Enduro training in Witten

Een endurowedstrijd gaat door in droge én natte omstandigheden. Daar moet je als rijder dus klaar voor zijn. Alleen maar rijden op droge trails is een utopie. Daarom rijden we vandaag in een mega-nat Witten (Duitsland) waar een enorm breed scala aan trails ligt! Durven we onze mountainbike nog steeds plat in de bocht te leggen als de ondergrond nat en vol bladeren en natte wortels ligt? Om wat “extra spice” toe te voegen timen we wat runs. Want als er een klokje loopt gebeurt er toch wat met je motivatie! Crashen? Of run voor run wat secondes eraf snoepen? Mountainbike-prof worden. Een leven vol spannende races, op de mooiste plekken ter wereld. Wij – Trail-Addicts Bram, Rik en Nico – gaan ontdekken wat je hiervoor moet. En wat je ervoor moet laten. Maar zonder het allerbelangrijkste uit het oog te verliezen: plezier! Het ultieme doel: deelname aan een EWS enduro-wedstrijd.


Trail-addicts weekend in de Alpen - MTBVerbier

EEN PARADIJS MET TRAILS IN DE VOORTUIN

Foto’s: Gijs Ferkranus

Tekst: Bram van Boekholt

Als je even een paar minuten door je Insta-timeline scrollt kom je iedere keer weer nieuwe ‘epic shots’ tegen van plekken waar jij ook wil biken. Van EWS-stages tot de zomerse beelden vanuit Nieuw-Zeeland en Australië. Dat brengt ons altijd tot ideeën voor nieuwe biketrips. Maar tóch blijven wij, Trail-Addicts Rik, Nico & Bram, ieder jaar terugkeren naar Verbier (Zwitserland), en daar is een reden voor.

Alpen trail in Verbier

Jaarlijks plannen we met Trail-Addicts een ‘season-ender’ trip naar MTBverbier. Met het hele huis gevuld zijn we met ongeveer 15 gasten om aan hun motto Eat. Sleep. Bike. Repeat. gehoor te geven. In de vallei van Bagnes op zo’n 800 meter hoogte vind je het luxe chalet van Erik en Jess. Aan de ene zijde van het chalet heb je uitzicht op het skidorp Verbier (op ongeveer 1.500 meter hoogte) en aan de andere zijde heb je vrij uitzicht op de rest van de vallei en de eeuwig besneeuwde toppen die daarachter liggen.

De vrijheid in en rondom het chalet is alleen al een reden om hier te komen biken. Na een fietsdag leg je je fiets in het gras, sluit je aan bij het kampvuurtje dat al is opgestookt en blijf je gerust de hele avond met je kniebeschermers op je enkels zitten. Totdat je het zelf tijd vindt om de stof- of modderlaag van je af te douchen (er is zelfs een was-service!). Iedereen hier komt voor het biken én de relaxte vibe, dus je voelt je nooit verplicht om je bezwete shirt even te wisselen omdat de rest van de gasten wel fris gedoucht en gestreken zijn.

Kampvuur bij MTBVerbier met Nico Bram en Rik

Verbier Valley

Verbier ligt in het Zuid-Westen van Zwitserland. Wanneer je bovenop de hoogste toppen in dit gebied staat, zie je de Mont Blanc boven de andere besneeuwde reuzen uitsteken. En ook een trip naar Zermatt – met de iconische Matterhorn – is mogelijk is als daytrip vanuit hier. Wij besluiten gewoon Erik’s plan te volgen voor onze vier bikedagen hier. En we weten dat je niet ver hoeft te reizen, want alleen al Verbier heeft dik 100 km aan de mooiste natural trails.

Met een grote groep bikers rollen we via de lokale pumptrack door de vallei 2,5 km naar het liftstation van Le Châble. Tot en met augustus kun je vanuit hier de lift naar Verbier pakken, maar op deze doordeweekse dag in het naseizoen draait deze alleen in het weekend. Gelukkig kunnen we met de bus omhoog, met biketrailer. Wel slim om die te reserveren, want met onze groep staat de hele trailer al vol. Dertien haarspeldbochten verder zijn we in Verbier en vanuit daar pakken we de lift de berg op. Diezelfde bus hoeven we natuurlijk niet naar beneden te pakken! De vetste trails komen pal bij het chalet van MTBverbier uit. Dus je kunt afdalen van 2.500 naar 800 meter!

