BIKEPARK: Schulenberg

Naam Locatie Adres Disciplines
Bikepark Schulenberg Harz gebergte 51°50'26.5"N 10°26'38.3"E   Hüttenstraße 9
38707 Altenau
Downhill/Slalom/Xcross
Korte omschrijving:
Site: Schulenberg
 

Schulenberg Bike Park is een klein bikepark in het Harz gebergte. Er is een sleeplift en er liggen 5 downhilltrails een Slalom en Xcross baan.


BIKEPARK: Groningen

Naam Locatie Adres Disiplines
Bikepark Groningen Groningen recreatieterrein Kardinge -4X
-Slopestyle
-Dirtjumping
-Downhill
Korte omschrijving:

In het najaar van 2005 is gestart met de aanleg van het eerste onderdeel van het bikepark, de fourcrossbaan. De baan kreeg een lengte van 300 meter en een hoogteverschil van ruim 30 meter. In het voorjaar van 2006 is de baan raceklaar gemaakt en kon op 7 mei officieel geopend worden. Dit gebeurde in de vorm van de eerste wedstrijd van de Strongest Of All cup.In september 2006 is de tweede wedstrijd gehouden. De toplaag die aangebracht is heeft ervoor gezorgd dat de baan ook onder zeer natte omstandigheden goed te rijden is.   In 2007 heeft Stichting Bikepark Groningen de Dutch Fourcross Series georganiseerd. Een serie van 3 wedstrijden die allen plaatsvonden op Bikepark Groningen. De laatste wedstrijd, gehouden op 26 augustus, stond geheel in het teken van de finale van de Dutch Fourcross Series, het NK Fourcross en de King of Slopestyle. En dat alles onder 1 naam: Fujitsu Siemens Computers King of the Hill. Voor deze laatste wedstrijd is er een speciaal slopestyle en dirtjump parcours aangelegd naast de bestaande fourcrossbaan. Northshores, drops, wallrides en grote jumps kenmerken dit slopestyleparcours. Maar ook de fourcrossbaan is voor deze laatste wedstrijd verbeterd en op sommige punten aangepast. Zo zijn de onderste twee tables flink verlengd. Stichting Bikepark Groningen wil ook in de toekomst voldoende variatie bieden en daarom zal het bikepark altijd aan veranderingen onderhevig zijn.

Missen we nog iets? Stuur jouw reactie naar info@trail-addicts.com


BIKEPARK: Spaarnwoude

Naam Spaarnwoude - Velsen-ZUid - Snowplanet Velsen-ZUid 1981 LV

Downhill XC en Freeride

Naast het mooie mountainbikeparcours van Spaarnwoude is er ook een heus Bikepark Spaarwoude. Aangelegd door vrijwilligers. Een geweldig initiatief dat het mogelijk maakt om ook moeilijkere afdalingen dicht bij huis te kunnen oefenen! Bikepark Spaarnwoude

Missen we nog iets? Stuur jouw reactie naar bikeparks@trail-addicts.com


Bart rijdt over een trail bij zonsopgang. De goede gloed stroomt langzaam de bergen in.

Radon Epic Enduro 2017

Ook dit jaar zijn we weer afgereisd naar het prachtige gebied haute riviere languedoc net boven de Pyreneeën. Voor ingewijden in de MTB Enduro wereld een bekend gebiedt met bizar veel dikke trails. Veel rotsen stenen, steile en flowy passages zijn er te vinden waarvan er zelfs een aantal officiële gepeilde routes zijn! Vorig jaar zaten wij (Martijn Huiberts en Rik Harms) met nog wat gasten in een huisje zo'n 45min van de start in Olarques af. Niet ideaal gezien het feit dat de start om 4:30 plaats vindt... Dat deden we dit jaar beter! Campertje T5 gehuurd en deze hebben we op een 100m van de start/finish geparkeerd, echt een absolute aanrader!! Zelf hebben we door verschillende omstandigheden de race niet uit gereden, maar gelukkig heeft Bart Coeckelbergs dat wel. Deze held doet graag zijn verhaal over het Radon EPIC Enduro avontuur!!

