Wedstrijddag 2

Tussen de andere campers, daktenten en een enkele caravan staan we op de deelnemerscamping pal naast de finishboog. We worden dus gewekt door de enthousiaste speaker die de eerste starters van vandaag al op pad stuurt. Voor ons geen hele snelle tijd, dus we hebben nog even om de pasta van gisteravond te laten zakken en een paar broodjes-ei te maken.

 

Deze dag staan er vijf Stages op het programma. De start van de eerste Stage weten we maar al te goed te vinden: midden in het maanlandschap. (En dus niet vanuit de lift naar links.) Omdat we niet supervroeg in de startvolgorde zitten is de grootste nattigheid al wel weg. Maar nattigheid valt niet te vermijden. Want waar de Stage eerst over scherpe stenen en langs derailleur-killers gaat, duikt het daarna een moerasachtig gebied in waar vaart behouden betekent dat je ook met volle snelheid een zompige moddelpoel in duikt. Is het water of schijt? Het kan beide…

 

Voor de volgende Stage hoeven we nauwelijks te klimmen en geen andere lift te pakken. We zitten nog zó hoog dat we nog verder kunnen afdalen. In de rider-briefing op Komoot (waarvoor iedere deelnemer een gratis Wereldpakket ontvangt) lazen we al dat je hier ook goed moet sturen om op wat houten planken te blijven rijden en hoewel het grassig en hobbelig is, kunnen de remmen volledig los. Het rijden in een teamrace is hier extra fun, omdat je hier je teammaten nog eens kunt proberen in te halen.

 

De derde Stage van vandaag start steil en over gladde wortels. We zien bij de groepjes voor ons dat er een inside-line over grote wortels is, direct bij de eerste bocht. Die pakken we! We zitten nu onder de boomgrens, dus dit is de eerste Stage in het bos. En ook dat is genieten! Snelle singletracks en lijnkeuzes over of langs wortels. Rik klaagt over zijn dempergedrag. Mja, als je enkele tientallen secondes achter ons finisht moet je je materiaal maar de schuld geven, denken Nico en ik. In het dal staat een bikewash en materiaalzone: toch maar eens daarlangs. Wat blijkt? De dempershaft is gebroken. De coil-demper gaat zo de prullenbak in. Hoe dan?! En vooral: wat nu?! Als geluk bij een ongeluk hebben we een extra luchtdemper bij ons. En een zeer vriendelijke dame van de organisatie kan die wel voor ons oppikken onderweg naar de materiaalzone. We maken de afspraak: Nico en ik gaan naar de lunchplek bovenop aan de overkant van de vallei en Rik skipt de lunch en fixt zijn demper.

 

Hoewel het fijn is dat we even op het gras in het zonnetje kunnen uitbuiken van de flinke bak pasta, duurt het toch wel erg lang voordat Rik er ook aankomt. Wat blijkt: hij moet bushings eruit persen om deze demper passend te maken en moet het werk zelf uitvoeren in een bikeshop die zonder personeel zit. Als één-na-laatste team kunnen we starten aan de vierde Stage van vandaag. Maximaal opgeladen in energie knallen we er lekker in. “Straitlinen” waar het mogelijk is, dat hebben we wel geleerd in onze Pro-trainingen. Een weg om obstakels heen is altijd langzamer. Box, box, box! Dit was weer een beauty van een trail! En de kers op de taart moet nog komen: de laatste Stage van vandaag is de Signal Trail. Ook een bekende trail voor ons: waar we vorig jaar minstens 2 lekke banden en een gebroken spaak hadden.

 

En op deze trail besluiten we direct: volgend jaar zijn we er weer bij! De technische double-black rockgarden rolt goed, totdat we in de verkeerde lijnkeuze belanden en omdat we in elkaars wiel zitten is eromheen sturen geen optie meer. Rennend en harkend volgen we de rest van de rockgarden. Ook geen tijd om van het fenomenale uitzicht te genieten. En waarom komen we terug? Deze feature is echt wel te doen en is nu gewoon een persoonlijk doel geworden om in de wedstrijd helemaal clean te rijden. Van alle 14 wedstrijdstages van dit jaar is deze Stage toch wel één van de favorieten: uitzicht over Davos-Klosters, technische switchbacks en rockgardens en na wat wijde bochten langs een Alpenweide het donkere bos in, vol snelheid en uitdagingen om flow te houden. Genieten.
Als we bij de finish-area komen zitten de meesten nog lekker naast de bike na te genieten en te proosten op de dag.

Wedstrijddag 3

Vandaag is de dag met de meeste klimmeters die we op eigen kracht doen. Te beginnen in de ochtend. Iedereen vertrekt vrolijk met de fullface helm op en kniebeschermers aan, maar de meesten gutst het zweet al direct onder de helm vandaan. Afzetten dat spul!

