Trails bij Coo met veel rotsen, België

Trails verkennen: Coo & Trois-Ponts

Wat een luxe! We wonen in de omgeving Arnhem-Nijmegen en zijn dus binnen 2 uur rijden in de Eiffel en Ardennen. Inmiddels kennen we al behoorlijk wat goede trails in beide gebieden, maar soms komt er een nieuw pareltje naar boven. In de Ardennen, vlakbij de watervallen van Coo ligt een dozijn aan trails. Dit is dus méér dan wielrenners-paradise (met bekende klimmen als de Stockeu en Côte de Wanne).

Enduro trail bij Coo in België

Trails verkennen betekent ook regelmatig zoeken naar de ingang van een trail. Toevallig komen we Bart & Ben die voor Fonce rijdt tegen, die ons op gang helpen. De ondergrond is nog bezaaid met bladeren en er wordt weinig gereden, dus het is lastig om enkele trails te vinden.






Rondom Trois-Ponts rijden we een grote diversiteit aan afdalingen; van flowy natuurlijke trails, tot zeer steile loamy trails. Hier gaan we zeker terugkeren! En die 'roadies' die snappen we stiekem wel: we klimmen naar bijna alle trails via het schitterende gladde asfalt omhoog...

Daarbij is dit misschien wel een van de meest geschikte spots voor de gezinsman (of vrouw..) alle afdalingen liggen rondom plopsaland waardoor jij lekker trails kan knallen in de ochtend en jouw wederhelft lekker met de kids plopsaland in kan ;) ik zeg win win!


Een epic Trail-Addicts Ride in Witten

Witten. We schreven er al eerder over. Deze trailspot in Duitsland (op anderhalf uur rijden vanaf Arnhem) hebben we pás ontdekt. En je verwacht 'm ook eigenlijk niet, zo midden in het Rurhgebied onder Dortmund. op 2 februari 2019 zijn we weer die kant op gegaan!



Maar wat een pareltje is het! Vanaf de parkeerplaats is het een stukje klimmen naar de eerste afdaling. De langste klim is zo'n 170 hoogtemeters, dus je moet best 6 afdalingen in een dag geperst krijgen. Dat lukt ons in ieder geval op deze Trail-Addicts Ride in februari. Witten doet z'n naam eer aan, want we rijden door een wit trail-wonderland.

Witten in de Sneeuw tijdens ons trailaddicts event

De eerste afdaling glibberen we nog voorzichtig naar beneden. Véél natte wortels! Hey, op Strava heet deze trail 'Little Champery'. Kennen we Champery niet van die Danny Hart worldchampionship run in de regen (2011)? Met zoveel stijl rij ik niet. Ik ben eerder verrast dat dit een 'bikepark-achtige' trail is met shortcuts op de lijn, kris-kras afslagen die je kan nemen en zo nu en dan een gap-jump die we nu echt even niet aandurven. Up/Down-hoofdredacteur Harm Spoelstra neemt positie voor een paar foto's; we staan goed op de prent hopen we. Maar als we halverwege stoppen keert Harm niet terug uit het mistige, witte bos. Harm? HARM! HAAAARM! Aha, hij koos een andere trail die er leuk uit zag...

Inmiddels komen er dikke witte vlokken uit de lucht. Echt fijn om buiten te zijn! Nat zijn we toch al. De discussie gaat er inmiddels over of het fijner is om met natte handschoenen te blijven dragen of door te rijden zónder handschoenen...



Er is ruime keuze uit trails. Switchbacks met mooie kuipbochten waar je je bike glijdend door de sneeuw tóch met wat zekerheid in kan gooien. Diepe bombholes waar je vol in de compressie van je vering duikt. Flowy natuurlijke trails met kleinere stenen en drops. En natuurlijk nog wat natte wortels die je af en toe een andere kant op proberen te sturen. Wij komen hier zéker terug. De Strava segmenten (Wilde Maus, Helicopter&Rattentrail, Krankenhaus DH) verraden dat er echt een levendige mountainbikecommunity zit.


Remouchamps enduro steile afdaling

Trail-Addicts Ride Remouchamps januari 2019

Daar zijn we weer! Anderhalf jaar na de eerste Trail-Addicts Ride in Remouchamps, zijn we er weer voor de zoveelste keer. Maar dit gebied gaat niet vervelen! Inmiddels weten we dat we dat je vroeg moet starten vanaf de drukke parkeerplaats bij Ninlingspo. Dus om 09.30 uur zitten we op een januari-zondag op de bike.