Rots trail Alpen Zwitserland in Verbier

De mede-bikers die hier al een paar dagen eerder dan wij gearriveerd zijn hebben natuurlijk niet stilgezeten. Ze vertellen ons dat het ‘s ochtends ijskoud kan zijn. Niet gek in oktober. Dus de eerste dag staan we veel te warm gekleed boven. Dat donsjackje kan direct weer uit. De eerste trail die we hebben uitgekozen is er direct één met hele technische passages. En blijkbaar ook een populaire wandelroute. Maar overal wordt vriendelijk gegroet en Erik spreekt met wat hikers in vloeiend Frans. De ogen rollen uit hun kassen als hij deelt welke trails wij gaan rijden.

 

Vanaf de bikepark-lift kun je nog een tweede etappe verder omhoog. Die lift naar Fontanet draait nu niet, maar de 250 hoogtemeters trappen we zelf wel even. Het uitzicht hier is fenomenaal, met uitzicht op een gletsjer en de Rôdze trail. Wij duiken de andere kant eraf, op naar Cabane du Mont Fort. De weg ernaartoe vergt wat trial-skills. Over grote rotsblokken en rotsplaten waar je met te weinig flow direct tot stilstand komt tegen een opstaande steen. Maar ook: waar je met de juiste flow en balance-skills je jezelf als Ludo May want. Voor wie hem niet kent: Ludo is een Verbier-local en werkelijk geen enkele technische klim of afdaling is hem te gek. In quarantaine-tijd deelde hij video’s waar hij achterwaarts zittend op zijn stuur de trap van zijn huis op rijdt. Goed, terug naar de trail. Dit is er namelijk één die bij het chalet eindigt, en hij heet Comfort Zone. Maar don’t be fooled: de weg naar beneden is lang en gaat van ruig naar flowy.

Lang genoeg om beneden je armen even goed uit te wapperen en je vingers te strekken. Gelukkig is de finish bij het chalet, dus je hoeft niets anders te doen dan een (herstel)biertje aan te pakken. Tot de kok, Lee, ons naar binnen wenkt voor een vorstelijke drie gangen.

Besneeuwde trails in de Verbier Zwitserland

De volgende dag weten we dat we iets eerder moeten vertrekken voor de vetste foto’s. Dit keer shuttled Jess ons omhoog in de VW Transporter met bikerack. En we treffen een oude bekende als gids vandaag. Jarno “The Blast” Hoogland woont sinds dit jaar ook in Verbier (we geven hem geen ongelijk!) en werkt regelmatig als gids voor MTBverbier. Op het programma staat Col de Mille. Als we omhoog shuttlen zien we de bomen letterlijk van kleur verschieten. Hoe hoger we komen hoe geler en dieper oranje de loofbomen en larixen worden. Op het bergmeertje waar Jess ons afzet ligt al een laagje ijs. Leuke speelplek voor het zoontje van Erik en Jess, die hier als echte bergbewoner opgroeit. Wij gaan hoger op de berg “spelen”. Na een mooie traverse tussen de gekleurde struikbegroeiing, is het nog een stevige klim naar de Col. Jarno maakt ons blij met een dooie mus: “Jammer dat de berghut niet open is, want daar hebben ze de lekkerste perentaartjes”. We komen steeds dichterbij de bergkam die met een klein beetje sneeuw besprenkeld is, als poedersuiker over een oliebol. Het laatste deel naar de top is een hike-a-bike van een goed kwartier, over een besneeuwde trail in de schaduw. Eenmaal op de top kunnen de windjacks aan. Hier waait een frisse wind, maar we zitten wel heerlijk in de zon met uitzicht op de piek van de Mont Blanc in de verte.