 

Deze dag staan er maar liefst zes Stages op het programma. Het valt nog mee met de armpump en pijntjes. Ons Oer-MTB trainingsprogramma met krachttraining heeft daar zeker aan bijgedragen, maar natuurlijk sluipt er al wel iets van vermoeidheid in. Onze coach Laura Turpijn doet ook mee aan dit event als duo-team. Iedere dag komt ze mega-stoked bij ons checken hoe de dag ging en loopt ze over van enthousiasme over wat zij heeft beleefd. Dit is haar eerste enduro-wedstrijd en langzaam is ze beslist niet! Laura wordt uiteindelijk derde in de categorie Damesteams. Haar mindset kunnen we ook nog wat van leren: “ik rij op mijn maximale kunnen en we doen aan een event mee waar er overal wel een EHBO’er of bergreddingsteam te vinden is, dus ik durf veel meer risico te nemen dan wanneer ik hier alleen zou rijden”. Bij haar tijd komen we dan ook helaas niet in de buurt. Nouja, we hebben nog even te gaan in ons trainingsschema he.

 

Ondanks dat we hier vorig jaar (ook al met iedere dag stralend weer!) aan de Mondraker Enduro Team Race meededen, kennen we lang niet alle trails. Eén derde van de wedstrijdstages dit jaar is nieuw! En wanneer je Trailforks bekijkt zie je dat er zo ongelofelijk veel trails liggen in Davos en omgeving: hier kunnen ze jaar na jaar nieuwe Stages opnemen.

 

De Stages deze dag zijn ook weer schitterend. Na de klim van 350 hm starten we vandaag met de langste Stage van de dag. Met een paar mega-exposed off-camber stukken erin, dus focus vooruit en voorzichtig balanceren. Deze trail eindigt vlak voor een bikepark-lijn. Volgens mij één van de weinige echte bikepark-trails, want het merendeel van de trails hier is volledig natuurlijk. Precies waar wij van houden! Maar natuurlijk pikken we de jumpline even mee onderweg naar beneden. KRAK!!! Rik “de sloper” sloopt weer wat. Dit keer breekt z’n pedaalas af, tegen een steen. Gelukkig: buiten een wedstrijdstage. En gelukkig weer vlak voor dezelfde materiaalzone. Ze kennen ‘m daar nog. En bij het afrekenen van een mooi maar duur setje pedalen wordt er nog een grappa-tje soldaat gemaakt. Even wat extra wedstrijdspirit erin.

 

De vijf volgende Stages variëren van hele fysieke Stages met veel trapwerk tot lekker technische Stages. Maichel “Mikey’s Bike Adventures” Lemmens zien we bij de lift en heeft al een halve dag erop zitten als wij nog aan de tweede Stage van vandaag moeten starten en hij legt ons in detail uit wát we wáár kunnen verwachten. Maar zie dat maar eens te onthouden in een afdaling van 3 kilometer!

 

Voor de laatste twee Stages gaan we weer de Jakobshorn op. Een mooie ridgeline trail duikt Davos in. Een deel van de trail die we op de dag van aankomst hebben gereden. En wat blijkt: het kan nóg sneller dan die middag. De gewenning van een paar dagen op hoogte en technisch terrein rijden heeft z’n effect. Wat hebben die Zwitsers hier eigenlijk een enorme voorsprong op ons, he. Op de een-na-laatste trail horen we (Nico en ik) Rik roepen in onze nek: “hahaa, ik zit er nog!”. Als een volledig team rollen we over de finish van Stage 13. Nu alleen nog de “showstage” te gaan. Maar pas op: hier kun je de wedstrijd niet winnen, maar wel verliezen. Dus nog even gefocused blijven. De laatste -nét aangelegde- bochten steken door een weiland en komen recht voor de finisharea aan. Alle gefinishte deelnemers staan er te juigen en een biertje met elkaar te drinken. Wat een sfeer! En het gejuig zwelt alleen maar harder aan, want direct nadat wij binnen zijn begint het te plenzen. En terwijl de deelnemers lekker onder een parasol of met capuchon op staan, staan de vrijwilligers als echte mascottes midden in de regen op de finishlijn om de laatste paar deelnemers binnen te halen. Fantastisch.

Het was fantastisch! Maar wat hebben we geleerd?

Nu we in training zijn om Pro te worden is wedstrijdervaring opdoen goud waard. We hebben weer beter geleerd waar onze skills en verbeterpunten liggen. We voelen ons sterker en zijn gedisciplineerder met het avondeten en het aantal biertjes 🙂 Maar bovenal: we gaan nog meer intervaltrainingen doen. In een enduro-wedstrijd zijn er zoveel plekken waar je tijd kunt winnen door even bij te trappen of even extra aan te zetten in plaats van lekker naar de volgende bocht te rollen. En licht als een veertje op de fiets te zitten, zonder iedere steen met volle impact te raken.

Eens zien of we in 2022 hier in Davos een mooie wedstrijduitslag kunnen halen!

Zien we je daar? De inschrijving opent jaarlijks rond 1 december. Check: https://enduro-team.ch/en/


Wat is de beste dropperpost?