Na een autorit van 1150 km richting Lier glijdt mijn been langzaam uit onze patserbak en dan blijkt nogmaals dat mijn lichaam iets gedaan heeft waar het voor getraind was, maar blijkbaar niet voldoende. De 4de editie van de Radon (voorheen Shimano) Epic Enduro was een feit. Maanden van voorbereiding hebben hun vruchten afgeworpen op zondag 16 april 2017 om 19.30. Leeggereden en emotioneel volgeladen rijd ik door de finale controlepost. Mijn bike-maat en mede Trailhunter Martin Van Wezel stond me op te wachten. “Hoe lang staat die jongen al op me te wachten”, flitste door mijn hoofd maar in een split second ging deze vraag over in uitzinnige vreugde…

Bart rijdt door de Ruine van Olarques. De laatste stage van de epic enduro in frankrijk

Het begon allemaal wat vroegjes voor ons : de wekker om 2u50, het ontbijt binnenmurwen en dan richting Olargues om onze mede-bikers te vervoegen. In de hoop elkaar terug te vinden aan de start nestelden we ons tussen de massa van de 2de startgolf. Er wordt wat rondgekeken, wat nutteloze opmerkingen gemaakt maar vooral gezocht naar “bekenden”. Mijn oog viel direct op Johan Verbraeken, mijn metgezel (bij toeval) vorige editie van de Epic Enduro en zoals het er nu naar uit zag ook dit jaar.

Het is 4u 29min 37 sec. De speaker jut de menigte op, de muziek zwelt aan en het obligate “trois, deux, un …et c’est parti” galmt misvormd door de speakers. De menigte zet zich gezwind in beweging en verlaat het dorp Olargues (hoogte 180 m) om aan de 1ste klim van de dag te beginnen.

Bart rijdt over een trail vol met rotsen. Hij heeft zijn fullface helm op en kijkt strak de bocht in,

In een lang lint slingeren de verlichte bikers zich door de donkere bossen naar St Martin du Froid Bardou (hoogte1070 m). Ondertussen kom ik Martijn Huiberts tegen en samen biken we gezapig naar boven. Nu gaat het echt beginnen, we staan aan te schuiven om aan de 1ste special te kunnen beginnen. Het is koud daarboven, zeer koud versterkt door de snijdende wind, maar ik vertik het om iets warmer aan te trekken. Ik weet wat er komt…“T’es prêt ?” vraagt de starter aan me, ik knik en zet aan. Het begin van een klein half uurtje pure fun en pijn op de bike. Het eerste deel is een open trail met enkele switchbacks waar de goden er niet beter hadden op gevonden om redelijk lompe blokken/rotsen neer te leggen. Snelheid houden was de boodschap en focus. Redelijk snel voelde ik mijn bovenbenen protesteren maar omdat ik toch redelijk wat bikers inhaalde kon het mij niet deren. Bijtrappen en genieten in het bosrijke gedeelte met hier en daar een “moeilijkheid” om dan in een nest uitgelaten bikers terecht te komen bij de aankomst. Tsjakka, de kop is er af. Op naar special 2

Ik wil gerust elke klim beschrijven, maar daar heeft niemand wat aan. Als je wil afdalen, moet je klimmen. Zo simpel is dat. In een bike-park heb je een lift, soms kan je een shuttle regelen, maar hier is het allemaal benen-power.