De trail die volgt heeft écht alles in zich. Als we alléén deze trail zouden rijden en daarna rechtstreeks naar huis, dan zou ik zelfs al 100% tevreden zijn. Alles zit in deze bijna 1.500 hm afdalen; de hike-a-bike, een toffe ridgeline met verre uitzichten, lekkere flowy secties, steile switchbacks, ruige rotspassages, spannende worteltapijten en high speed stukken. Én ook deze komt in de voortuin van het chalet van MTBverbier uit. High fives all over the place. Zoiets smaakt natuurlijk altijd naar meer! Terwijl iedereen zich weer nestelt rondom het kampvuur met een drankje uit de ‘honesty bar’, pakken fotograaf Gijs en ik het plan op om er nog een trailtje aan vast te knopen. Gewoon als toetje. Erik tekent snel een route voor ons uit. En gewapend daarmee op zak, pakken we nog precies op tijd de bus omhoog naar Verbier. Een colaatje en energybar onderweg blijkt wel een goed idee. Het energieniveau is toch iets minder hoog dan zo optimistisch ingeschat. En wanneer we de start van de trail weten te vinden zien we de zon langzaamaan achter de berg verdwijnen. Full focus rijden we met z’n tweeën een waanzinnige trail naar beneden, waarvan we gelukkig een paar delen nog herkennen van eerder. Dus we hoeven niet meer op onze telefoons te kijken hoe de route loopt.

In donkere schemer sluiten we ons weer aan bij de groep om het kampvuur, die we vanuit de verte al op zagen gloeien. Iedereen is nog steeds even stoked. En voordat we binnen weer getrakteerd worden op een fantastische maaltijd, zorgt medewerker Ju voor heerlijke verse pizza’s uit de steenoven op het terras. Verser en lekkerder dan dit kan bijna niet. Wat een geluk voor ons dat ze Italiaanse roots heeft. En dat, gewoon als tussendoortje.

Herfst kleuren op de mountainbike trails in de Alpen

Waar we de afgelopen dagen in gesplitste groepjes (per niveau) op pad gingen, willen we deze zaterdag graag met z’n allen rijden. In een langgerekt lint vliegen we de achter elkaar over de eerste drop. De beruchte Vertigo trail is niet voor iedereen even gemakkelijk. Het aantal switchbacks is ontelbaar. En een krappe switchbacks dwingt zelfs respect af, door een achterbrug van een fiets te slopen. De harde zijdelingse impact op een boom doet het frame breken. En er is maar één weg verder, en dat is naar beneden. Wat een fantastische zwarte trail is dit! Hadden we al gezegd dat óók deze op steenworp afstand van het chalet finisht? Hier pakken we koffie en de lunch mooi mee, alvorens we de laatste trails van de dag gezamenlijk shredden. Dit is tevens de laatste volle dag en avond. Dus bij het avondeten delen Erik en Jess trots wat een gaaf seizoen ze met iedereen hebben gehad. Ze zijn zichtbaar blij dat ze zoveel gasten hebben mogen ontvangen en iedereen hebben kunnen laten zien in wat voor een prachtgebied ze wonen. Dit mountainbikekoppel snapt het helemaal: je komt hier niet alleen voor de trails, maar ook voor de mooie accommodatie, het heerlijke eten, de fijne vibe en hun gastvrijheid.

Met wat schnapps om te proosten bedenken we opeens dat Red Bull Rampage nu live bezig is. Dat kijken we lekker lui vanaf de bank. Waar ik normaal gesproken iedere dag video’s zou checken van de trailbuilders, test-runs en de finaledag is het me nu bijna ontschoten dat dit event bezig is. Zo ontzettend waan je je op vakantie, al is het een korte biketrip van een paar dagen.

Mountainbiken in de Alpen Zwitserland verbier

De ochtend van het afscheid is voor ons niet direct afscheid. We hebben namelijk het plan opgevat om vroeg genoeg (maar wel met een fatsoenlijk ontbijt) naar de mooie ridgeline van Pierre Avoi te rijden voor foto’s. Rijden is niet helemaal ‘rijden’. Want na een eenvoudige traverse en stukje klimmen moet de fiets ook nog een tijdje in de nek op weg naar de top. In de schaduw is de grond nog hard bevroren, maar de zon doet al hard z’n best. En het is geen straf om hier op deze ochtend te genieten van het uitzicht richting Portes du Soleil, over het dorp Verbier en over de trail die via de ridgeline aan de horizon verdwijnt en het bos in dropt. Die volgen we, met allemaal een grote glimlach op ons gezicht, welke in die stand blijft staan totdat het écht tijd is om huiswaarts te gaan. De periode van modderige Nederlandse trails komt er weer aan, maar wij hebben herinneringen waar we nog wel tot aan de lente op kunnen teren. Tot volgend jaar!