De Dropperpost – een stukje techniek dat niet meer weg te denken is

Al is het in de XC wereld nog niet helemaal hipperdepip, op een beetje all Mountain fiets is de dropperpost niet meer weg te denken. Een stukje techniek wat je in staat stelt om veel makkelijker af te dalen en veel beter je fiets plat te leggen in de bochten. De dropperpost is vaak een kostbaar onderdeel van je mountainbike oplopend tot prijzen als de Sram AXS van maar liefst 600 euro of meer. De instap modellen dropperpost zijn er al vanaf 100,- euro, helaas is dan vaak de kwaliteit niet helemaal wat je er van hoopte…

Wat is dan een goede dropperpost? Slijtage, onderhoud, speling allemaal factoren die meespelen EN geluk zo blijkt.

Zelf rijden we al jaren met de Reverb, nooit problemen mee gehad echter blijkt dat meer geluk dan wijsheid.

We zijn erg benieuwd naar wat jullie mening is? Welk merk heeft jouw hartje gestolen als het gaat om betrouwbaarheid, stevigheid en onderhoudsgemak? Stem in de poll (staat jouw model er niet bij? Laat het in de comments achter)

Wat is de beste dropperpost?

View Results

Laden ... Laden ...

De Specialized Tactic 4 helm

De Specialized Tactic 4 helm

De afgelopen 2 jaar reden we met het topmodel helmen van Specialized, de Ambush. Wat deze Ambush zo kenmerkt is dat je na een lange dag rijden nog wel eens vergeet om hem af te zetten. De Ambush is er dus nogal al goed in om “vergeten” te worden. Wanneer je een helm vergeet dat hij opzit is iets goed, dan voel je hem niet en heb je er geen discomfort aan… Overigens is anders om niet handig he 😉 maar dat terzijde.

De helmen line-up van Specialized

Nu heeft Specialized meerdere mountainbike helmen in het assortiment waaronder ook de Ambush Comp (140,-) en de Tactic III (89,-) en nu dan de splinter nieuwe Tactic mountainbike enduro helm De Tactic 4 (allemaal uitgevoerd met het veiligheidssysteem MIPS). De Specialized Tactic 4 komt op de markt voor 120 euro en valt direct op door zijn vernieuwde uiterlijk. Het is niet meer een afgeleide vormgeving van de normale XC mountainbike helmen zoals de Prevail, waarbij enkel de achterkant wat langer is voor meer bescherming en er een zonneklep op zit. Nee de Tactic 4 is moderner strakker en mooier (vinden wij). Zijn we dan super blij? Dat weten we nog niet… Als Specialized Ambassadeur (waar we extreem trots op zijn) word wel een soort van je verwacht dat je de nieuwe spulletjes gebruikt en test.

Vandaag zonder de comfortabele Ambush helmen…

We besluiten zondag morgen extra vroeg op te staan voor een duur rit, een duur rit van circa 3uur. Na ons vorige Alpen weekend moeten we nog wat herstellen dus we trekken gelijk de Levo’s maar weer eens van stal. Heerlijke, een duur rit en herstel rit in 1. De top modellen Ambush blijven in de garage achter, vandaag is het tijd voor de Tactic 4 helmen!

We zoeken bekend terrein op hier in onze “achtertuin” genaamd de Posbank. De posbank heeft tegenwoordig een van de mooiste mountainbike routes met een paar mooie rode lussen. Dit betekend spelen op de Ninershooter trail en de Granny trail. We gaan naar boven, beneden, boven beneden, enzovoorts, enzovoorts en enzovoorts 🙂 Heerlijk!

Na een goede 2,5 uur mountainbiken komen we voldaan weer terug bij de bussen. Nog een beetje na kletsen ouwehoeren voordat wij onszelf weer in het gezinsleven storten thuis. Fiets op de drager, hipback gaat achterin en de handschoenen gaan uit. O wacht! Helm moet nog af 😉


Magura MT7 Remhendel

De beste mountainbike rem

Dit zijn de beste mountainbike remmen! vind ik ;)…

Over de discussie wat nou de beste mountainbike remmen zijn moet er eerst worden bepaald wat je er precies mee wilt doen. Ja remmen natuurlijk! Dat mountainbiken meerdere soorten categorien kent hoeven we niet meer uit te leggen denk ik. Dat je op een XC wedstrijd fiets kiest voor lichtere remmen dan wanneer je Loïc Bruni in het wiel wilt blijven op de downhill is logisch. Waarom denk ik dan toch DE beste mountainbike rem te hebben gevonden? Uitgaande van een do-it-all fiets waarmee je in Nederland veel mountainbiked, je de Ardennen mee in trekt EN dat week je Alpen mee wilt doen valt de lichte XC rem vrijwel direct af. De 4piston remmen zijn in Nederland overkill, klopt, maar in de Alpen voor dat weekje mountainbike hebben de xc varianten direct veel te weing remkracht.

Er komt nog een argument bij, namelijk wij Amateurs remmen veel meer dan de profs! Lange ritten naar beneden met slepende remmen vraagt heel veel van je mtb remmen, welke kunnen dat nou echt goed handelen?