De temperatuurmeter staat op -8 graden en het belooft vandaag niet veel warmer dan 0 graden te worden. Gelukkig ligt er geen sneeuw. De grond is juist lekker hard aangevroren en geeft best wat grip. Glijden doet het niet echt, maar op de steile secties heeft mijn achterwiel net niet genoeg grip om echt goed af te remmen. Ik ga een paar keer sideways.

De bad boys staan te wachten voordat ze de trail in gaan in Remouchamps, bij Ninlingspo

Maar dat het goed fietsweer is wordt snel duidelijk. We komen meer enduro-rijders tegen. Bijvoorbeeld bij de 'Canadienne'; de bekende rotsplaats, die altijd in de Enduro d'Ambleve zit. In de "hard" line weliswaar, deze rockroll is niet voor iedereen.

remouchamps canada enduro trail

Ondanks de kou en wat schuivertjes her en der is deze Trailaddicts Ride epic! We maken bijna 1.200 hoogtemeters en vijf dikke afdalingen in een paar uur tijd. En, tja, zoals eerder geschreven, er liggen wel een stuk of 15 afdalingen in dit gebied. Dus we komen terug!

remouchamps rots plaat

Meer Remouchamps verhalen:
https://www.trail-addicts.com/e-mtb-in-remouchamps/
https://www.trail-addicts.com/trailfun-met-trailhunters/
https://www.trail-addicts.com/trailaddicts-ride/
https://www.trail-addicts.com/een-ochtend-in-remouchamps/


Fouriers stuur carbon

Getest: Fouriers carbon stuur

Duurder dan cocaïne, en nog gezonder ook! Carbon. Eerder deelden we al ons testverslag van een (Chinees) carbon wielset. Voor veel bikers een upgrade waar reikhalzend naar wordt uitgekeken. Vaak staat de schakelgroep, wielset, dropperpost, vork/demper als eerste op de wish-list. En daarna pas eens de overige afmontage. Is dat terecht?

We rijden nu enkele maanden rond met het nieuwe Fouriers carbon 31.8mm stuur. En niet onopgemerkt. De merknaam is niet te missen vanaf de voorzijde!

Met de gewenning van een 760 mm breed alu stuur, voel je de twee extra centimeters breedte direct. Natuurlijk is dit Fouriers stuur gemakkelijk in te korten (de indicators geven de exacte maten aan), maar na enkele ritten merkten we dat dit niet nodig is. Een 780 mm wide handlebar past perfect op het relatief korte frame dat we rijden. En de 20mm rise, 9 graden backsweep en 5 graden upsweep geven een prettige handling.
Met die backsweep pak je het brede stuur lekker vast zonder je polsen te knikken. De upsweep stelt je in de positie om wat agressiever te rijden ("ellebogen hoog"). De rise is vrij vlak, en voor ons de keuze om de stem boven de spacers op onze vorkbuis te monteren.

Hoe rijdt 'ie?

Het brede stuur geeft je een grote hefboom om je bike lekker in de bochten te zetten. Dat snapten we al. Maar hoe voelt het carbon aan? Wordt je stuur stijver, of juist meer flex door de carbonvezel?
Eerlijkheidshalve moeten we toegeven niet direct een verschil te merken met het aluminium stuur. Waar ik op mijn aluminium racefiets duidelijk merk dat er in de cockpit trillingen worden weggefilterd door de carbon voorvork, is het op je all-mountainbike erg lastig om dat te kunnen constateren. Wel zijn we onder de indruk van de sterkte van het stuur. Bekijk de test-video van Fouriers maar eens.

En sterk en stijf is het stuur zeker. We hebben er al wat klappen mee op moeten vangen, en het stuur houdt zich perfect. Maar anderzijds hebben we nooit eerder (met een ander stuur) stilgestaan op een trail met de wens "Was mijn stuur maar stijver...".

Conclusie

Wij kiezen dit stuur voor de looks en de gewichtsbesparing. Met 273 gram is dit zeker niet het allerlichtste stuur, maar wel een stuur met een hele degelijke verhouding tussen gewicht en functie. Je stuur is één van de directe contactpunten met je fiets en daardoor zo belangrijk om de juiste 'in handen' te hebben.