Is Elektrisch schakelen de oplossing?

Elektrisch Schakelen…

Een dure oplossing voor een niet bestaand probleem of juist de oplossing?

Het is weer de tijd van het jaar. Mooi schoon gemaakte fietsjes (nou ja technisch schoon dan) alles werkt in ieder geval naar behoren en je schakelwerk werkt als een zwitsersklokje. Tak volgende versnelling en door! Heerlijk.

Zoals je mag verwachten zo midden in de winter: Het is modderig. Het duurt niet lang of de eerste piepjes en kraakjes komen en ja het “mis schakelen” begint ook 🙁 Freaking irritant!

Nu is de vraag:

Lost elektrisch schakelen dit probleem op??

Lost een E-Derailleur het modder probleem op?

View Results

Laden ... Laden ...

Welk merk heeft dan de voorkeur?

View Results

Laden ... Laden ...

Hilland

Video: H(i)lland

De crew van MandaProductions (Dennis Manda & Antonia Ackermans) zijn zelf gepassioneerde mountainbikers, en filmmakers.
Het leek ze vet om de twee passies eens te combineren, daarom hebben ze een mountainbike film geproduceerd, omdat ze tijdens de lockdown niet over de grens konden filmen hebben ze alles in Nederland gedaan. En om de film ook aantrekkelijk te maken voor mensen die niets met fietsen hebben wilden ze ook wat stunts filmen die je normaal gesproken niet zo snel zou doen op een mountain bike.
Ook om die reden hebben ze er een verhaallijn in gemaakt, namelijk een bike give away, de jongens zien beiden een instagram post waarin staat dat er ergens een gratis fiets op te halen is. Daarna racen ze naar de bikestore om de fiets als eerste te halen.
Het was een hele uitdaging, maar we hebben de meest spannende stukken trail in Nederland gevonden en vastgelegd.
De riders Ben Flaton en Jordy Kuijpers zijn samen met ons 9 dagen lang door heel Nederland gereisd om alles vast te kunnen leggen.
Hun missie met deze film was om mountainbiken in Nederland in de spotlights te zetten.
De naam van de film is H(i)lland, ze zijn begonnen met de film toen ze bij hun zelf dachten ‘what if Holland was a hill’
Om zo dichtbij mogelijk te komen als kijker hebben ze voor de film een speciale rugtas ontwikkeld waarmee ze vanaf de rug van een Mtb’er kunnen filmen, de persoon op de fiets probeert dan zo hard mogelijk voor de riders uit te fietsen op of naast een trail, en iemand anders kan dan vanaf een afstand de camera richten en scherpstellen. Zo hebben we wat ‘cable cam’ achtige shots kunnen maken op plekken waar je normaal geen cable cam kan hangen.


Specialized Kenevo SL e MTB

De Specialized Kenevo SL

De Levo SL (super light)wat eigenlijk een elektrische stumpjumper is,  was al briljant ondanks dat dit een echte trail fiets is was die met een paar kleine aanpassingen al best “enduro” waardig te noemen. Toen kwam de nieuwe Specialized Enduro op de markt: Een fiets die van nature lijkt te versnellen wat je ook aan trails tegen komt!

En dan komen ze met de Kenevo SL, dat is dan weer een Specialized Enduro met een motortje in Super lIght editie. Dat super light concept, wat houdt dat precies in?

  • Kleinere motor
  • Kleinere accu
  • Lichter

Maar dat is toch van alles minder dan? Klopt, echter als je wel eens op een e mtb hebt gereden dan weet je dat je 90% van de tijd in de ECO/TRAIL stand rijdt. Met andere woorden dat top vermogen heb je niet nodig!