Nee nog steeds niet klaar, ik heb namelijk nog 1 argument en deze kan confronterend zijn…. De gemiddelde amateur mountainbiker is gemiddeld ook iets zwaarder. Nee nee niet door het buikvet natuurlijk! Nee door die zware mountainbike tassen welke we mee nemen op een dag alpen ritjes 😉

De optel som maakt dat je een relatief zwaarder persoon hebt die relatief veel meer remt. En remmen die stoppen met remmen zullen je vakantie weekend of weekje echt vergallen! Weg plezier.

Magura MT7 remklauw

Conclusie monteer remmen uit de categorie Downhill wat automatisch betekend 4 piston remmen met grote schijven (tenminste voor).

Uit een eerdere poll kwam de volgende line-up met “meest favorite remmen”:

  • Shimano XT (22%, 124 Votes)
  • Hope Teach 3 E4 (9%, 48 Votes)
  • Shimano XTR (9%, 48 Votes)
  • Magura MT7 PRO (8%, 46 Votes)
  • Sram CODE RSC (6%, 31 Votes)
  • Shimano Saint (5%, 28 Votes)
  • Hope Tech 3 V4 (4%, 24 Votes)
  • Magura MT5 (4%, 24 Votes)
  • Hope Tech 3 X2 (3%, 17 Votes)
  • Shimano SLX (3%, 17 Votes)

2-piston remmen naar 4-piston remmen

De line-up is inmiddels iets achterhaald omdat er in deze line op 2piston remmen zitten welke inmiddels ook als 4 piston zijn geleverd. In het vraagstuk wat dan de beste mountainbike remmen zijn gaan we er op basis van eerder genoemde argumenten uit dat we de 4 piston remmen bedoelen.

In de Top 10 vinden we maarliefst 4x Shimano remmen. Verschillende kwaliteiten met verschillende prijs klassen. De Shimano remmen zijn gewoon goed, relatief makkelijk te onderhouden en afhankelijk van je portemonnee kies je een uitvoering. Past het in je budget pak dan de Saints. Bullet proof remmen hard dikke prima! Maar zijn dit dan de beste mountainbike remmen (volgens mijzelf) NOPE. Alle shimano remmen doen het goed maar kennen wat mij betreft te veel het AAN/UIT principe, zonder al te veel keuze daar tussen in. Dit maakt dat je snel hapt en minder kan modereren.

Ja de Hope remmen! Dat moeten ze zijn dan. Top kwaliteit super mooi afgewerkt veel mooie fancy kleurtjes en dat kan je dan verder afmatchen met nog meer fancy Hope onderdelen in de zelfde kleuren. Vet hoor. Zijn de Hope remmen goed, ja hoor zeker. Zijn dit dan de beste mountainbike remmen? NOPE. Gevoelsmatig moet je als een idioot hard knijpen om dezelfde remkracht te behalen als bijvoorbeeld de Shimano serie. Argument 2: We zijn amateurs en remmen meer, betekend dus: Pijn aan je vingers en onderarmen 🙁

Sram Code remhendel

De Sram lijn! En dan specifiek de CODE.

Andere remmen vallen af, niet omdat ze slecht zijn maar omdat ze te kort komen volgens de gestelde argumenten. De Sram Code remmen leveren en voor wat betreft de remkracht gelijkwaardig aan de shimano’s maar dan met een veel betere moduleerbare remkracht. Tussen AAN/UIT zit een wereld van rem mogelijkheden waardoor je met meer souplesse naar beneden kan rollen. De beste remmen? Bijna! maar net niet. Het onderhoud kost ze de eerste plek….

Sram code remklauw

What’s left? De Magura MT7 of MT5

De Magura MT7 remmen voorzien een gelijkwaardig gebruik als de Shimano remmen met het moduleerbaar vermogen van de SRAM remmen maar dan met meer onderhoudsgemak waarbij er wat fancy technische voordeeltjes verwerkt zijn. Zelf heb ik de MT7 remmen nog niet kunnen betrappen op feading (remdruk die verdwijnt door oververhitting). De rem hendels blijven zeer gelijkwaardig functioneren hoelang de afdaling ook duurt. Het verschil tussen de MT5 en MT7 remmen zit hem in de hendel. De MT7 geeft meer on the go afstel mogelijkheden waarbij je de hendel wat preciezer naar jou hand geometrie kan afstellen. Ook het vervangen van de 4 losse rempadjes die er in gaan geschiet middels magneetjes. De remblokjes vallen automatisch op hun plekje, handig!

Heb ik ze allemaal gereden? Ja ik heb ervaring met de XT (oud 2 piston) Saint remmen, SRAM Guide (oud en nieuw) en SRAM Code, Hope Tech V4 en de Magura MT7. Ik ben een 85 kilo zware mountainbiker die veel remt 😉 Om te bepalen wat (volgens mijzelf) de beste remmen zijn komt door betrouwbaarheid van de remmen, minste feading, makkelijkste in onderhoud. En nee, dit is NIET gesponsord!

Gefeliciteerd Magura!