Ondertussen is het al even licht en komt de zon zichtbaar boven de horizon. Bescherming aan, goggle op de neus en knallen maar. Eén van de meest flow afdalingen van de Epic. Als alles vlot gaat is dit echt genieten. Lus 1 zit er op. Ik kom binnen met een voorsprong van 40 minuten. Lekker relax naar de wagen, de lampen uit de Evoc halen, eten, drinken en terug de hort op voor lus 2. Omdat de organisatie pretendeerde volledig nieuwe trails te hebben gemaakt, wist ik niet waaraan ik me moest verwachten voor het verdere verloop van de race. Met een naam als “Les Crètes XXL” ( 750 m) begon mijn fantasie al redelijk op hol te slaan. Totaal niet nodig bleek achteraf. Het begin van deze special was (voor zover ik het mij herinner) de laatste special van vorig jaar waar ik meermaals op mijn moeder heb geroepen. Dit jaar daarentegen heb ik mijn moeder niet moeten lastigvallen met mijn geroep. Alles ging zo lekker en zelfs de passages die ik vorig jaar te voet genomen heb, passeerden alsof ik al jaren niets anders deed dan zulke dingen rijden. Met een big smile tot achter mijn oren (bij wijze van spreken hè) haspelde ik special 3 af.

Special 4 was een formaliteit, maar de klim er naartoe is een manier om het klimmen echt beginnen te haten. Na deze formaliteit kwam de 2de tijdspoort. “Oei” dat had ik niet verwacht. De tijd leek sneller te biken dan mezelf en ik had niet veel ruimte meer over. Ondanks het gevoel dat alles redelijk smooth en vlot ging, drukte de klok me met de neus op de feiten. “Run Forrest, run !” (lees :” Bike Bart, bike !” )

Ook in special 5 zat redelijk wat flow maar toch begon hier en daar de vermoeidheid zich te laten merken. Het ging nog wel vlot, maar zeer af en toe een steek laten vallen, doet je toch iets anders rijden. Opletten geblazen en zeker op het einde… als er veel volk staat bereid je dan maar voor op wat komen gaat. Redelijk wat toeschouwers schreeuwen de ziel uit hun lijf om je door deze technisch moeilijke passages te loodsen en als bij wonder geeft dit zo’n stimulans dat je het er zonder kleerscheuren vanaf brengt. Even waan je je een echte vedette en als iets later je metgezel met een kamerbrede smile de special komt afgerold dan weet je dat het goed was. Vuistje en verder…

Ondertussen zijn we toch al een tijd aan’t biken en de temperatuur stijgt. De aanhoudende strakke wind zorgt ervoor dat het niet extreem warm wordt en de volgende klim naar Colombières dient zich aan. Vorig jaar mijn dieptepunt van de wedstrijd en ook dit jaar is hier geen verandering in gekomen. Ik weet niet exact wat het is, maar de combinatie van kleine powerclimbs, technische passages uphill, draaien en keren (flow 0,0) maken van deze special mijn zwart beest. Blij dat ik in het 2de deel hiervan toch wat kon goedmaken en er nog effe de pees kon opleggen.

Bart van de Trailhunters rijdt door een bocht over een stoffige droge trail in frankrijk tijdens de Radon Epic Enduro

Samen met Johan Verbraeken fiets ik over het ellendig lange fietspad naar Olargues voor onze voorlaatste tijdspoort. We reppen ons want het einde van onze tijdspoort nadert. Een print-out van onze tijden bewijst dat we op tijd waren en dat we voort naar de volgende lus kunnen. Om 14u12 zegt de vrouw van de timing : ”Haast je maar want je bent bijna te laat”. Ik kijk haar aan en zeg “ Jamaar, ik ben toch binnen de tijd aangekomen ?” Ik trek het mij niet aan en rijd naar de wagen om eten en drank bij te vullen en met deze ‘veel te zware’ rugzak terug van 180 m naar 1050 m hoogte te klimmen. Ik ben alleen en leg er een strak tempo op. Met de Push 11.6 shock in de climb-modus en de lock-out van de Pike geactiveerd schiet het klimmen over het asfalt goed op tot…. tot ik aan het offroad gedeelte van de klim begin. De man met de hamer staat me op te wachten en slaat er niet naast. Ik geraak quasi niet meer vooruit en krijg geen hap meer door mijn keel. Sportdrank sijpelt binnen met milliliters en het gewone water met centiliters. De bikers voor mij laten me zien waar ik heen moet, zeer demotiverend. Op dit moment heb ik heel hard gedacht om mijn hielen 180° te draaien en terug naar Olargues te rollen. Ik had het effe gehad met heel die Epic.