Check deze video waar ik zelf de Levo SL heb getest wat de range dan ongeveer is, geen woorden maar kilometers! Levo Range Test Montferland


Gereden: MTB-route Rijssen

De mountainbikeroute van Rijssen

De mountainbikeroute van Rijssen is één van de zeven MTB-routes die onder het beheer van de Sallandseheuvelrug Twents Reggedal vallen. Deze route ligt ten zuiden van Rijssen en ten noorden van de A1. De regio kenmerkt zich niet door de vele zandbanken welke door de ijstijd zijn gevormd. Nee, dit stukje Nederland is vlak. Heel vlak. Wanneer zo’n route dan toch aanzienlijk hoog scoort op bijvoorbeeld MTBroutes.nl wekt dat toch wat vragen op. Hebben ze hier wellicht een zeer sterke mountainbike-community waarvan iedereen heeft gestemd plus vrienden en familie? Kan. Toch liegen de hoogtemeters er niet om. Met 276 hoogtemeters over een kleine 20 kilometers is toch best netjes te noemen voor “zo’n vlak stukje Nederland”. Er zit er maar één ding op: Zelf kijken J

Natuurgebied De Borkeld

Aanrijdend richting het startpunt tovert de laatste kilometers het akkerlandschap zich om in een prachtige omgeving. Mooi gebied met heidevelden graslanden en bosrijke stukken. Wat gelijk opvalt is dat zich hier overal om je heen kleine hoogteverschillen schuilhouden. Het bos kent veel verschillende soorten boompjes waaronder ook naaldbomen op de zandondergronden. Over het algemeen zijn mountainbiketrails in de buurt van naaldbossen erg goed te rijden, lekker loamy en veel grip. Wil je meer weten over het natuur gebiedt en de geschiedenis check dan even deze site dan kunnen wij het gewoon weer over fietsen gaan hebben namelijk 😉

Bochtig is my middle name!

Waar je ook start, het zal bijna onmogelijk zijn om niet op een bochtig stuk te starten. Er zijn namelijk maar heel weinig stukken die rechtdoor gaan. Dat gezegd hebbende is ook de gehele route een singletrack. De route van Rijssen is een echte dedicated mountainbikeroute waar je heerlijk door rolt. Flow is overal te vinden en de “berms” in de bochten zijn mooi gevormd. Geen vlakke bochten dus, wat betekent dat je met een beetje techniek amper je remmen nodig hebt. Ja ja uiteraard hoe harder je ergens op afvliegt hoe grote de kans dat je moet remmen. Toch is de route vooral heerlijk als je je flow vindt, dan rol je van bocht naar bocht en vergeet je alles om je heen. Echt heerlijk!

Een echte cross-country mountainbikeroute

Qua technisch level is de route wel echt crosscountry te noemen. Nergens zitten technische uitdagingen, alles is zonder moeite door te rollen. Die hoogtemeters zitten verscholen in ontelbaar kleine afdalingen en klimmetjes, nooit lang. De moeilijkheidsgraad zit het hem dan meer in om in de mini-afdaling snelheid te houden zodat je zonder al te veel bij te trappen weer de mini-klim op komt. De route kent veel kleine power klimmetjes, even vol op de pedalen en je bent weer boven. Ondanks dat het dus een echt XC-route is, kun je met een beetje creativiteit toch wel wat “features” herkennen. Natuurlijke wallride, dubbels en een korte pumptrack bijvoorbeeld. Geen idee of de makers het zo bedoeld hebben….

Is het een must visit?

Nogmaals, ben je een hardcore XC-rijder en wil je vooral stampend op de fiets zitten en door de bochten vliegen: Ja, het is een must visit. Ben je beginnend mountainbiker en je krijgt de smaak te pakken van de Nederlandse routes: ja, ook dan is de mountainbikeroute van Rijssen een echte aanrader. Kom je (net zoals ik) met een full suspension Enduro fiets welke in mijn geval ook nog elektrisch was deze dag: Nee dan niet. Het mist dan aan wat uitdaging in de vorm van technische features. Waar de route van Netersel bedolven is met technische features (wat ook weer niet iedereen haar voorkeur heeft) heeft de route van Rijssen er geen. Zelf heb ik de route 2x achter elkaar gereden. De tweede keer wat harder en dan wordt hij ook gelijk een stuk leuker!

Resumé: een werkelijk super mooie cross-country route.