Magura Mt7 Remhendel

Recap trainigsweken OER programma

We willen betere mountainbikers worden. Sterker nog: we hebben een (stiekeme) ambitie om pro-enduroracer te worden. Of dat een haalbare kaart is, ontdekken we gaandeweg.

De afgelopen maanden hebben we in elk geval al veel nieuwe dingen aangepakt.

We zijn gericht gaan trainen, verkennen onze FTP’s en hartslagzones, doen video-analyses en timen afdalingen. We hebben al flink wat trainingen gedaan die we eerder nóóit zouden doen. Oer-MTB, van ex-wereldkampioen Laura Turpijn en wereldrecordhouder Rick Koekoek, is ons trainingsprogramma. Met hun begeleiding werken we aan onze kracht, rust, soeplesse en conditie. Niet alleen maar blokkenschema’s voor op de fiets, maar juist een volledig programma die de complete balans heeft. Zoals koud douchen, ademhalingsoefeningen, krachttraining, yoga en veel meer.

Alles wat je moet doen om pro-mountainbiker te kunnen worden. En drive om te knallen op de trails is er. Blijf ons avontuur volgen!

De training van Rik

Afgelopen dagen hebben zich gevuld met werk (uiteraard) gezinsleven en fietsen! Met meer dan 100 kilometer per week aan onverharde kilometers en een hardloop sessie van 5 kilometer met een keurige 4.38 kan ik best tevreden terug kijken op afgelopen weken. De benen voelen zwaar en hebben duidelijk even rust nodig! Dat moet ook wel met de power blokken die in het programma stonden. Rick en Laura van OER MTB willen eerst een basis leggen. Die basis was er namelijk niet echt. Power blokken zijn vaak klimmetjes van 2 minuten die op een bepaalde manier gedaan moeten worden. Hoge, of lage cadens, omslagpunt hartslag of juist maximaal gaan! Om eerlijk te zijn zegt mij dat niet zoveel, gelukkig Laura wel, haar vallen we dan ook regelmatig lastig met vragen ;). Ook deze week voor het eerst kennis gemaakt met yoga, wat? Ja Yoga. Mijn 37 jarige lijf piepte en kraakte 🙁 na de sessie 😀

De training van Bram

Nu we 10 weken onderweg zijn in het Oer-MTB trainingsprogramma is het moeilijk om te zeggen wélke progressie we maken. Maar ik heb in elk geval mijn lichaam beter leren kennen. De waarde uit de FTP-test was niet slecht (net iets boven de 4 Watt per kg), maar op de mountainbike rij ik alleen met een hartslagmeter, dus zie geen vermogen. Uit die FTP-test kwam ook mijn hartslag-omslagpunt. En die zones zijn verhelderend, zeg! Op de local laps in Nederland reed ik vroeger eigenlijk bijna altijd 1,5 uur in zone 5 (maximaal in het rood dus). En zo heb ik mijn lichaam geconditioneerd: als ik ga fietsen heb ik geen warm-up nodig, mijn hartslag kan gelijk hoog zijn. Met gerichter fietsen in zones, focus op flow en veel nieuwe toevoegingen in mijn week (zoals: koud douchen, ademhalingsoefeningen, mobiliteitsoefeningen, foamrollen en krachttraining) voelt het in elk geval al dat we als PRO leven 😉

En die variatie in het trainingsprogramma is ook echt motiverend! Ik voel me -ondanks slapeloze nachten door onze baby- best fit en zie uit naar een volgende FTP-test! Voor specifieke trainingen heb ik een cadanssensor gekocht. Wat zijn die “powerblokken” op cadans 45-50 zwaar zeg.

Nu nog meer dedicated techniektraining toevoegen (kan ook voor de voordeur) en mijn training is compleet. Wel fijn dat de vakantieperiode voorbij is, want ik merk dat een trainingsschema véél beter in te passen is in je dagelijkse ritme dan je denkt. Op vakantie had ik juist meer moeite om de tijd en gelegenheid te vinden om het hele trainingsschema te volgen. Maar gelukkig had ik daar een pumptrack voor de deur 😉

De training van Nico

Zoals Bram al geschreven heeft zijn we nu een kleine 10 weken aan de slag met het OER programma en of we progressie maken? Jazeker, daar ben ik van overtuigd. We leren ons lichaam beter kennen maar zijn ook veel specifieker aan het trainen, daar waar ik eerder even lekker een rondje ging spelen en het zo kon zijn dat ik niet eens echt gezweet had, ben ik nu bezig met powerblokken en daarbij is niet zweten geen optie. Onze focus heeft de afgelopen weken op het bochtenwerk gezeten, zo bewust bezig zijn met elke bocht die je maakt is voor mij nieuw maar ik zie dat ik ze steeds sneller neem en de zijkant van de banden steeds meer gebruikt worden. En dan hebben we natuurlijk ook nog de trainingen naast de fiets.. Yoga, ademhalingstechnieken, koude exposure, balanceboard en preapstuurtje om er een paar te noemen. Een aantal daarvan had ik nooit gedacht te gaan doen maar het werkt echt! Alle trainingen zijn zo op elkaar afgestemd dat we voldoende rust pakken en echt alles trainen. Ik voel me in ieder geval een stuk sterker en fitter! En de focus op techniek is ook geen overbodige luxe…