Oordeel:
+ lichtgewicht en solide
+ duidelijke indicators voor inkorten
+ extra grip in het midden op clamp (belangrijk: check altijd het aandraaimoment van carbon onderdelen!)
- dikke wand (daardoor nog geen passende stuurdoppen gemonteerd)

Aanbieding

In de maand maart 2015 ontvang je bij Progravity.nl 10% korting en een gratis MudGuard bij alle FOURIERS producten. En maak kans op een gratis FOURIERS GoPro/ Garmin mount.

Fouriers carbon handlebar


Trailhunters

Trailhunters op bezoek bij Alpinesingletrack

De Trailhunters zijn uitgenodigd door Alpinesingletrack.com om hun hele concept en trails in Briançon te komen checken. Werner en Jeroen is geen trail te gek, dus uiteraard gingen ze op de uitnodiging in. Hier volgt hun verslag.

We hadden een beetje onze twijfels om zo laat in het seizoen nog naar de bergen te gaan, maar Klaas verzekerde ons dat Briançon, hoewel het de hoogst gelegen stad van Frankrijk en Europa is, een bijzonder klimaat heeft, waardoor het er zelfs laat in het seizoen nog heerlijk weer is. En inderdaad: we hebben de hele week prachtig nazomer weer gehad, het begin van de indian summer. Klaas en Kathleen hebben beiden hun baan in België opgegeven om hun dromen na te jagen en met hun Alpinesingletrack.com Mountainbikers een van de mooiste plekken in de Alpen te laten zien. Het enthousiasme straalt dan ook van ze af.

Trailhunters

Als we na de heenrit vanuit Belgie de oprit opdraaien, komt Klaas ons al breed lachend tegemoet gelopen. Wijzelf zijn met vier en bij onze aankomst worden we nog aan een extra mede-biker voorgestel: Sven. Hij heeft een 29er hardtail bij zich, maar we hoeven gedurende de week vrijwel geen moment op hem te wachten. Dat zegt echter niets over de de kwaliteit van de trails of hoe technisch ze zijn, maar des te meer over zijn skills!
We krijgen een korte rondleiding van het chalet voordat we gaan eten. Het chalet is mooi ingericht en van alle gemakken voorzien. er is werkelijk aan alles gedacht: er is koud bier, op de kamers en in de gemeenschappelijke ruimte liggen bike boekjes. In de keuken ligt fruit en op de kamers staat er al een fles water klaar naast je bed, mocht je 's nachts dorst krijgen. Een ruime garage met werkplaats maakt het af. Voor mij waarschijnlijk een van de mooiste en best verzorgde chalets, waar we tijdens mountainbiketrips al gelogeerd hebben. Kathleen heeft dan het avondeten klaarstaan, en ook dat is alle avonden dik in orde.
Niet alleen over het chalet blijkt goed te zijn nagedacht: Klaas heeft als een van de weinige buitenlanders de Franse mountainbike gids opleiding afgerond, waardoor hij 100% legaal mag gidsen in Frankrijk. Het blijkt een pittige opleiding van een jaar te zijn, waarbij niet alleen het gidsen aan bod komt, maar ook navigatie, ehbo, technische kennis en daarnaast een stuk bedrijfsvoering. Dat alles wordt dan nog eens afgesloten met een stevig examen, waarmee het kaf van het koren wordt gescheiden. We hebben dus zeker een bekwame gids bij ons.

1401740_536585883111392_5109266489954510902_o

De eerste dag beginnen we met een shuttle die ons op de col du Granon afzet. De hele dag heeft een Provençaals karakter, want we blijven steeds op de (drogere) zuidkanten van de hellingen. Hoewel die vergelijking voor een hoop trails hier opgaat, we zitten immers bijna op de scheidslijn tussen Alpen en Provence. Daar op 2400 meter begint het singletrackfestijn direct. We komen op plaatsen waar de meeste bikers niet gauw zullen komen, wat op de trails goed te merken is: ze liggen perfect. De dag bouwt mooi op naar de wat technischere dingen: grotere rotsen, meer switchbacks en geregeld een high speed stuk ertussen. De voorlaatste trail met een ontelbaar aantal switchbacks is de favoriet van de dag.

Dag twee worden we een flink stuk omhoog geshuttled, totdat het asfalt ophoudt. Van daaruit klimmen we nog een heel stuk naar het begin van de eerste afdaling. Die is eerst heel smal en nauwelijks bereden. Onvindbaar als je de omgeving niet kent. Off camber tussen hoog gras, waar het lastig is om echt gas te geven, maar O zo mooi. Uiteindelijk wordt het ietsjes breder en kunnen we het gas opendraaien, we vliegen hard op de switchbacks af, snijden ze hoog aan en trekken de bikes er doorheen. Daarna voelt het eerder als een achtbaan aan. Klaas rijdt voorop en heeft het tempo er goed inzitten.