Welke fiets: een crosscountry fiets zonder al te veel veerweg

Welk niveau: van beginner tot professioneel XC-mountainbiker

O ja om niet te vergeten, de route is werkelijk perfect onderhouden!! Complimenten.


hangbrug op mountainbike trail in Indoor Mountainbike Almere

Avond Sessie Indoor MTB Almere

We willen beter worden, veel beter!

Dat is ons mountainbike doel. Om dat doel te behalen werken we met het Oer-MTB programma van Rick Koekoek en Laura Turpijn. Deze winter staat er elke dinsdagavond techniektraining op het programma. Dat betekent wheelies, manuals, stoppie, drop-off en ga zo maar door. Meestal maken we een parcourtje wat we dan afwerken ergens in de buurt van waar we wonen. Vanavond niet. We hadden zin om weer eens lekker te knallen! Dus fietsen op de bus gooien en plankgas naar Almere 😀

Indoor mountainbike Almere

We zijn hier in het indoor mountainbikepark Almere al eens geweest tijdens onze bikepark roadtrip door Nederland, waarbij we bijna alle bikeparks hebben aangedaan die Nederland rijk is. Indoor mountainbike Almere is een grote kas waar ze (de naam verraad het al) een indoor mountainbike walhalla hebben gemaakt!

Telkens vernieuwing aan MTB trails

De heren en dames van Indoor mountainbike Almere zitten ook niet bepaald stil. Telkens worden er verbeteringen doorgevoerd en/of grote nieuwe features aangelegd. Één daarvan was de verbeterde drop-off! Hoger en spannender 😀 daar houden we van!

Wat een heerlijke training weer! Gewoon ff lekker knallen met al die andere techniek-dinsdagavonden in het achterhoofd J


Spa Trail centrum

Het Enduro Trail Centrum Spa.

We zijn fan van de Ardennen. Er zijn tal van plekken waar je super goed kunt mountainbiken en op sommige plekken is het mogelijk om niveautje technisch Enduro te rijden. Helaas is er een grote dikke vette maar…. Op veel van deze plekken mag officieel niet gereden worden. Dat lijdt tot veel discussie en onduidelijkheid. Op zich is het duidelijk dat het niet mag, maar iedereen doet het. Huh?

De Spa Trail Centrum review video staat onderaan 😉

Toch is er goed nieuws! En dat nieuws heet “mtb trails spa” een officiële Enduro mountainbike spot midden in de Ardennen 😀

De mountainbike Enduro trails van Spa liggen op een steenworp afstand van het centrum. De parkeergelegenheid is wat “vaag” te noemen maar prima. Je parkeert direct naast de weg en op een route bord na is hier nog maar weinig te zien van de trails. Op het bord wordt duidelijk aangegeven hoe te klimmen en waar welke trails zich er bevinden.

Ruim 700 meter aan mountainbike afdaling!

Het mountainbike Enduro trail centrum spa heeft een totaal van 7 specials onderverdeelt in 2 blauwe routes. 3 rode en 2 zwarte. Doe je ze allemaal dan heb je een ruime 700meter afgedaald en een kleine 4 kilometer aan trails gereden. De afdalingen zijn relatief kort dus de klimmetjes ook. Prima locatie om meerdere rondes te maken dus.

De aard van de trails varieert van lekker flowy met wat sprongetjes tot stenen en uitdagende steilere stukken. Let op: Heeft het veel geregend de afgelopen dagen? Dan is het hier modder en klei. Heel glad dus!

Technisch level trails Spa

Over het algemeen zitten er nergens dermate grote of moeilijke dingen die voor de meeste all-mountain of Enduro rijder niet te rijden zijn. Alles is goed te doen of te rijden en overal is een mogelijkheid om langs op te rijden. Verkennen tijdens een afdaling is dus prima te doen om alvast jouw uitdagingen te spotten voor je volgende run! Afhankelijk van je niveau kan je hoger en verder springen over de tal van kleine lipjes en dubbels die in elke trail wel aanwezig zijn.

Is het vergelijkbaar met die andere niet nader te noemen spot waar iedereen heen gaat? Nee, niet direct. Die andere is op technisch gebied wel wat uitdagender te noemen, maar nogmaals. Het Spa trail centrum is een officiële spot en dat moeten we toejuichen!