Mountainbike route Schaarsbergen

De mountainbikeroute van Schaarsbergen

Schaarsbergen – een heel klein dorpje in Gelderland – kennen mensen mogelijk voornamelijk van de militaire basis die daar gevestigd is. Het is een relatief groot gebied en het dorp zelf ligt officieel in de stad Arnhem, anderzijds wordt het gezien als het overgangsgebied van de stad Arnhem naar het grote natuurgebied De Veluwe. Van oudsher lag hier in dit mooie stukje natuur geen mountainbikeroute. De route van Papendal (Oosterbeek) en de Posbank route werd aan elkaar gelust met een recht toe recht aan MTB verbindingsroute. Het mocht eigenlijk niet echt een naam hebben dat stuk route… Verder valt er behalve wat algemeenheden over de geschiedenis van Schaarsbergen en mogelijk de benoeming van een 5.000 jaar oude grafheuvel niet zo veel over te vertellen. Het is mooi, rustig en landelijk.

Route Schaarsbergen Arnhem

Kappen en draaien hier in Schaarsbergen

Wanneer je start op de “officiële” startlocatie bij het mountainbikemuseum in Arnhem word je direct getrakteerd op een hoop bochtenwerk. De omgeving hier is erg vlak, zeker in tegenstelling tot Arnhem en uiteraard de heuvelachtige Veluwe. Desondanks hebben de routebouwers elke hoogtemeter die te vinden was benut om overheen te rollen. Niet zo erg dat het irritant wordt, nee, het behouden van de flow is prima mogelijk op de eerste kilometers. De eerste helft van de 20 kilometer lange route houdt het patroon van bochten, af en toe een recht stuk aan. De route is goed aangelegd op de zanderige ondergronden hier. Vervelen doe je niet, daar is geen tijd voor!

De A12 blijft een terugkerend patroon in het stuk, deze snelweg kruis je namelijk meerdere keren. Op de achtergrond is het geruis van de snelweg dan ook regelmatig hoorbaar, niet irritant, het is er gewoon. Wanneer je de eerste 10 kilometers aftikt kom je langs het Oorlogsmuseum en uiteraard passeer je ook de oranje kazerne. De kazerne valt niet te missen omdat de mountainbikeroute er strak langs stuurt!

mountainbiken op de route van Schaarsbergen

De mountainbike rollercoaster bij Burgers Zoo

Net wanneer je de aard van de route en het bijbehorende niveau denkt te snappen kom je nog een mooie verassing tegen. Voorbij het grote snelwegkruispunt A12 en A50 (overigens de laatste keer dat je de snelweg onderdoor gaat) begint wat ons betreft de échte fun! Je hebt nu ruim 15 kilometer op je fiets gezeten en mocht je er doorheen zitten de laatste 5 kilometers ga je je benen flink voelen. De hoogtemeters hier zijn groter dan voorheen en ook hier kronkelt de mountainbikeroute van Schaarsbergen zich als een slang door het landschap. Pak je hier je flow, blijf je van je remmen af, dan kan je hier behoorlijk hard gaan en word je lekker uitgedaagd. Het is een ideale route om aan je bochtentechniek te werken, hoe platter je de fiets gooit hoe minder je hoeft te remmen.

Technische sectie mtb Arnhem

Het benodigde niveau

Op de mountainbikeroute van Schaarsbergen kan iedereen terecht, van beginner tot expert. Begin je net met mountainbiken? Geen probleem, het technische niveau valt mee en er zitten geen heftige verassingen in. Heb je al een hoger niveau dan kun je hier goed trainen, je conditie en techniek zullen op de proef worden gesteld om je flow te kunnen behouden.

Complimenten aan de mensen die het hebben ontworpen, gebouwd en mogelijk gemaakt!

mountainbiken op de route van Schaarsbergen

Mountainbikeroute Schaarsbergen

Startlocatie:

Mountainbikemuseum
Kemperbergerweg 5a
6816 RM Arnhem

Let op, parkeren kan hier een probleem zijn, zeker in de weekenden

Parkeerplaats (alternatief):

Carpool Arnhem Noord A12
Europaweg
6816 SN Arnhem


redbull rampage 2021

Redbull Rampage 2021

Red Bull Rampage, het belangrijkste freeride-evenement in de sport in de bergen, is klaar om terug te keren in 2021. Ter gelegenheid van het 20-jarig jubileum van enkele van de grootste en slechtste trucs, lijnen en momenten in de geschiedenis van freeriden, zullen 15 van ‘s werelds beste rijders neerdalen op het ruige woestijnlandschap van Zuid-Utah op 15 oktober.

Red Bull Rampage is een Mountain Bike Freeride-wedstrijd waarbij rijders jaar in, jaar uit zich zelf tot het onmogelijke pushen. 25 oktober 2019 was geen uitzondering. ‘S Werelds beste freeriders verzamelden zich in de woestijn van Utah, waar ze hun droomlijnen creëerden en de sport opnieuw herdefinieerden.