Het laatste stuk van deze klim ging over een smal GR-pad en hier vond ik terug wat kracht. Rustig naar boven wandelen met mijn geliefde Nomad in de nek. Ondertussen nog wat dollen met 2 Schotten die me bijstonden in mijn lijden om dan in gestrekte draf naar de laatste tijdspoort te downhillen. Kapot, maar met een grote vastberadenheid dender ik de trail af. Ik zie af en toe een bloempje staan in een switchback (dat ik dan van naderbij wil bekijken. lees : ik crash) ik krabbel recht en vervolg mijn pad. Uitgeteld en een beetje wazig in mijn hoofd zoek ik samen met een Fransoos de laatste tijdspoort. Een beetje verdoken opgesteld en totaal niet duidelijk passeer ik ze en draai om exact 17u het straatje in waar een bende bikers uitgeteld op het asfalt ligt.

We hebben hem, de gouden sticker van de Radon Epic Enduro. Vanaf nu geen tijdspoorten meer, geen stress, alleen maar 3 specials te rijden om dan onze chip binnen te leveren en dan figuurlijk dood te vallen. Ik bespaar jullie de beschrijving van de laatste 2 echte specials. Jurrassic was hell. Ik was zo kapot dat ik geen enkele lijn meer zag, de focus van mijn zicht lag precies achter mijn bracket i.p.v. een 8 tal meter ervoor. Vloeken en roepen op mezelf, strompelen en hopen dat hier gauw een einde aan zou komen. Ik werd ingehaald door Johan en in zijn spoor reden we naar de “arrivée” . Ook hier was het nog niet gedaan, een ellendige klim te voet bracht ons naar de voorlaatste special “Roc Traucat”. Deze was wel rijdbaar, maar door de vermoeidheid toch wel een hele opgave. Bla, bla, bla…lange weg over asfalt en fietspad naar Olargues.

En dan eindelijk special 10, de moeite niet om te rijden maar het moet. Vanuit het bovenste deel van de ruïne in Olargues naar de paddock. 2 maal trappen en je stond beneden, maar het kon me niet schelen. Het zat er op, het is gedaan, ik wil naar huis, ik wil mijn bed.

Ikzelf wil iedereen bedanken die me in de loop van de voorbije maanden heeft gesteund en vergezeld op de trails, trainingen, etc.
Ook de support van 9th Wave Cycling, Leftyhouse, Swooth verdienen mijn respect.

Tot volgend jaar.

Bart Coeckelbergs


Lake District start van een prachtige afdaling

Lake District: trails, pints en adrenaline!

Engeland Lake District

Wat is het heerlijk om in februari een biketrip voor de aanstaande zomer te plannen. Op zoek naar toffe bestemmingen zie je hoge bergtoppen, zonovergoten valleien, dusty trails en foto’s van bikepark-rijders in tanktops. Onze zomerse bikebestemming heeft niets van dat alles. De locals rijden in Goretex kleding, de hoogste top is nog geen 1.000 meter en een een dusty trail zul je er zeker niet treffen. Toch voelden we de aantrekkingskracht: we gaan naar het Lake District (UK)!

Lake District Mountainbike Trail met waanzinnig uitzicht

De road trip door Lake District kan beginnen

Waar vind je het op de kaart? Tussen Wales en Schotland, aan de westkust van Engeland. Het heeft geen skiliften of bikeparks. Wel enkele trailcenters en goed beschikbare gps-tracks. Met z’n vieren maken we er een road trip van. Werkelijk een road trip, want we kiezen voor de boot van Hoek van Holland naar Harwich. Dat betekent dus nog vijf-en-een-half-uur links rijden dwars door Engeland.