Tussen de middag drinken we koffie en eten gebak, terwijl we wachten op de shuttle die ons naar het skidorp Montgenevre brengt. Een lange klim, door de alpenweiden, brengt ons ter hoogte van een aantal Franse forten, die in de tweede wereldoorlog dienden ter verdediging van de grens met Italië. We doen een extra lus naar een van deze volledig verlaten forten. Omdat ze vrij afgelegen en moeilijk bereikbaar zijn, voelt het er enorm desolaat en daardoor indrukwekkend.

Trailhunters

We besluiten de dag met een afdaling die begint bij dit fort en vrijwel in de voortuin van het chalet eindigt. We rijden treintje achter elkaar, tussen hoog gras dat goud kleurt door de late herfstzon en tussen de zuiderse dennenbomen. Deze volledig andere begroeiing dan in de rest van de Alpen, geeft echt een extra dimensie geeft aan het rijden hier. Ook deze kan in het rijtje van de vele trails die op een gedeelde eerste plaats staan in onze top-zoveel. bij een biertje op het terras van het chalet is perfect te zien van waar we zijn gekomen, een heel eind.

TrailhuntersDag drie is alweer een prachtige dag. De koelte 's morgens, bij een open blauwe hemel kondigt weer een zonnige warme dag aan. De dag begint, zoals alle dagen, met een shuttle, die ons zo hoog mogelijk afzet. Het is een kant waar we al eerder zijn geweest, maar nu klimmen we naar een zustercol. Het is nog een vrij pittige klim, die ons tot 2427 meter brengt. De erop volgende afdaling begint technisch, klassiek alpien, met uitzondering van het uitzicht. Het lijkt wel Amerika. Ook hier trekt het landschap langzaam maar zeker zijn herfstkleding aan.

Verder beneden hebben ik enkele ‚ça passe ou ça casse' momenten. Steile technische rotsstukken, waarbij je best de remmen niet gebruikt, vliegen we naar beneden.
De namiddag heeft dan weer een volledig andere feel. In plaats van het open alpiene landschap rijden we hier een smalle, steile, technische trail tussen de oude dennenbomen. Het was ooit een wandelpad, dat de verbinding vormde tussen het dal en een bovengelegen afgezonderd klein dorpje. Nu komt er vrijwel niemand meer, behalve wij die kunnen genieten van al het moois dat hier ligt. Veel te snel, naar onze zin, staan we terug onder in de vallei.

Woensdag is het rustdag. Normaal gesproken zouden we op een rustdag meestal wel gaan rijden. Maar onze benen lijken een dag rust goed te kunnen gebruiken. In Monettier les Bains ligt een groot thermen complex. Ideaal om wat te ontspannen en in de warme baden de benen wat rust te kunnen geven, ook hier met uitzicht op de bergen.

Dag vier beginnen we op de Galibier. Afgelopen nacht is op de hogere toppen de eerste sneeuw gevallen en boven op de galibier is het koud en het gras is stijf bevroren.
Afbeelding

Werner en ik nemen een off-camber trail die we op de heenreis al hebben gezien en per sé wilden rijden. De rest daalt een stuk over asfalt af tot het begin van de track die we moeten hebben. We zitten in de Savoie en het is te merken aan de ondergrond: modder. De trails die we rijden zijn super, in een omgeving die heel remote lijkt, hoewel we nog steeds dicht bij een van de bekendste Tour de france cols zitten.
2 kilometer lang beklimmen we hem ook, om dan over te stappen op een lange onverharde klim, richting een kampement van het Franse leger.

Trailhunters

Bij de oorsprong van de Clarée lunchen we. Als we beginnen aan de afdaling rijden we midden tussen een oefening van het Franse leger door. Eerst passeren we langs een legerjeep met antennes, verder beneden zie we 5 soldaten zich verschuilen achter de rotsen. Nog verder gaat een groep van 10 soldaten op de trails zelfs voor ons aan de kant. Even later horen een helicopter langsvliegen en geweervuur tussen de verschillende groepen die we gepasseerd zijn.