De dikste momenten van Red Bull Rampage 2019 worden aangeboden door Brandon Semenuk, Brett Rheeder, Graham Agassiz, Szymon Godziek, Emil Johansson, Carson Storch, Thomas Genon, Branden Fairclough, Tom van Steenbergen & Kyle Strait.

Bekijk de volledige herhaling van Red Bull Rampage 2019 op Red Bull TV.


MIPS helm

MIPS Helmen - wat is dat eigenlijk?

MIPS – Het is niet meer weg te denken, maar wat doet het eigenlijk?

Geboren uit de wetenschap

De oprichters van Mips hebben decennialang de relatie tussen hersenletsel en helmconstructie bestudeerd. Jaren van onderzoek en testen hebben plaatsgevonden voordat de eerste helm met een Mips®-veiligheidssysteem (een ruiterhelm) in 2007 tot leven kwam. Tegenwoordig vind je Mips®-veiligheidssystemen in helmen van de meeste grote helmfabrikanten en voor hoofdactiviteiten zoals fietsen, sneeuw sport, motorsport, teamsport en zelfs de bouw. Mips® veiligheidssystemen zijn het resultaat van uitgebreid onderzoek en testen, zowel intern als van onafhankelijke externe bronnen.

Verschillende helmen hebben verschillende behoeften

Afhankelijk van het ontwerp en andere eigenschappen zoals materialen en ventilatie, hebben verschillende helmen verschillende behoeften. Daarom bieden wij een breed assortiment aan Mips® veiligheidssystemen. Elk is uniek en ontworpen voor specifieke activiteiten en helmontwerpen, maar ze hebben allemaal dezelfde technologieën en voordelen. Elk Mips®-veiligheidssysteem is gecentreerd rond een laag met lage wrijving die een omnidirectionele beweging van 10-15 mm mogelijk maakt bij bepaalde schuine schokken, bedoeld om de rotatiekracht op het hoofd te verminderen.

buitenste bescherming

De meeste helmen bestaan ​​uit een buitenschaal van kunststof of composietmateriaal. Onder die schaal bevinden zich een of meerdere lagen schuim, meestal EPS (geëxpandeerd polystyreen) of EPP (geëxpandeerd propyleen) schuim, ontworpen om de energie van een impact te helpen absorberen. Het schuim kan worden gemaakt met verschillende dichtheden: zachte lagen die verpletteren bij kleine schokken en hardere lagen om grotere slagen aan te kunnen.

Rotatiebewegingsbeheer

Naast de schaal- en schuimstructuur hebben helmen met een Mips®-veiligheidssysteem een ​​glijlaag toegevoegd aan de helmstructuur. Deze wrijvingsarme laag kan op verschillende afstanden van het hoofd in de helm worden aangebracht. Bij de meeste helmen met een Mips®-veiligheidssysteem is de glijlaag het dichtst bij het hoofd geplaatst, waardoor een glijdende beweging van 10-15 mm mogelijk is bij bepaalde schokken onder een hoek, bedoeld om de rotatiekracht op het hoofd te verminderen. Als alternatief hebben sommige helmen een Mips®-veiligheidssysteem in het EPS-schuim, tussen het schuim en de buitenschaal, of zelfs buiten de schaal.

Retentieriemen

Verstelbare nylon banden met gesp houden de helm comfortabel op zijn plaats tijdens activiteiten. Een fit-systeem, vaak inclusief een ratel of draaiknop om het gevoel te verfijnen, zorgt voor een goede pasvorm voor verschillende hoofdmaten en -vormen.

Hoe werkt een Mips® veiligheidssysteem?

Het Mips®-veiligheidssysteem heeft een wrijvingsarme laag aan de binnenkant van een fietshelm die een multidirectionele beweging van 10-15 mm mogelijk maakt bij bepaalde schuine schokken, bedoeld om de rotatiekracht op het hoofd te verminderen.

Waar bevindt zich het Mips®-veiligheidssysteem op een helm?

Het bevindt zich in de helm, meestal tussen de vulling en de beschermlaag van EPS-schuim. Er zijn verschillende MIPS-systemen, maar ze bestaan allemaal uit een wrijvingsarme laag tussen de helm en het hoofd.

Welke fietshelmen hebben Mips® veiligheidssystemen?

Onze ingenieurs werken met veel verschillende merken (meer dan 25) aan veiligheid voor helmen zonder afbreuk te doen aan ventilatie, comfort en pasvorm. Zodra het Mips®-veiligheidssysteem in een helm is gemonteerd, voeren we grondige tests uit om ervoor te zorgen dat de helm voldoet aan de Mips®-veiligheidsnormen.

Voegt een Mips® veiligheidssysteem veel extra gewicht toe aan de helm?

Mips-technologieën wegen tussen de 25-45 gram, niet veel meer dan het gewicht van een typische energiereep.