De mountainbike route van Netersel

Mountainbiken in Netersel

Netersel, het zal niet direct bij iedereen een belletje doen rinkelen. Een klein dorp tussen Tilburg en Eindhoven in. Pak afslag Oirschot vanaf de A58 en rij dan 2 dorpen zuidelijk door. Naast het feit dat het een kleine 1.000 inwoners heeft en verder door weilanden en het natuurgebied de Neterselse Heide word omringd valt er niet meer over te vertellen. Uiteraard geloven we dat buurtbewoners hier anders over denken, maar dat is niet direct relevant over wat ik wil vertellen…. J Wat ik wel wil vertellen is wat er voor de mountainbiker is te vinden in Netersel. Netersel kenmerkt zich nou niet bepaald door het immense hoogteprofiel noch haar uitgestrekte bossen. Feitelijk is er eigenlijk niet zoveel om voor af te reizen als je Het Rijk van Nijmegen, De Veluwe en de Utrechtse Heuvelrug allemaal op een half uur rijden hebt van huis. Toch ga ik je nu vertellen dat deze miniroute van 4 kilometer écht de moeite waard is om eens een kijkje te nemen! Neem je een kijkje, neem dan je fiets mee, want dat is essentieel! 😛

De Mountainbikeroute van Netersel is een (her)definitie van Nederlands mountainbiken

Ja de mountainbike route van Netersel herdefinieert wat ons betreft hoe we naar mountainbiken kijken. De “her” tussen aanhalingstekens is omdat er tegenwoordig wel meer zogenoemde 2.0 routes zijn waar lange rukken rechtuit niet meer het geval zijn. Veel routes worden al ge-update waar bochtenwerk de hoofdmodus is, helaas mist er wat ons betreft dan altijd nog wat uitdaging. Er zijn al meerdere routes waar daaraan gewerkt wordt. Pro-secties genoemd of, nog beter “rood, met een diamant erin”.

Maar daarover later meer. De MTB-route van Netersel is meer een 2.0 route op steroïden, niks gaat rechtuit en de makers van deze route hebben het niet nagelaten her en der wat “pro-secties” aan te leggen. Sterker nog, er zijn hier geen “amateur” stukken te vinden.

Als je hier goed kan mountainbiken, dan kan je al best een beetje fietsen…

Op de kaart zie je dat de route van Netersel een soort spaghettibord is waarbij er wat spaghetti stengels naast het bord zijn gevallen, in die stukken vind je dan ook de enige rechten stukken van de route. Mijn bus staat daar, dus daar stuur ik erin. Zonder bovenstaande informatie is de surprise factor groot. De route is qua moeilijkheidsgraad “rood” gemarkeerd met her en der een extra pepertje erop in de vorm van een vierkantje (diamant) zitten er 2 diamantjes op dan is er een zogenaamde chicken-route aanwezig, verder zal je het toch echt allemaal zelf moeten fietsen. De bochten zijn krap en vaak zitten de gepeperde secties direct na een bocht. De diamantjes volgen elkaar in rap tempo op. Omhoog omlaag en echt overal zijn stenen en wortels in de route aangebracht om het extra spannend te maken. Als je hier goed overheen rolt dan kan je eigenlijk al best heel goed mountainbiken! Ook zijn er nog wat bordjes met “steil”, die herken ik niet direct zo en dat is ook eigenlijk het enige wat mist. Of nou ja, lange afdalingen zou nog vetter zijn, maar dat is wat flauw om te vragen natuurlijk 😉

Afstand is relatief

Zonder al te filosofisch te worden, afstand is echt relatief. Je kunt afstand afzetten in tijd bijvoorbeeld. Wat boeit een afstand nou? Het gaat om reistijd of beter gezegd de moeite die je moet doen om er te komen. 10 kilometer door hartje Amsterdam met de auto is nou eenmaal een grotere uitdaging dan 10 kilometer op een rustige snelweg, snap je?