Een portage van ongeveer een uur brengt ons bij de Chemin des Ronds. 14km singletrack; eerst nog op en neer en vrij technisch. Daarna zit de flow er goed in en kunnen we knallen, tot beneden in de vallei. Uiteraard wordt er nog een terras opgezocht voor een apres-ride pint.

Het is alweer de laatste dag en we worden met de shuttlebus afgezet op de col du Lautaret. Een groot deel van de dag brengen we door op een balcony singletrack, waarbij we de hele tijd boven de 2000 meter blijven. Kilometers aan een stuk zien we vergezichten en balanceren op het smalle pad, dat een grote puinhelling doorkruist. Af en toe moeten we van de fiets af om een droge watergeul over te steken.

Trailhunters

Uiteindelijk draait het pad het bos in, om echt naar beneden te gaan. Grazende koeien staren ons aan en eentje besluit een heel stuk voor ons uit te rennen over het pad. Om te voorkomen dat hij van schrik ergens van het pad naar beneden zou vallen maken we even ruimte. Enige aanmoedigingen later en na een keer aan mijn zadel gelikt te hebben is hij voorbij en kunnen we verder. Ook hier verkleurt de begroeiing waar we doorheen knallen de herfst en heeft alle mogelijke kleuren van groen, rood tot goudbruin. De vermoeidheid begint stilaan toe te slaan, zo aan het einde van de week, dus we missen door de snelheid lachend hier en daar een switchback die we veel te laat zien. In monettier les bains drinken we een cola op het terras bij de kerk. Afsluiten doen we met een lange verbindings-singletrail terug naar briancon.
'S avonds wordt er eerst een kleine apero gedaan, daarna gaat de barbecue aan als afsluiter van een perfecte week.


Gravity Weekend op de Wijchense Berg

Een enduro wedstrijd in Nederland? Ja, dat kan! Op zaterdag 6 september vindt een Mini Enduro plaats op de Wijchense Berg (vlakbij Nijmegen). Deze wedstrijd zit vol technische uitdagingen (óók voor de doorgewinterde enduro-rijders) en maakt onderdeel uit van het 'Licht Verzet Gravity Weekend'.

Een dag later vindt op dezelfde locatie de tweede wedstrijd uit de Mini Downhill Cup 2014 plaats. Schrijf je je in voor beide wedstrijden, dan kost deelname € 20,00. Wees snel, want er zijn slechts een beperkt aantal plaatsen beschikbaar (40 voor de Mini Enduro en 120 voor de MDC).

Bekijk hierboven de promo-video voor een voorproefje van de special stages uit de Mini Enduro.


rocky, mtb, drop-off

Finale, baby!

Rotsen, droge vlaktes en steile drop-offs. Juist, dit is Finale Ligure! Eén van de bikespots die op ieders short-list moet staan.

Bedankt voor het inzenden, Robert!
Rijder: Robert Striekwold
Fotograaf: Rene de Winter


Trailgate: een nieuw enduro-format

Nederland begint op te warmen voor endurowedstrijden. Op deelnemerslijsten van Belgische enduro’s prijken de eerste rood-wit-blauwe vlaggetjes, en op internetfora wordt druk gediscussieerd over de ideale enduro-bike. Tijd voor Jarno Hoogland (Ride with the Locals) om direct een stap voorwaarts te doen met een nieuw wedstrijdconcept; Trailgate, een duo-endurowedstrijd.
Dit kennen we van de Biivouac die dit jaar voor de tweede maal in Zuid-Frankrijk wordt georganiseerd. Ook de Trailgate is meerdaags, maar kent in tegenstelling tot de Biivouac maar één race-day. Trails worden niet blind gereden, maar op de eerste dag verkend. Unknownbikers was bij de eerste 'try-out' editie, lees hier het hele verslag inclusief foto's.

Artikel: Trailgate

Mountainbikeroute Rozenburg

TTF's in de polder

In Nederland komen steeds meer mountainbikeroutes met technische trailfeatures (kombochten, northshores, drops), waar je heus geen 200mm veerweg voor nodig hebt. Jaag je XC-hardtail zo hard mogelijk door de bocht!

Locatie: mountainbikeroute Rozenburg
Bedankt voor het inzenden, Jaco Kleijwegt.


Mikey's bike adventures

Maichel Lemmens is een echte all-rounder, van XC naar enduro en downhill. Maar wat valt het meest op? Altijd die brede glimlach tijdens het biken!

Bedankt voor het inzenden.