Meer informatie? Check de website van MIPS


pomptrack rheden

Alle Pumptracks van Nederland

Die nieuwe pumptracks worden werkelijk uit de grond gepompt! Op dit moment is de kans maar klein dat je zo’n glooiend stukje asfalt niet in je achtertuin hebt! Zelf komen we er achter na deze video te hebben gemaakt, dat er maar liefst 2 pumptracks dichter in de buurt liggen 😀 voor jouw gemak hebben we onder aan de link toegevoegd met een overzicht van alle pumptracks die er op dit moment liggen.

Pumptracks zijn ongekend populair in Nederland. In hoog tempo worden er nieuwe pumptracks aangelegd door het hele land. Deze achtbanen voor alles op wielen zijn de perfecte urban speel- en beweegplekken. Pumptracks brengen mensen in beweging op een laagdrempelige en leuke manier.

Een pumptrack is een aaneengesloten circuit van bulten en kombochten die elkaar ritmisch opvolgen. Het succes van pumptracks is te danken aan de combinatie van gebruiksvriendelijkheid, diversiteit en het plezier dat gebruikers op de track beleven. Een pumptrack is geschikt voor alle leeftijden, niveaus en voor alles op wielen zoals (loop)fietsen, skates, steps, rolschaatsen, skateboards en rolstoelen.

Vind tracks bij jou in de buurt

Pumptrackinfo.nl geeft een helder overzicht van alle pumptracks in Nederland, maar ook andere fietsfaciliteiten zoals bikeparks en BMX-banen.

Welke regels gelden er op een pumptrack?

Veiligheid is belangrijk! Daarom gelden er een aantal voorschriften als je op een pumptrack rijdt.

  • Toegang tussen zonsopkomst en zonsondergang
  • Het gebruik van een pumptrack is op eigen risico
  • Kinderen onder 8 jaar alleen met ouderlijk toezicht
  • Het dragen van een helm is verplicht
  • Gebruik dichte schoenen
  • Knie- en elleboogbeschermers zijn aanbevolen
  • Verplicht de aangegeven rijrichting te volgen
  • Gun elkaar de ruimte; speel en sport samen
  • Niet gebruiken bij natte weersomstandigheden
  • Publiek dient op veilige afstand te staan
  • Afval hoort in de prullenbak
  • Op en rondom de track mag niet gerookt worden

Bron: https://pumptrackinfo.nl

De kaart

https://pumptrackinfo.nl/tracks/?view=map


De Magped pedalen getest

De Magped magnetische klikpedalen getest

In de cross-country scene is de vraag wat voor een type pedalen je rijdt een no-brainer, je rijdt met clicks of beter gezegd clipless (waarom dat zo heet zie hier). Daarbinnen zijn er dan nog tal van (merk)keuzes, maar de basis is hetzelfde: je zit met je schoen vast aan je pedaal. Echter wanneer je de iets technischere trails opzoekt en wellicht ook al naar de Alpen gaat, dan word je (zeker in het begin) aangeraden om met flat pedals te rijden.

Waarom?

  • Het geeft veiligheid omdat je sneller een voet aan de grond kunt zetten
  • Je werkt aan de juiste manier van je voeten plaatsen op je pedaal
  • Moeilijke secties zijn vanuit stilstand makkelijker in te rijden, omdat je niet hoeft in te klikken

Veel All-mountain, Enduro en Downhill mountainbikers blijven hangen in deze fase. Zelf leg ik vaak uit dat je begint met clicks en wanneer je heel goed bent eindig je (weer) daarmee. Ik zal je voor zijn: Ik rijdt op flats 😉

En toen was er ineens een nieuw systeem: de Magped. Een flatpedal zoals we die reeds kennen met de wel bekende pinnen, maar dan met een magneet er in. Dat klinkt ergens geniaal. Een magneet zou er in kunnen voorzien dat je de voordelen van clicks hebt:

  • Je schiet niet van je pedalen af op heftige secties
  • Je kan efficiënter klimmen: en dus (in een wedstrijd) harder bijtrappen

En dat met de voordelen van flats zoals eerder benoemd! Je zit namelijk niet écht vast en je hoeft ook niet los te klikken. Helaas is dit niet direct in Nederland goed te testen, dus op naar Winterberg!

Check de video en zie wat je van de pedalen mag verwachten en wat niet 😉

magped ENDURO pedals

  • CNC crafted from one aluminium block
  • Pins are screwed “inside out”
  • reinforced spindle for even higher loads
  • Weight per pair (without pins):
    • ENDURO 150: 490g
    • ENDURO 200: 530g

We recommend SPD shoes with a fine to a medium coarse tread.
includes:

  • A Pair magped ENDURO pedals (L+R)
  • Magnets
  • Metalic plates for SPD shoes
  • Magnetic screws in 2 lengths
  • Allen key
  • 32 (8mm) steel pins
  • 16 (11mm) steel pins

Pins mounted inside out and must be installed individually (supplied loose)

magnet size recommendation:

  • 150N for biker up to 80 kg
  • 200N for biker >75 kg

Dimensions: length=107mm width=97mm height=16mm


Notificaties Blijf up to date. Max 1 bericht per dag ;) we spammen niet! No Yes