De route is dus “maar” 4 kilometer en dat doet het lijken dat het geen zin heeft om naar deze route te reizen. De waarheid is anders! De route is namelijk vergelijkbaar met het doorkruisen van Amsterdam met de auto tijdens spitsuur… Enige verschil is dat dit leuk is, heel leuk 😀 Vandaag heb de route 3x gedaan en elke keer werd hij leuker!

Kennis is macht in Netersel

Ergens op de route staat een bordje met ‘Strava Start’ erop. De route is volledig afgeschermd van overige paden en wegen dus racen is hier best een beetje oké… Normaal zou een zeer fit persoon die een beetje kan mountainbiken het op de meeste routes in NL winnen van een minder fit persoon met iets betere techniek. Dan zijn er wat routes waar techniek iets meer een rol speelt waardoor je je fitheid wat kan goedmaken en dan heb je Netersel. Kennis is hier macht! Alle klimmetjes zijn super kort maar ook veelal best pittig. Het punt van kennis is hier essentieel omdat je namelijk vaak niet de tijd hebt om te schakelen naar de juiste versnelling. De obstakels komen te snel achter elkaar, gevolgd door een klim. Ken je de route uit je hoofd dan weet je wat er komt en dan kan je nog voor de afdaling goed geschakeld staan, zodat de klim die er aankomt direct full-power genomen kan worden. Uiteraard telt fitheid én techniek hier terdege voor een goede Strava tijd. Gelukkig kwam ik hoofdzakelijk voor het plezier.

Plezier is iets wat ik heb gevonden!!!

Dus zoek je naar meer uitdaging, wil je werken aan je techniek gecombineerd met fitheid? Dan is Netersel een must-visit. Laat je niet tegenhouden door de korte afstand van de route. Dit is echt leuk voor als je zelfs de nieuwe 2.0 routes alweer wat saai begint te worden.

Welke fiets neem je mee?

Dit is samen met het mountainbikeparcours van Sittard de tweede route waar een dropperpost niet geheel ongebruikt blijft. Verder is het aan jou. Een dikke Enduro fiets kan prima, maar een hardtail XC ook. Met de één kom je wat sneller over de rockgardens, waar je het met de hardtail weer goed maakt in de felle klimmetjes. Vergeet je skillset niet, die ga je dus wel nodig hebben…

Algemene informatie:

Voor actuele informatie verwijzen wij je graag naar de officiële website van de route https://hetsnellewiel.nl/


52 kilometer Postbank Granny trail

We willen beter worden, dat is wat we roepen. Om eerlijk te zijn zag ik mijzelf vooral meer in bike parks rondvliegen en telkens een beetje sneller zien worden. Wij focussen ons hoofdzakelijk op de mountainbike tak Enduro genaamd. Bij een mountainbike Enduro wedstrijd telt simpel gezegd de afdaling. Pak je een Enduro in bijvoorbeeld de Ardennen waar geen liften zijn moet je alles zelf klimmen. Andere Enduro wedstrijden in bijvoorbeeld de Alpen worden veel lift geassisteerd gereden. Ondanks dat propt de organisatie er altijd wel klimmen in, niet alleen naar de stage nee ook in de stages…

Wat we in de afgelopen Enduro wedstrijden gemerkt hebben is dat, vooral daar in die klimmen en of vals platte secties waarbij je zelf veel moet trappen echt veel tijd te winnen is! Daar gaat mijn ideaalbeeld met een beetje spelen hier en daar en vooral bike parks te rijden L we moeten ook gewoon kilometers maken…

Tijdens deze “duur” training kies ik ervoor om een leuke afdaling te pakken welke ik dan blijf loopen totdat de 1000hm is gehaald. De Postbank Granny trail is dan een perfect lus om dit te doen! De route zou volgens mtbroutes een 124 meter aan hoogte meters moeten hebben wat neerkomt op een 8,5 keer rijden.

De eerste rondes zijn simpel, omhoogvliegen en omlaag spelen. Net zoals altijd dus. Naarmate de rondes optellen begin ik te merken dat ik mijn mountainbike steeds efficiënter door de afdaling laat rollen, het spelen wordt minder maar de remmen worden ook minder gebruikt! Snelheid is naar beneden niet zozeer meer interessant, nee energieverlies daar ligt de focus nu!

Het meest teleurstellende? Mijn horloge heeft slechts 712hm geregistreerd L