Rocky mountainbike trail in Lake district Engeland

Aangekomen op een fantastische campingspot bij Ambleside (een echt outdoor-mekka!), gooien we het quick-pitch tentje uit en rijden we naar Grizedale Trailcenter. Op de boot van de overtocht zijn geen wilde party’s (en gelukkig ook geen wilde golven), dus we zijn uitgeslapen om direct The North Face Trail te rijden. Een mooie ‘loop’, met wat flowy singletracks en technische klimmen.






Dat zorgt er tenminste voor dat het klimmen ook vermakelijk wordt. We merken direct hoe de ondergrond is: rotsig! Een korte double-black-diamond sectie is echt bikepark-stijl. Op dit terrein zijn we niet echt gekleed. Het is lastig inschatten of een jump een double is, of een table, dus we rollen erover heen. De berms zijn ook droog met loose gravel. Ja, het is hier al een paar dagen goed weer. Uniek! ‘s Avonds proosten we met wat pints en maken we plannen voor de volgende dag.

Mountainbiken in Engeland door een van de bossen in Lage District

Slechts 17 km met maar liefst 1000 hoogte meters

Op onze Garmins hebben we de Helvellyn - Sticks Pass trail staan. Een must-do volgens Britse bikesites, en waarschijnlijk ook de heftigste. De complete ronde is nog geen 17km en 1.000 hoogtemeters klimmen, maar we doen er een hele dag over. Een aantal van ons zijn het gewend om ruim een uur met de fiets op de rug te lopen, maar het blijftzwaar. Dit is ruig terrein.

Geen boom te bekennen hier op de gebergten van Lake District

Geen boom te bekennen. Grote rotsblokken. En je blijft je afvragen waarom ze helemaal op deze afgelegen plek de stenen-gestapelde muurtjes hebben gebouwd. Compleet bezweet worden we op de top ook nog eens aangevallen door midges (steekvliegjes, red.).



We springen op de bike, maar merken direct dat we echt gefocused moeten zijn voor deze afdaling. Dit wordt aan poten! Rotsblokken rollen onder onze noppen vandaan en op steil terrein is het daardoor lastig om de juiste balans te vinden. De moeilijkheidsfactor blijft zo ongeveer de hele afdaling. Maar ervan genieten blijft gelukkig ook mogelijk! Totdat we een donderklap boven ons horen en we in race-speed de afdaling willen maken. Er zijn hier geen plekken om te schuilen! Terug op de parkeerplaats zit de adrenaline nog hoog. Nog een andere trail zoeken? Nee, let’s call it a day

Kastelen stenen muurtjes en gras! Als je zoekt vind je altijd wel iets tofs om over te mountainbiken

De Altura Trail moet je rijden

Dag drie doen we wel twee plekken aan. Een autorit is in het Lake District noodzakelijk. De reisafstand is niet ver, maar de reistijd kan over de kronkelende weggetjes wel tot
drie kwartier oplopen. We doen Whinlatter Trailcenter aan, op aanraden van een local. De Altura trail hadden we niet willen missen! Dit is fantastisch aangelegd: flow, flow, flow! Je golft gewoon door het landschap. En ook al liggen er hoge berms in: op hoge snelheid blijft het een uitdaging om erbinnen te blijven. Hierover blijven we lang napraten tijdens onze BBQ en kampvuurverhalen.

Trailcentre Whinlatter in Lake District







A road trip to Andorra: Test the Commencal Meta V4

Een aantal weken geleden verscheen er een nieuwe video van Commençal op hun website. Nu hebben wij sowieso al een aardige zwak voor dit merk, dus een video die er enigzins vet uit ziet wordt dan al gauw geniaal. Maar dit keer was dat anders. Dit keer dacht ik niet "wat een vette video", maar "DIE MOET IK HEBBEN!"
Goed, geduld blijkt een schone zaak aangezien de nieuwe Meta V4 simpelweg nog niet op de markt is (was). Ondanks dat de Meta V4 nog niet leverbaar is, was het gelukkig wel mogelijk om de fiets te testen. Niet bij mijn locale bikeshop hier in de stad, nee in Andorra...






Na een belletje en een paar mailtjes vertrokken we op donderdag 16 oktober vroeg in de ochtend voor deze (een beetje bizarre) roadtrip. De totale tijd in de auto is namelijk 32 uur - tegenover 16 uur biken. Om het maximale uit de zonuren (25 graden in oktober!) te halen, én omdat de liften allemaal dicht zijn, besloten we om telkens 1 iemand te laten shuttelen met de auto. Door het rouleren kon iedereen even rusten zonder dat we echt pauze hielden, een win-win situatie noem je dat!

Commencal

De Review: Meta V4

Op de vrijdag mochten we een hele dag de Commençal Meta V4 testen. Over de looks gaan we het niet hebben, over smaak valt namelijk niet te twisten. Maar een nogal bijzondere eigenschap: aan deze fiets hoef je niet te wennen. De fiets voelt direct vertrouwd aan. Het tweede wat opvalt is dat dit model zich bijzonder goed door de bochten laat sturen. De rest is exact wat je van Commençal mag verwachten: een fiets die graag naar beneden wil! De snelle steile stukken worden ongeacht de hoeveelheid stenen, wortels en rotsen zonder moeite overwonnen. De klimefficiëntie hebben we niet echt kunnen testen door het gebrek aan tijd, maar al met al kunnen we met een gerust hart zeggen dat de nieuwe Meta V4 Commençal-waardig is en een goede concurrent zal zijn van alle 'all-mountain trailbikes' op de markt. Zeker aangezien het frame only 'slechts' €1.000,- moet kosten.
De afmontage zoals we de fiets voorgeschoteld kregen met de BOS demper, BOS voorvork en de nieuw SRAM Guide remmen maakten de fiets écht af. De voorvork is een perfecte metgezel op de trails die we reden, maar of deze vork echt zijn meerprijs waard is ten opzichte van bijvoorbeeld de RockShox Pike betwijfelen we. Samenvattend is het in lichte, makkelijk sturende fiets met uitstekende trail/downhill capaciteiten.

Nog een volle dag de tijd

Na een dag vol testen, filmen en heen en weer rijden konden we onze roadtrip afsluiten met een dag "vrij" trails rijden. De jongens van Commençal voorzagen ons van genoeg tips en door onderweg wat locals aan te spreken vonden we nog veel meer moois. Ook kregen we de tip dat er een nogal technische rocky trail zou liggen op de andere flank van de berg, lastig te vinden, maar zeker de moeite waard. Na 2 kilometer lang de auto en fietsendrager te tergen met slecht onderhouden onverharde paden, zagen we links inderdaad een kleine ingang. "Zou dit 'm zijn?"

Yup, dat was 'm! Ruim drie kwartier bikehapiness! Geen highspeed trail maar vooral heel veel rotsen! Wout (met de groene helm) moest ik regelmatig terug roepen om hem nog te kunnen filmen, als een kind zo blij was hij en niet te stoppen!

Ergo: 36 uur in de auto, 16 uur Andorraans zonlicht, 4 dagen weg van huis en 2 dagen on the trails. Het klinkt misschien raar, maar het was echt elke seconde waard!!!







Bikepark

Bikepark in aanbouw: Wild Dukes Bike Park

Zoals bekend proberen we een goed overzicht te creëren van alle bike parken in NL, BE en omstreken. Onlangs heb ik eens een bezoekje gebracht aan het in aanbouw zijnde Bikepark; Wild Dukes BikePark. De eerste indrukken zijn goed!
Naast een toekomstige Dirt lijn en een grote Pumptrack is er veel NorthShore voor de beginner en vergevorderde.
Op dit moment zijn ze nog druk bezig met de bouw van het park voordat ze open kunnen gaan. Mocht je niks te doen hebben binnenkort en in de buurt van Wageningen wonen, ze kunnen alle hulp goed gebruiken!

Check hun Facebook page voor meer info:

Wild Dukes Facebook page

Bikepark

Bikepark

Bikepark